VoorleesKuur

Ik had gevraagd of dat bij hen ook het geval was, dat mama en papa altijd begonnen te zeuren ‘is het nog ver?’ als ze amper vertrokken waren ergens naartoe.
Grote Wolf deed dat net ook in het boek dat ik voorlas ‘Ben je bang in het bos, Grote Wolf?’ van Jan de Kinder.
‘Bij ons is dat net andersom’ sprak ze spontaan. Ze zat op de grond een meter voor me. Ik zag de ouders en grootouders glimlachen.
Met een uitgestreken gezicht gaf ik aan dat ik dat bijzonder vond.
Toen ging ik verder met mijn verhaal.

Het zijn die kleine persoonlijke verhalen die kinderen spontaan vertellen tijdens interactieve momentjes bij het voorlezen die me zoveel deugd doen.
De spontaniteit. Een teken van vertrouwen. Overgave aan het moment.
Als die kleine persoonlijke anekdotes over mama of papa gaan die naast hen zitten, geniet ik in het bijzonder.
Van een blik op het kind naar een steelse blik op de ouder en weer terug.
Het voorleeshoekje, waar een mens gewoon mens mag zijn, hoe gênant ook.

Of die stiekeme monkellachjes op die kindersnoetjes omdat ze de fratsen van de personages uit het boek weten te appreciëren. Fratsen die hen stilletjes inspireren misschien. En ouders die duidelijk ook genieten van de aandacht en het plezier van hun kinderen. Of van onze vertelkunsten op zich.

We hebben daarstraks een uur lang met zijn tweeën het park gevuld met krokodillen, wolven, giraffen, tijgers, beren en dies meer. En ik heb ze geteld, we hebben een kleine veertig kinderen, ouders en/of grootouders daarmee gelukkig gemaakt. Getuige het applaus na elk boek en vooral het mee zingen, dansen en zoeken naar oplossingen voor de obstakels die de dieren op hun weg vonden.
En lachen zag ik hen ook doen. Om onze volle overgave in het produceren van gekke geluiden, gestes en snuitentrekkerij.

Ach, ik beleef er evenveel plezier aan. Zo kan ik telkens weer ongegeneerd het kind in mij loslaten.
U ook een VoorleesKuur? 🙂

Toch vreemd. Dit schrijven gaat me prima af. Gewoon kraan van bewustzijn open en laten vloeien.
Dat laatste woord herinnert me aan mijn vulpen die ik recent terug vastnam en opnieuw schrijfklaar maakte. Mmmh, wat kan ik daarmee nog fabriceren vanavond?
Misschien kan ik in krulletters schrijven hoezeer ik schrok van de spin die op de klink van mijn badkamerdeur zat daarnet.
Ik heb het haar gezegd: ‘weet gij wel hoe ge mij hebt laten schrikken?’
Ze zei niets terug.
Dus heb ik een glas genomen en een kaartje uit de papiermand en heb ik mevrouw die overigens hevig tekeer ging in haar mobiele tussenruimte, in de tuin een nieuwe start gegeven. Met vriendelijk verzoek om voortaan gewoon buiten te blijven.

Ik vrees dat ze geen Nederlands verstaat. Moet ik haar op één of andere manier volgende keer diets maken dat ze beter onder de deur kruipt dan te trachten de klink naar beneden te duwen? Of zou ze dat beseffen en zich nu buiten volduwen met gedroogde vliegjes om zwaarder te worden zodat de klink onder haar gewicht toegeeft? En laat ik vanaf nu best de badkamerdeur wagenwijd openstaan zodat ik niet per ongeluk alsnog in klinkspinnenwebben grijp?

Klinkspinnenwebben.
Ja, de wind door de spinnenwebben…zou een spin dat zachte muziekje graag horen klinken?
En zou een vioolspin mooie muziek maken?
En een trilspin ook goed kunnen drummen?

Misschien moet ik maar een kinderprentenboek schrijven.
Over de avonturen van een spin. Ik zal er alvast avonduren van maken.
Aha…een gat in de markt misschien.
Een prentenboek gevuld met woorden die meer dan één betekenis of schrijfwijze hebben. Zodat de kinderen een ander verhaal horen dan de grote mensen.
Maar hoe druk je dat uit in tekeningen?

Zucht. Was het leven maar zo simpel als Frans.
Simple comme bonjour. Zoiets.
François nog an toe.

Speeltijd

 

Photo by Caroline Hernandez on Unsplash

Het was een fijne dag. Nu nog op mijn koertje mijn impressies neertokkelen met Radio 1 op de achtergrond. Ook mijn oudste even bellen seffens om te horen hoe het examen is verlopen vandaag en haar nog een hart onder de riem te steken voor de twee komende examens.

Mijn koffie binnen handberiek. Al zou ik beter die speculoosjes terug in de kast leggen voor dat halve pak gesopt onder mijn neus verdwijnt en gestaag handvatjes kweekt.

