Uitgeblust

victoria-palacios-355597-unsplash

Photo by Victoria Palacios on Unsplash

Dat ik steken laat vallen zonder dat ik aan het breien ben.
Dat ik het heel vervelend vind om steken te laten vallen, omdat ik mensen dan klein of groter geweld aandoe. En dat is het laatste wat ik wil.
Dat ik soms ook denk dat mensen het niet geloven dat dat inderdaad het laatste is dat ik wil.

Feit is ook dat ik kleine steken soms veel groter maak dan grote realisaties op mijn balans ‘of ik goed bezig ben’.
En dat is een beetje dom. Daar wordt een mens geen sterker mens van.
Gelukkig heb ik wel de vaardigheid om heel kleine verwondermomenten te kunnen verinneren.
Zoals die glimlach van een baby die helemaal gebiologeerd geraakt door een eend annex handpop die moeite doet in gesprek met hem te gaan. Neen, die daarin slaagt.
Of die warme gloed die me vervult bij de vraag of ik af en toe zou willen babysitten op diezelfde kleine baby. Dat ook hij dat fijn zou vinden, glimlacht hij groot.
Dankbaar om het vertrouwen.
Die kleine momenten zinderen soms behoorlijk na. Herwonderen me. Zalig.

Eigenlijk voel ik me vanavond leeg. Daarstraks ook, toen ik aan het woord moest op een studiedag. Dan zeg ik dat tegen het publiek, dat ik moe ben en me dus neerzet om mijn verhaal zo te brengen. En dan voel ik me tijdens de babbel helemaal opkikkeren terwijl ik het dossier doorleef. Zie dat geknik, de gevangen aandacht en de glimlach van mijn collega.

Als ik dat dan zo getuig tegen de tot vanochtend onbekende man met wie ik de rit terug mocht meerijden, zegt hij inderdaad ook verrast te zijn dat ik ‘dat’ vermoeidheid noemde.

Kwart voor negen ´s avonds. En het eten staat op. Nu pas.
Eigenlijk heb ik geen honger.
Maar ik maak het voor mijn oudste en eet een hapje mee. We keuvelen wat. Kleine en grotere verhalen.

Dit weekend neem ik tijd om wat orde in mijn context te brengen.
En uit te sluiten of ik die zomercursus nu al dan niet ga doen.
Goesting zegt ja, ja, ja…natuurlijk want er ligt een leutige toekomst in…met zingeving en waarden.
Verantwoordelijkheidsgevoel en financiën zeggen ‘ja, maar…’.
Eigenlijk is er tot hiertoe niets of niemand die echt ‘neen’ zegt.
Alleen een stukje ‘ik’ ergens heel diep zeurt een beetje, de snoodaard.

Wat was die droom die je een tijd geleden formuleerde?
En zie nu die weg daar naartoe via je microfoon?
Hoe zit het, spelen of spelen?

Morgen hak ik de knoop door.
Lap, de vermoeidheid is alweer verdwenen.