Dankbaarheid

Misschien moet ik leren wat minder nieuwsgierig te zijn.
Not!

Ik voel aan het vastzitten van mijn nek nochtans dat ik iets te geconcentreerd vanalles heb uitgezocht vandaag. Jammer overigens dat toen ik me op het werk haastte om de trein naar huis te halen daarstraks, net de collega miste die vrijdag haar laatste dag werkt bij ons. En ik ben er vrijdag niet. Maar ik ben wel blij dat ik vanmiddag even de stilte opzocht en in een helder moment in de winkel naast de deur het ideale cadeautje vond voor haar. Waar ik nu ineens nog een ingeving over heb hoe ik het nog dat tikkeltje extra kan geven. Oh, al helemaal zin in!
Is nieuwsgierigheid een virus of bacterie, vraag ik me intussen af 😉
Ik zag aan haar ontroering vanmiddag, toen ik het pakje afgaf, hoe blij ze ermee was om dit in een intiem moment onder ons tweetjes te mogen ontvangen.

Ik ga haar nog zien. En misschien beter leren kennen dan op het werk mogelijk was. Omdat we er de tijd voor zullen nemen. Zij had nood aan verbinding, gezamenlijke middaglunch bijvoorbeeld. Brainstormen over elkaars projecten ook. Ik zit op het werk meestal gefocust te stressen om voorbereidingen of verslagen, verslagen, verslagen nog an toe…rond te krijgen. Heb tijdens pauzes vooral nood aan me terugtrekken en de stilte opzoeken. We vonden elkaar nu en dan. Maar niet diepgaand genoeg om elkaar afdoende tegemoet te komen in onze noden.
Maar voor gewoon ontmoeten en gezellig keuvelen, zoals we enkele dagen geleden onder ons tweetjes deden bij wijze van middaglunch, daar maak ik heel graag tijd voor. Zij is misschien ook de ideale persoon om me de stad en haar magische plekjes te leren kennen, bedenk ik me nu. Wat al mijn intentie was toen ik voor deze stad koos als werkplek. Mijn horizonten verruimen. Nooit te laat. Minder nieuwsgierig zijn, opperde ik bovenaan dit blog zeker…

Dat komt goed. Ik voel het aan mijn rechter dikke teen. En zij vind haar draai in een nieuwe job. Omdat ze opkomt voor wat ze nodig heeft. En mensen die dat doen het gewoon verdienen dat ze hun droomjob en hun draai vinden. Zeg tegen het universum dat ik het gezegd heb. Ah, ‘zij’ zorgt daar al voor…Gewoon dankbaar blijven voor de kleine of grotere verwondermomenten die je tegenkomt. Ze koesteren om te kunnen herwonderen op minder fraaie momenten. En in vertrouwen je toekomst vormgeven. Met een opleiding bijvoorbeeld.

Maar genoeg over de werkplek.

Ben na het werk een vriendin gaan bezoeken die in haar nieuwe appartement is ingetrokken. Gezellig gekeuveld. Pakje. Hapje, drankje. Rondleiding gekregen. Hele fijne nieuwe thuis is dat geworden. Op haar terras dat nu nog een bouwwerf is zal ik straks graag een glas drinken. Haar dochter krijgt een vast contract, leerde ik. Trots op die jongedame! En niet evident om zo snel een vast contract te krijgen als jonge afgestudeerde, laat ik me vertellen. Ik mocht haar zien figureren ook in een bedrijfsfilmpje dat mama trots toonde. En toen dochterlief binnenkwam en ze dat te horen kreeg, rolde die op haar beurt met haar ogen. Die trotse mama´s toch.

Het tikken van mijn wekker maakt me rustig. En bewust. Laat me beseffen dat ik de dag mag gaan afronden. Dat hij goed is geweest en ik morgen opnieuw mag vormgeven.
Dankbaar ben ik. Voor zoveel mooie mensen in mijn leven om beter te leren kennen.

Luistermodus

skyler-king-527288-unsplash

Photo by Skyler King on Unsplash

Vanochtend ben ik met een beklemd gevoel opgestaan, een gevoel dat al een aantal dagen ´s ochtends zegt ‘blijf in bed’ maar waarvan de onrust in hoofd en angst in mijn lijf echt ELKE KEER ietwat opklaart zodra ik me naar de trap begeef.

Ik nestelde me met een boterham en een kop heet water in de zetel en doorvoelde hoe ik erbij zat. Treinstaking vandaag, dus had ik me sowieso voorgenomen om verlof te nemen. Maar deze namiddag is er een bijeenkomst voor een project dat me heel erg boeit. En er had zich gisterenavond al een oplossing aangediend om er te geraken. Dus nam ik met een gonzend hoofd de laatste mail vast en probeerde aan de slag te gaan met de vragen waarover we ter voorbereiding van het overleg moesten reflecteren.
En ik formuleerde antwoorden. Vlotter dan gedacht.