Vandaag twee keer met mijn voeten laten spelen.
Vanochtend letterlijk en in de vooravond figuurlijk. Ik vond de letterlijke manier fijn. De pedicure die met mijn voeten speelde is zwanger en weet al dat haar baby een jongetje wordt. Of beter een jongetje ‘is’. De eigenaresse van de zaak had haar kleinkind over de vloer. Tien dagen mag dat kind niet naar school omdat ze de windpokken heeft. Vreemd vind ik dat. En lang. En de eigenaresse vindt dat ook lang, rolde ze me toe met haar ogen.

Alleszins, dat mini-meisje zat op de doorgang in de zaak aan een mini-tafel en stoel haar boterhammetjes met hespenworst te eten en flesje te drinken, met een roodaangestipt gezichtje onder haar gezellige krullenbol. Omdat ik enkele prentenboeken meegenomen had in mijn rugzak voor mijn voorleesmoment in de bibliotheek in de namiddag, gaf ik aan er haar eentje voor te lezen, bij wijze van bezigheid. Vrijblijvend uiteraard. Ik had toch nog een klein uur te overbruggen vooraleer ik een vriendin aan de bushalte zou afhalen. Ik zal ‘vriendin’ zeggen omdat zij zichzelf daarstraks ook zo presenteerde, trouwens, het voelt ook heel fijn en vertrouwd maar ik heb haar denk ik nog geen vijf keer ontmoet. Zo gaat dat soms hé. Dan weet je dat een contact goed zit en kijk je al uit om elkaar weer te ontmoeten. Wederzijds te verrijken.

Alleszins. Ik vertelde de driejarige bijna-naamgenote van mijn oudste dochter dat ik prentenboeken in mijn tas had zitten. Liet ze ook één voor één zien. En hoewel ze de tijger een leeuw noemde, leek ze best geboeid door wat ik toonde. Dus vroeg ik of ze graag zou hebben dat ik er één voorlas. Tot mijn verbazing zei ze neen, maar ik moest wel de boeken achterlaten. Een mini-dame die weet wat ze wil. Maar ik ben ook een dame die weet wat ze wil, dus ben ik keihard beginnen tieren dat ze ondankbaar was en ben vertrokken. Haha.
Met liefde opgevangen hoor. Zodat het meisje nog zin had in haar boterhammetjes en oma niet met de gebakken peren zat. Of de gebakken hespenworst in dit geval.

Ik ben dan maar vertrokken en heb mijn fiets geposteerd onder de luifel van de bushalte aan het station. Vervolgens heb ik me op de bank gezet. Wat notities doorgenomen voor het overleg om 16u in Antwerpen, wat voorstellen doorgenomen die ingediend werden voor de oproep waar dadelijk een persconferentie over was. Een man kwam een eindje naast me zitten. Het voelde niet als het begin van een babbel. De zon deed me deugd.
Het was goed zo.
Mijn verbeelding loslaten op de verhalen die al de passerende mensen tegemoet gingen bracht me in een fijne vibe. Vandaag leverde me trouwens meer indrukken op dan ik in een normale lengte van blogbericht kwijt kan. Overprikkeld. Aaarrgh!!!

Momenten die me wel bijbleven vandaag zijn toen de vriendin met wie ik het meeste van de dag doorbracht me zei dat ik veel talenten heb, nadat ze me aan het werk zag als voorlezer in de bibliotheek. Dat raakte me. Ook het moment waarop ik een prentenboek gedurfd afrondde door aan de kindjes te vragen hoe zij het boek zouden eindigen en er zich spontaan een vervolg ontvouwde. En het moment waarop ik die andere fijne dame die ik tot nu toe ook nog maar drie keer ontmoette spontaan in een interview voor Radio 2 haar idee zag en hoorde vertellen. Waarbij ik dacht ‘Mooi, zij.’ en ‘Oef, ik niet.’

Zodadelijk stuur ik bij wijze van verbinding dit bericht door aan deze twee fijne dames die mee mijn dag kleurden. Omdat we daarstraks zowaar hebben afgesproken om nog eens af te spreken, omdat er volgens ons veel raakvlakken zijn die geëxploreerd willen worden en er potentieel leeft dat gevoed mag worden. En gewoon, omdat het een keigezellige boel was daarstraks.
Ont-moet-ingen.

