Absorberen en regenereren

Weer zo´n lege pagina waarvan ik me afvraag: wat gaat hier straks staan?
En laat ik het dan staan? Of ga ik wikken en wegen en me in de schoenen van mijn lezers verplaatsen om te zien of mijn schrijfsel geoorloofd is?

Gewoon beginnen en zien waar ik uitkom.
Ik hou overigens veel te veel rekening met de gevoelens van een ander. Als ik kritiek krijg verplaats ik me helemaal in de schoenen van de ander en begrijp dan doorgaans waarom die iets zegt of schrijft. Maar het is een stap te ver om dan mijn eigen gevoel te verwaarlozen.
Zo stuurde ik onlangs een kritiek die ik kreeg door naar een collega en die oordeelde: ‘terechte kritiek: iets van leren. Onterechte kritiek: in de vuilbak. De kritiek die jij me doorstuurt is duidelijk van deze laatste categorie.’

Oh wat zou ik dat graag zelf kunnen.
Maar stapje per stapje.
Het was wel door zijn reactie te lezen dat ik de kritiek kon loslaten. Daarvoor bleef het door mijn hoofd spoken van ‘is dit terecht?’ en ‘hoe moet ik nu reageren?’
Maar nu weet ik het.
En ik schrijf zijn manier van triëren van signalen op als geheugensteun, zodat ik het als filter kan hanteren.
Goe bezig. Leergierig zijn is echt de tijds- en energie-investering waard 🙂

Ben wel blij dat ik zo nieuwsgierig ben.
Heb vandaag weer nieuwe dingen geleerd op mijn vrije dag en nog een ondersteboven-tekening gemaakt. Huh?!
Een opdracht uit het tweedehandsboek dat ik net in mijn bezit heb: ‘Leer tekenen’ van Betty Edwards. Ik vond het na een tip in een online tweedehandsshop in Nederland. De eigenaresse stuurde het me vol vertrouwen toe nadat ik had geschreven dat ik het betaald had, hoewel zij de bevestiging nog niet had ontvangen. Het boek deed er echter ongezien lang over omdat het volgens haar – ze had even contact opgenomen met PostNL – via luchtpost naar België was gestuurd. Kan je nagaan…Duurzaam bezig, dat zijn wij…

Maar ik ben helemaal weg van het boek. Straks start ik met het hoofdstuk waar ze kindertekeningen onder de loep neemt. Mijn ma is vanochtend bij haar thuis de zolder gaan inspecteren of er nog kindertekeningen van me lagen, maar helaas pindakaas…Mijn pa had blijkbaar een tijdje geleden één en ander bij het vuilnis gezet en nu zijn de opstellen, die er nog zo lang hebben gelegen en waar ik plezier in vond om er door te bladeren, verdwenen.
Bij elk opstel dat we moesten maken op een dubbel blaadje papier, moesten we aan de achterkant een tekening maken, ter illustratie bij het verhaal.
Ik vond toen het schrijven leuker dan het tekenen. Maar nu wil ik het tekenen nieuw leven inblazen, omdat het echt ook wel een rustgevende bezigheid is en ik misschien ooit mijn teksten hier zelf kan illustreren.

Oh oh oh…als ik maar kan spelen en bijleren.

Heb daarstraks mijn supergroot boek, mijn lievelingsuitgave van Alice in Wonderland, ondersteboven gelegd en twee protretten van Alice overgetekend. De proporties zitten niet helemaal goed, maar ik heb wel oog voor detail merk ik. De schrijfster, Betty Edwards, gebruikt resultaten van studies over het functioneren van het brein om haar opdrachten toe te lichten. Ik ben helemaal mee.
En ik weet nu ook waarom ik zo aarzel om naar de tekenacademie te gaan.
Hier kan ik experimenteren zoveel als ik wil. Niet vanuit mijn luie zetel, maar vanop het puntje van mijn stoel.
Ik zit vaak zo, tot ergernis van mijn jongste dochter die dan niet kan passeren in mijn keuken.
Op het puntje van mijn stoel dus, met nog net niet het puntje van mijn tong tussen mijn tanden. Al had het gekund. Volle aandacht.

Misschien is het dat. Dat ik alles wil leren waar ik mijn aandacht kan trainen. Luisteren heb ik al redelijk onder de knie. Voelen is ook behoorlijk ontwikkeld. Nu waag ik me aan kijken. Observeren. Waarnemen…wat is eigenlijk het verschil tussen al die termen…De intensiteit waarmee je je zintuigen op iets richt? En ooit wil ik ook mijn smaak- en reukzin verfijnen. Zodat ik leer intuïtief te koken en … iets minder snel te eten. Misschien kan dat als parallel traject aan het kijken wat er in mijn bord ligt. Om het te tekenen als het bord leeggegeten is. 😉

Hoeveel uur heb ik vandaag nog om te spelen?
Volgens Betty Edwards kent de rechterhersenhelft, die het bekwaamst is in tekenen, geen tijd.

