Zeweetniksje

brigitta-schneiter-466789

Photo by Brigitta Schneiter on Unsplash

Ik dacht, laat ik een blogbericht toevoegen. Zo één waarvan ik nog niet weet welke kant het uitgaat. Vanmiddag had ik tijdens mijn lunchpauze op mijn werk mijn schrift mee. Maar ik heb me niet aan freewriting gezet. Voelde dat er verdriet zat en wou het op dat moment geen ruimte geven. Ook het liedje op de radio kan ik op dit moment niet verdragen, dus gaat de boel af. Rust. Er is een tijd voor alles. En er is tijd voor niks. Ik neem hier en nu de tijd om te niksen. Tokkel tokkel. Zinloze woorden. Woordloze zinnen. Ver-zinsels misschien.

De hele avond van mij. Een geestrijk drankje dat me vergezelt. Een jongste dochter die me in hoofdletters schreef dat ze naar haar vriend gaat vanavond. Dat ik dat wist, daar doelde ze op. Maar dat ik geen hoofdletters verdien is wat ik in kleine letters antwoordde. Trouwens, als zij me in verwarring brengt met haar vraag of ik thuis ben, dan mag ik toch vragen of we samen eten. Maar hoofdletters dus.
Ik ben graag thuis als mijn dochters er zijn. Maar ik doe ook graag mijn zin als ze er niet zijn. Tja. Onze babylonische spraakverwarring. Hoe gaat dat in gezinnen. In de wereld.

Mijn oudste heb ik wakker gebeld. Haar stem naderde me van heel ver. Maar haar examen was goed geweest. Mama opgelucht. Over de draad weer oppikken en zo. Ook het examen van de jongste was goed geweest, al voegt ze er aan toe dat ze het natuurlijk niet weet.
Straffe dochters. Trotse mama. Met een geestrijk drankje. Bijna teut. Neen, niet echt. 🙂

Ben ik hier mijn hersencellen aan het laten aftakelen. Hoewel, hoewel…
Gisteren zocht ik naar ‘Blue Zones’ en ik vond dat dagelijks alcohol ‘nuttigen’ niet zo slecht is. Hoe is het met de lezers hier gesteld? Bega ik hier zonden door dit te schrijven? Zelf vind ik overigens dagelijks alcohol drinken niet fijn. Af en toe haal ik alcohol in huis en als ik er dan verbaasd op bots bij het openen van de (koel)kast kan ik echt genieten van een glas. Maar als het er elke dag zou staan dan is de leut er af. Ik wil verwonderd blijven.

Het liefst zou ik kaboutertjes hebben die mijn (koel)kast vullen. En die een potje koken tegen de tijd dat ik thuis ben. Dan hoef ik gewoon mijn benen onder tafel te schuiven en te genieten van een maaltijd, bereid met liefde. Kaboutertjes zullen wel liefde kennen, toch? Misschien halen ze dat uit hun paddestoelenkast. De afwas doen we samen. Zij mogen de druppeltjes opvangen. Als ik afwas gaat het er meestal nogal wild aan toe. En zingen, dat mogen ze ook. Het is beter dat ik zwijg als er gezongen wordt. Dat benadrukken mijn dochters altijd.

Oh oh…wat ben ik weer aan het zeveren.
Dat u dat allemaal leest. Wat zegt dat over u? 😉

Mijn hart of het jouwe?

mijn-hart-of-het-jouwe

Ik merkte het aan mijn hokjesdenken. Dat ik er aan toe was, aan dat weekje verlof. Mensen die gedrag vertoonden dat ik niet begreep, schreef ik met één woord weg in een hokje. En krijg ze er dan maar eens uit.

Met creativiteit onder nul probeerde ik kleine en grotere euvels op te lossen. Het waterpeil hoog, koortsachtig op zoek naar houvast.
En dan de stekker eruit voor een week.

Het heeft me inderdaad bijna een week gekost om weer wat openheid te vinden. Heb me in een helder moment wol  aangeschaft om de zoveelste sjaal te breien. Priem rechts, priem averechts. Verstand op nul, gewoon aandachtig tik-tik-tik.
En schriften om dagelijks de stromen gedachten aan toe te vertrouwen.
En afspreken met vrienden, oh zo dierbare vrienden.
En ziedaar zowaar, lucht!

Nu ik zonet op Linkedin de nobele boodschap lees ‘…Als we nu eens iedereen in een hartje stoppen in plaats van in een hokje…’ denk ik How…en dan?
Waarom stop je ze niet in ‘jouw’ hart, dus waarom schrijven we niet ‘Als we nu eens iedereen in ons hartje stoppen, in plaats van in een hokje’.
Wat moet je met ‘een’ hart? Er uit springen met Valentijn?

Dat is alleszins precies wat ik ga doen, mensen in mijn hart stoppen.

Telkens als ik de neiging krijg om iemand in een hokje te stoppen, ga ik er even mee naar mijn hart. Als dat al lukt dan ga ik even onderzoeken welk gedrag me zo stoort. En dan ga ik doen alsof het een kind betreft en me afvragen hoe ik als ouder het best kan handelen. Alsof ik hier weer gelijk heb…Misschien eens minzaam lachen. Misschien een welgemikte vraag stellen. Misschien zwijgen, en hem of haar verder dragen in mijn hart.
Klinkt mild, al zeg ik het zelf.

Of het gaat werken? Geen flauw idee. Maar een mens mag toch voornemens hebben, zo met het nieuwe jaar?!

Trouwens, wat ik vooral ga blijven cultiveren is verwondering. En daarvoor ga ik mijn stekker bewuster hanteren.
Elke dag een wandeling, regen of niet.
Elke dag schrijven, inspiratie of niet. Zin of niet. Overigens, enkele woorden en een punt en ik heb mijn Zin…
En elke dag even stilstaan bij de dingen waarvoor ik dankbaar ben.

En misschien af en toe nog eens een zot gedicht. Zomaar, voor de lol. Zoals hieronder.

Ongehoord

als ik op de lijntjes schrijf
dat ik er zo graag buiten kleur
zak ik een halve regel
en hang mijn woorden op
omdat het niet om lijntjes draait
maar om de lol errond