Zelfzorg

andressa-voltolini-202193

Photo by Andressa Voltolini on Unsplash

Ik heb woensdag iets gedaan dat waarschijnlijk niet door de beugel kan.

Ik heb vrij abrupt aan mijn werkgever laten weten dat ik zelfzorg inlas tot 7 november. En neen, ik heb dat niet eerst besproken.
De acute situatie waarin ik zat, liet geen onderhandeling toe. Er was actie nodig, zou mijn specialist zeggen. Overigens ben ik ook niet eerst naar mijn huisarts gestapt om als een fractie van mezelf minstens twee uur in de wachtzaal te zitten en dan te vragen me tegen betaling ziek te schrijven. Alstublieft. Omdat de laatste keer dat ik bij mijn huisarts op consult ging, ik het zeer empathische antwoord kreeg ‘vreemd toch dat je het zo moeilijk hebt, terwijl er niet echt iets is in je leven om je zorgen over te maken.’
Uiteraard voelde ik me heel erg gehoord.
Welke medicatie neem je ook alweer?
En welke symptomen houden die in bedwang?
De oorzaak aanpakken zeg je, oei oei, … dat is moeilijk denk ik.

Gelukkig heb ik dierbare vrienden. Gelukkig heb ik mijn lichaamstherapeut. En dat klinkt wellicht vreemd, omdat de behandeling die ik afgelopen maandag onderging en doorvoelde wellicht de transformatie van woensdag en donderdag inleidde. Een noodzakelijke transformatie.
Heel oud zeer dat eindelijk gehoord mag worden.
En ja, dat doet zeer, oud zeer dat zich aandient.
Dat maakt wispelturig, dat maakt scherp en dat maakt resoluut.

Intussen hebben al drie collega´s me iets over het werk gevraagd tussen woensdag en vrijdag. Ze hebben me niet gebeld, alleen op mijn privé-telefoon een bericht gestuurd.

Zeg het mij als ik genezen ben.
Dan geef ik mijn pillen gratis aan een ander systeem, zodat ook daar de oorzaak niet moet aangepakt worden.

 

 

Detox

lauren-mancke-63448

Photo by Lauren Mancke on Unsplash

‘Als het leven je citroenen geeft, is het om detox-thee te maken.’
Dat schreef mijn oudste dochter op de achterkant van een kaartje dat ze me een poos geleden gaf. Zomaar. Op de voorkant het beeld van een vrouw die twee schijfjes citroen voor haar ogen houdt. Ik koester het kaartje. En vind het ook een wijze boodschap.

En mijn jongste knutselde voor één van mijn verjaardagen een kaartje met een strik.  Aan de achterkant drie vakjes en daarboven de boodschap ‘drie kussen voor wanneer je ze nodig mocht hebben’. De vakjes zijn nog leeg. Ik behoed me ervoor om kussen te bedelen. Ik krijg ze liever spontaan omdat ik ze verdien.

Er zijn dingen die ik niet verdien. Maar die logisch gaan klinken zodra ik me in de schoenen van de tegenpartij nestel en begin te redeneren vanuit dat standpunt. Voor even. Want persoonlijk vind ik het vaak beklemmend in de schoenen van een ander. Zelf durf ik ook al wel eens een paar schoenen te kopen die een half maatje te klein zijn, maar dat rekt op als je ze wat langer draagt.

Ik begrijp veel. Teveel denk ik.
Geen gedrag is vreemd als je de context in rekening brengt.
Een dierbare vriend bevestigde me onlangs dat ik echt wel op mijn gevoel mag vertrouwen. Als dat neen zegt, moet ik volgens neen handelen.
Al te vaak heb ik door vanuit het perspectief van een ander te kijken en van daaruit te redeneren, mezelf geweld aangedaan. Maar aangezien ik mezelf hoe langer hoe liever begin te zien, wordt het hoog tijd om mijn grenzen duidelijk aan te geven.

Zo…ik kan er weer even tegen.
Goh, ik sta toch telkens weer versteld hoe krachtig dat schrijven werkt voor mij.
Nu even een detox-theetje halen.