Zorgzame communicatie

alice-pasqual-258250-unsplash

Photo by Alice Pasqual on Unsplash

Misschien moet ik het hier beginnen neerschrijven. Dat wat op een duidelijke manier moet gecommuniceerd worden om vertrouwen te geven en tot dusver niet gebeurt, waardoor mensen in angst schieten. Ik heb het ook even gevoeld overigens, in een zwak moment.

Ik ben chronisch ziek. Hoewel ik eraan werk dat ‘chronisch’ om te buigen. Mocht u al wat gesnuisterd hebben doorheen mijn blogberichten, dan klinkt deze boodschap u mogelijk niet vreemd in de oren. Of leest ze niet vreemd in uw ogen, in dit geval. Waar was die wens overigens om mijn nieuwe microfoon een taak te geven? Enfin.

In mei 2016 ben ik na zes jaar ‘invaliditeit’ (waardeloosheid dus), deeltijds in progressieve tewerkstelling aan de slag gegaan (nu heet dat toegelaten arbeid) bij een start-up bedrijf. Ze hadden me gespot op Linkedin. Van het één kwam het ander. Ik werkte er tien uur per week in progressieve tewerkstelling wat betekent dat ik een loon kreeg voor tien uur en een bijpassing van de mutualiteit zodat ik maandelijks kon rondkomen…als alleenstaande met hoge ziektekosten en mama van twee grootheden ben ik dankbaar dat die optie bestaat in ons land.

Maar het wilde niet werken, ik vond mijn draai niet in de organisatie, was nog veel te onzeker over mezelf en mijn mogelijkheden waardoor ik er naar mijn gevoel een knoeiboel van maakte. Er heerste chaos ook, wellicht normaal voor een start-up bedrijf, maar misschien niet zo ideaal als je eigen hoofd overwegend chaos is. Kans is klein dat de ene chaos helemaal mapt op de andere en er zo stilte ontstaat. Enfin. Ik nam ontslag en startte in een nieuwe job. Halftijds deze keer, en in de sector waar mijn ervaringskennis ligt, de sector waar ik al jaren vrijwilligerswerk deed en doe.
Dus iets meer loon en nog een, zij het kleiner stuk, bijpassing door de mutualiteit.

Nog steeds niet evident. Maar nu, na meer dan een jaar in die setting, voel ik wel hoe mijn kracht en zelfzekerheid is toegenomen. Ik ben er nog niet. Ik ga nog heel vaak naar een lichaamstherapeut waar gisterenochtend nog een lading is afgekomen die ik op dit blog verwerkt heb in een gedicht.  Als een kind eindelijk haar boosheid mag uiten. Kan uiten. Volgen tranen met tuiten. Een beetje met een keer geheeld…
Met geduld. Met zachtheid. En geduld. En geduld…
En vaak ook moet ik even de stekker uittrekken. Om het verdriet een kanaal te geven. Toe te geven aan vermoeidheid en fysieke pijn. Naar mijn lichaam te luisteren.

Maar nu beweegt er wat. De federale gezondheidsminister hervormde het systeem van toegelaten arbeid. De berekening van de uitkeringen is veranderd. De berichtgeving vanwege de mutualiteit daarover aan mij als ‘gebruiker’ van dat systeem, was ronduit pover. Maar ik ben niet iemand die dan gaat panikeren.
Meer nog, ik zou eigenlijk niet liever hebben dan dat heel de laag ‘geld’ uit onze samenleving verdwijnt. Om weer plaats te maken voor waar het echt om draait, wat in waarde geruild kan worden.

Een ruilmiddel laten groeien, wie heeft dat eigenlijk uitgevonden?!
Wanneer schreef ik dat bericht over wildslapen ook alweer?

Enkele mensen met een laag bruto-inkomen zouden door deze hervorming hun inkomen serieus zien dalen. Dat is intussen rechtgezet, na enkele pittige getuigenissen van drie krachtige vrouwen en een opiniestuk in de krant. Binnen twee jaar volgt een evaluatie van de hervorming.

Intussen kreeg ik nog verontrustende berichten als zouden enkele lotgenoten geen vrijwilligerswerk mogen doen naast hun toegelaten arbeid. Dan kan u wel zeggen: ‘als ze als vrijwilliger aan de slag kunnen, kunnen ze betaald werken ook. Het zijn profiteurs! Dan zeg ik u: dat klopt langs geen kanten. Ik verlies veel energie in mijn job, wat ik tracht recht te trekken door vrijwilligerswerk te doen dat ik graag doe. Om de rest van de tijd mezelf te handhaven, door vroeg te gaan slapen en bewust verbindende of solo-momenten in te lassen. Ik werk keihard. Aan mezelf. En aan de samenleving die ik dankbaar ben dat ik een bijpassing krijg op mijn loon. Ik geef iets terug aan de samenleving. Ik geef vanuit mijn eigen ervaringskennis iets terug aan de reguliere zorg die mij niet heeft kunnen geven wat ik nodig had. Ik ben niet rancuneus, ik help om de zorg beter te maken zodat mensen na of naast mij hopelijk minder moeten lijden.
En met mij vele andere welwillende krachtige mensen.

Als dit de tendens is, dat enkel betaald werk nog telt voor een overheid, waar gaan we dan nog warmte vinden? Bij de klimaatopwarming hoor ik u al grappend zeggen.
Ik kan er niet mee lachen.
Er zijn dingen die zinnigheid nodig hebben in plaats van lichtzinnigheid.
Er zijn dingen die een lange termijn visie nodig hebben in plaats van een quick-fix oplossing.
En er is één constante en dat is zorgzame communicatie.
En dat houdt ook openlijke analyse van polariserende uitspraken in.

Tenslotte, als we straks een basisinkomen krijgen, zal ik blijven doen wat ik nu als vrijwilliger doe en blijven bijleren. Ik hoop dat de samenleving daar blij om is.

Lap, nu ben ik bijna kwaad door mijn eigen schrijven…