Oh, ik moet gaan, wil nog een paar oefeningen maken vanavond vóór het witte konijn met zijn zakhorloge weer langskomt.

Tot leesss!

Lichtvoetig echt

brandon-wong-412011

Photo by Brandon Wong on Unsplash

Er hing een nieuw schilderij. Het viel me op omdat ik altijd op die muur kijk als we na de wandeling nog thee drinken.
‘Geef je feedback maar’ zei ze.
Ook al weet ik niets van kunst, ik beschreef waar mijn ogen naartoe getrokken werden, waarom, welke invulling ik het gaf en hoe mijn aandacht zich verder bewoog over kleuren en vormen.
Wat ik in bepaalde fragmenten zag.
Wat de kleuren met me deden.
Hoe ik linken legde.

Ze vond mijn feedback fijn. Ze had er iets aan, zei ze.
En ik was verbaasd.

Kunst. Misschien is de tijd stilaan rijp aan het worden om me aan beeldende kunst te wagen. Maar eerst toch maar als toeschouwer, denk ik zo.

Enkele dagen geleden schreef een kennis me opnieuw aan met ‘woordkunstenaar’.
Een paar dagen daarvoor een collega met ‘woordenfluisteraar’.
En ik noemde mezelf op Linkedin  destijds een ‘ritselende woordensprokkelaar’.

Die ‘woordenfluisteraar’ vind ik wel interessant nu. Misschien eens trachten wat ik waarneem in kunst in fluisterwoorden te gieten die me voeden.

op strepen staan
dan verdergaan
en schaduw laten zijn

met licht op recht
lichtvoetig echt
gelabeld in het klein

 

 

Typerend

matt-artz-428598

Photo by Matt Artz on Unsplash

Ik zocht een lichtpuntje en vond het in het mini-mensje dat twintig meter voor me liep. Haar rechterhand in de hand van een man, haar papa vermoed ik. Misschien samen op weg naar school. Een wit gebreide baret met lovertjes op haar hoofd, een bleek mini jeansbroekje en aan haar linkerhand een bont roze trolley op kindermaat, die ze gezwind achter zich aan trok en over de tramsporen sluisde.

Ik stapte bewust iets sneller, om een eventuele spontane kleuteruitspraak te mogen opvangen op dit vroege uur. En die kwam er, enthousiast, waarbij ze de hand van papa losliet en naar boven wees. Papa keek ook omhoog.
Haar woorden verstond ik niet omwille van het omgevingslawaai. Het duo ging verder hand in hand de rechterkant op waar ik rechtdoor de weg naar mijn werk verderzette.
Met een iets warmer hart dan voor mijn ‘ontdekking’.
Met een ontsluierde glimlach om mijn mond misschien. Al zal het niet overdreven geweest zijn aangezien de dame die me passeerde me geen glimlach reflecteerde. Al kan ze daar haar eigen redenen voor gehad hebben. Misschien was zij haar kind thuis vergeten. Of zo…

Drie vergaderingen vandaag. Mijn eerste dag terug na dik twee weken zelfzorg. Voor slechts één ervan moet ik het verslag verzorgen. Dat valt mee.
Mocht het kunnen dan schreef ik verslagen in iets poëtischer woorden.
Aan het einde van de dag. Impressies van een waarnemer.
Wel fijn trouwens om op deze manier mijn dag af te sluiten. Smaakt naar meer.

Ik ving vanavond ook nog een ruzie op in de trein. Een jongedame verhief haar stem en de jongeheer zweeg. En ik verstond ook deze keer de woorden niet, maar registreerde wel de intensiteit ervan. Kattig vrouwtje. Man zonder ruggengraat. Haha. Weet ik veel…

Mijn uitstap vanmiddag op zoek naar een Latte Macchiato met karamel leverde me twee Macchiato´s op, omdat de kelner me verkeerd begrepen had en ik niet helemaal alert was. Maar omdat ik het was kreeg ik ze allebei mee aan 1,5 keer de prijs van één.
Dat maakt zelfs een hele dag vergaderen wat zachter.
En het glijdt mondjesmaat wel allemaal binnen.

Genoeg overschouwd.
Ik neem er een pen bij en ga wat buiten de lijntjes kleuren.
Typerend?