brunel-johnson-368289

Photo by Brunel Johnson on Unsplash

Deze foto zocht ik een aantal dagen geleden uit. Nu pas vormen zich er ook woorden bij.

De laatste maanden werd het erg mistig in mijn hoofd.
Focus houden was moeilijk omdat er zeer vreemde dingen gebeurden in de samenwerkingssfeer, die ik allemaal aan elkaar ging linken waardoor een steeds ‘steviger’ geconstrueerd verhaal ontstond. En ik het gevoel kreeg dat werken een ‘overlevingsstrijd’ werd.
Nog erger dan het hanteren van de chronische ziekte die mij alert houdt.
En energie vraagt.

Dat patroon van mentale verhalen construeren is niet nieuw.
Ik zocht betekenis achter gebeurtenissen, durfde ze niet altijd aftoetsen en waar ik het wel deed kon het antwoord me soms ook niet helemaal overtuigen.
Loslaten lukte niet. Ik moest één en ander oplossen om vrede te vinden.
Bovendien stapelde het aantal uit te typen verslagen zich op zonder dat ik ruimte vond om er vooruitgang in te boeken. Tijd om vergaderingen voor te bereiden werd ook steeds krapper.
Van focus en actie naar Next en Repeat. Zonder te vergeten ademen.

Ik geraakte in ademnood.
Ik zag geen lichtpuntje meer.

Dus trok ik de stekker eruit en nam twee weken en een half zelfzorg.
In de overtuiging dat al mijn werk wel zou zijn weggewerkt tegen mijn terugkomst.
Neen, zo naïef ben ik nu ook weer niet 🙂
Neen, in de hoop dat de mist in mijn hoofd zou kunnen optrekken en ik weer ruimte vond.

Vandaag kijk ik tevreden terug op de afgelopen werkweek. Eén en ander is doorgepraat.
Ik heb eerlijk en zonder taboe mijn waarnemingen, interpretaties en mentale constructies toegelicht bij een aantal collega´s. En het lijkt dat daarmee voor mezelf de mist is opgeklaard. Ik zie nu weer helder welke aspecten in mijn mentale constructies ik mag loslaten en welke ik in de toekomst mag blijven observeren en evalueren in de context van nieuwe gebeurtenissen.

En ja, ik heb me daarin heel kwetsbaar opgesteld.
Maar ik voel de kracht die daarvan uitgaat.
Het liefdevol vuurtje gaat weer branden, merk ik.

En als mijn openheid en eerlijke inkijk in mijn ‘zieltje’ alsnog worden misbruikt, dan ben ik weer een illusie armer en een les rijker.

De spreuk die ik onlangs in mijn mail vond vanwege gratefulness.org verwoordt mooi mijn opbrengst van de afgelopen weken:

Let me fall if I must.
The one I will become will catch me.

En een liedje kan er ook nog bij, om te ‘landen’ op een zonnig mentaal plekje dit weekend:
Als de rook om je hoofd is verdwenen door Boudewijn de Groot.

Typerend

matt-artz-428598

Photo by Matt Artz on Unsplash

Ik zocht een lichtpuntje en vond het in het mini-mensje dat twintig meter voor me liep. Haar rechterhand in de hand van een man, haar papa vermoed ik. Misschien samen op weg naar school. Een wit gebreide baret met lovertjes op haar hoofd, een bleek mini jeansbroekje en aan haar linkerhand een bont roze trolley op kindermaat, die ze gezwind achter zich aan trok en over de tramsporen sluisde.

Ik stapte bewust iets sneller, om een eventuele spontane kleuteruitspraak te mogen opvangen op dit vroege uur. En die kwam er, enthousiast, waarbij ze de hand van papa losliet en naar boven wees. Papa keek ook omhoog.
Haar woorden verstond ik niet omwille van het omgevingslawaai. Het duo ging verder hand in hand de rechterkant op waar ik rechtdoor de weg naar mijn werk verderzette.
Met een iets warmer hart dan voor mijn ‘ontdekking’.
Met een ontsluierde glimlach om mijn mond misschien. Al zal het niet overdreven geweest zijn aangezien de dame die me passeerde me geen glimlach reflecteerde. Al kan ze daar haar eigen redenen voor gehad hebben. Misschien was zij haar kind thuis vergeten. Of zo…

Drie vergaderingen vandaag. Mijn eerste dag terug na dik twee weken zelfzorg. Voor slechts één ervan moet ik het verslag verzorgen. Dat valt mee.
Mocht het kunnen dan schreef ik verslagen in iets poëtischer woorden.
Aan het einde van de dag. Impressies van een waarnemer.
Wel fijn trouwens om op deze manier mijn dag af te sluiten. Smaakt naar meer.

Ik ving vanavond ook nog een ruzie op in de trein. Een jongedame verhief haar stem en de jongeheer zweeg. En ik verstond ook deze keer de woorden niet, maar registreerde wel de intensiteit ervan. Kattig vrouwtje. Man zonder ruggengraat. Haha. Weet ik veel…

Mijn uitstap vanmiddag op zoek naar een Latte Macchiato met karamel leverde me twee Macchiato´s op, omdat de kelner me verkeerd begrepen had en ik niet helemaal alert was. Maar omdat ik het was kreeg ik ze allebei mee aan 1,5 keer de prijs van één.
Dat maakt zelfs een hele dag vergaderen wat zachter.
En het glijdt mondjesmaat wel allemaal binnen.

Genoeg overschouwd.
Ik neem er een pen bij en ga wat buiten de lijntjes kleuren.
Typerend?

Zelfzorg

andressa-voltolini-202193

Photo by Andressa Voltolini on Unsplash

Ik heb woensdag iets gedaan dat waarschijnlijk niet door de beugel kan.

Ik heb vrij abrupt aan mijn werkgever laten weten dat ik zelfzorg inlas tot 7 november. En neen, ik heb dat niet eerst besproken.
De acute situatie waarin ik zat, liet geen onderhandeling toe. Er was actie nodig, zou mijn specialist zeggen. Overigens ben ik ook niet eerst naar mijn huisarts gestapt om als een fractie van mezelf minstens twee uur in de wachtzaal te zitten en dan te vragen me tegen betaling ziek te schrijven. Alstublieft. Omdat de laatste keer dat ik bij mijn huisarts op consult ging, ik het zeer empathische antwoord kreeg ‘vreemd toch dat je het zo moeilijk hebt, terwijl er niet echt iets is in je leven om je zorgen over te maken.’
Uiteraard voelde ik me heel erg gehoord.
Welke medicatie neem je ook alweer?
En welke symptomen houden die in bedwang?
De oorzaak aanpakken zeg je, oei oei, … dat is moeilijk denk ik.

Gelukkig heb ik dierbare vrienden. Gelukkig heb ik mijn lichaamstherapeut. En dat klinkt wellicht vreemd, omdat de behandeling die ik afgelopen maandag onderging en doorvoelde wellicht de transformatie van woensdag en donderdag inleidde. Een noodzakelijke transformatie.
Heel oud zeer dat eindelijk gehoord mag worden.
En ja, dat doet zeer, oud zeer dat zich aandient.
Dat maakt wispelturig, dat maakt scherp en dat maakt resoluut.

Intussen hebben al drie collega´s me iets over het werk gevraagd tussen woensdag en vrijdag. Ze hebben me niet gebeld, alleen op mijn privé-telefoon een bericht gestuurd.

Zeg het mij als ik genezen ben.
Dan geef ik mijn pillen gratis aan een ander systeem, zodat ook daar de oorzaak niet moet aangepakt worden.