Wat maakt dat ik mijn vruchteloze rit naar Antwerpen voor een overleg om 16u, om ter plekke te vernemen dat de vergadering was afgelast omdat de doodle niets had opgeleverd, niet eens zo vervelend vond. De directeur had er een mail voor gestuurd…de dag zelf, na half vier…zag ik toen ik thuiskwam.
Dat noem ik dus met mijn voeten spelen, figuurlijk dan.
Vind ik dit soort ‘samenwerking’ fijn? Zoneen, hoe ga ik daarmee om?
Hij weet nu dat ik in dergelijke gevallen een sms of telefoon verwacht, dat ik deze berichtgeving ongehoord vond.
Al was de Chai Latte in het station wel lekker, wat ik niet zou ontdekt hebben als ik niet de hele rit had gemaakt. Althans, wat ik niet vandaag zou ontdekt hebben…

Dit gezegd zijnde…lap…nu heb ik vandaag twee berichten geplaatst op mijn blog.
Hoop dat ze mij niet per bit aanrekenen…

Trouwens: ik wil af van die reclame, vind dat niet ok om er u als lezer mee lastig te vallen…Kan iemand me helpen mijn blog over te sluizen naar een eigen webstek die ik nog moet aanmaken? Waar zitten die handige harry´s hier? 🙂

 

Wonderwoorden

picsea-357048
Photo by Picsea on Unsplash

Ik deed mijn toer doorheen de jeugdbibliotheek om kindjes en ouders warm te maken voor ons voorleesuurtje. Sommigen kwamen er speciaal voor naar de bibliotheek afgezakt. Anderen sprongen vlug binnen om gelezen of ongelezen boeken binnen te brengen en/of een nieuwe lading kinderboeken mee te nemen.
Snel, want de tekenacademie wacht.
En daarna een bezoek aan opa en oma.
En dan nog…

Dan zie je dat beteuterde gezicht van enkele kinderen met een blik die bijna smeekt om papa en mama te overhalen om alsnog te blijven. Maar de vaste tred van papa maakte dat ik deze keer niet aandrong of mijn verleidingstruukendoos bovenhaalde. Het zou ook geforceerd zijn vandaag.

Toch een dertiental kinderen met ongeveer evenveel volwassenen in ons theatertje.
Ik nam het woord, zoals mijn duo-voorleesmaatje had gevraagd. Eerst even voorstellen en wat praktische zaken weergeven, zoals de pipi-pauze na een half uur waar ook een drankje en koekje hun weg naar de welwillende buikjes konden vinden.
Waarbij ik met overtuiging uitsprak dat de kindjes wellicht geen van allen het koekje zouden lusten. En of die uitspraak commotie gaf…Zijn we alert?

Ik begon met Nijntje. Omdat er veel kleintjes zaten. Wat rijmen, wat eenvoudige tekeningen. Herkenbaarheid. Vertrouwen. Veiligheid. Mijn ‘maatje’ las ook herkenbare boekjes. Hoewel…het boek over een hoge hoed die spechten aantrekt en uiteindelijk een boom wordt is op zijn minst lichtjes gefantaseerd. Het boek over het potje dat bezet is door zus omdat haar potje bezet is door poes omdat…is dan weer typisch een peuterverhaal. Veel herhaling van dingen die ze kennen. Mijn op één na mooiste boek aller tijden ‘Het land van de grote woordfabriek’ bracht verwarring bij één van de grotere kinderen. Hij kon het verhaal moeilijk vatten. De volwassenen waren dan weer helemaal mee en stil aandachtig omdat er zoveel moois aan waarden schuilt in dat verhaal. Los van de prachtige tekeningen en het virtuoze taalgebruik.

Dit uurtje zou het hoogtepunt van mijn dag worden. Want somberheid overviel me zodra ik thuiskwam en bracht mijn plannen in de war. De zetel riep. En hij zou me het grootste gedeelte van mijn dag in zijn armen houden. Tot nu.

Ik vraag me teveel af.
Weet ondertussen wel dat ik gewoon die somberheid moet doorstaan.
Maar leven is draaglijker zonder.

En toen kwamen de tranen.

 

 

 

Sprokkels

edu-lauton-71055

Photo by Edu Lauton on Unsplash

Ze kent een verhaal. Ik vraag haar het te vertellen als mijn boekje uit is.
Met rechte rug zet ze zich op het puntje van haar kussen. Het verhaal ligt klaar op haar tong en wacht op mijn teken. Iedereen luistert geduldig.
Zus is al tien maar wil graag nog een verhaaltje. Loopt uit zorg kleine zus achterna als ze de ruimte uit loopt. Komt terug als zus weer veilig terecht is. Vertelt graag aan wie bereid is te luisteren. Schijnt dankbaar dat ze ons even alleen voor zichzelf heeft.
Ook kleine hij blijft liever naar het voorlezen luisteren dan naar een concert te gaan. Bijna twee uur lang. Papa volgt hem in die wens.
Papa twee vraagt of we er straks nog zullen zijn, nadat kroost kleur en vorm heeft gegeven aan hun eerste luisterervaring. Of zijn kinderen dan nog een verhaaltje mogen. Uiteraard. Met plezier en begeestering.
Papa drie wisselt mama af om bij beide dochters te blijven. Twee paar grote gulzige ogen. Alle sensoren open en twee kleine lijfjes languit gestrekt op de kussens.
Veel indrukken vandaag.

Straks ben ik een weekje ouder en wijzer misschien, bedenk ik me.