Intussen was mijn boterham op en mijn tas heet water leeg, dus doorvoelde ik of nu een gepast tijdstip was om te douchen.
Plichtsgevoel riep. Ik sleepte me naar de douche, met een zeurende hernia. Buigen, au!
Volgende dilemma was of ik dan nu mijn haar zou wassen of morgen…wetend dat ik dat dan ook als een grote opdracht zou ervaren en wetend dat als ik het nu waste, ik me op dat vlak morgen al fris zou voelen. Dus waste ik mijn haar. Shampoo, bukken, au!
De temperatuur van het water was niet helemaal een constante, wat me een beetje irriteerde. Ik droog bijna nooit mijn haar, dus die rompslomp was er niet. Kammen. Klaar.

Intussen zit ik fris gewassen op de zetel met laptop op schoot. Mobieltje binnen handbereik. Kreeg ik net drie superfijne berichtjes. Iemand die aan me dacht, genietend van het zonnetje van achter een raam. Iemand die met me wil gaan wandelen maar nog aarzelt omwille van het kleine kwetsbare neusje van haar zoontje in combinatie met de kou. Heen en weer berichtjes.
En mijn energie kriebelt. Intussen ook een tijdstip afgesproken om in de auto te wippen richting afspraak. Dankbaar.

Wat luisteren daarmee te maken heeft, vraag ik me dan af. Wel, ik ben er vrij sterk van overtuigd dat ik in elk moment tussen beslissen om op te staan en hier dit woord te typen, onbewust op zoek ben gegaan naar kansen. Al mijn sensoren in ‘luistermodus’ heb gezet. Om kansen te vinden waar ik mee aan de slag ga.

En ik denk dat één van die eerste kansen bij mijn jongste dochter lag, die ik hoorde opstaan toen ik nog in bed lag. Die vandaag het huis niet uitgaat omdat ze maar weinig les heeft en mogelijk hinder ondervindt van de treinstaking.
En de douche…Vreemd toch, omdat net douchen maakt dat je je frisser voelt. En misschien als ‘frisdenker’ meer kansen ziet dan door het vertroebelende vuil dat aan je lijf plakt door de nacht in te duiken.
En dan nog de verbinding. Het gegeven dat je niet alleen bent.

Toen kriebelde een oneliner:
‘Een nieuwe prikkel elke dag, maakt van een oude traan een lach.’

Verwonderen

carlos-dominguez-342207

Photo by Carlos Domínguez on Unsplash

Bijzonder verwonderd ben ik.
Dat de eenvoudige impulsieve beslissing om dagelijks in een gastenboek curiosa, mijlpalen en aanmoedigingen te schrijven me zoveel plezier zou opleveren.
Het is als even stilstaan en de dagelijkse gebeurtenissen tegen elkaar afwegen.
Het is als elke dag een blogbericht creëren zonder dat je een schrijver bent.
Het is als leven met je pretsensoren op volle gevoeligheid gedraaid.

Eén van de curiosa van vandaag is dat ik een nieuwjaarskaartje ontving van een lieve vriendin, waarbij haar reactie op de nieuwjaarsbrief die ik haar stuurde me chronisch kippenvel bezorgde tijdens het lezen. Dankbaarheid, ik ben blij dat dat woord bestaat.

Vandaar deel ik hieronder de essentie van de nieuwjaarsbrief die ik dit jaar verstuurde. Omdat het eigenlijk toch nog actueel is.
En omdat het misschien ook u mag aanspreken.

Goeiedag daar, anno 2018,

Dit jaar heb ik mezelf voorgenomen om brieven te schrijven in plaats van een kaartje te fabriceren en bewoorden. Vraag was dan of ik al die brieven met de hand zou schrijven of dat ik toch maar zou gaan voor digi-taal…

Een mengeling, ik sta het mezelf toe. Zodat ik er niet bij ga zuchten als ik aan brief nummer vierhonderdtweeëndertig ben. Ook die verdient mijn volle aandacht 🙂

Voor dit jaar wens ik jou toe dat je de ‘tijdmaker’ in jezelf mag en kan cultiveren.

Maak tijd, met keuzes.
Om dan te luisteren.
Waarmee ik bedoel luisteren met al je sensoren open. Omdat net dat toelaat jezelf te verwonderen.

Blijf jezelf verwonderen, dat wenste ik ‘iedereen’ vorig jaar.
Maar het kan niet genoeg gecultiveerd worden, sprak de Alice in Wonderland in mij.

Verwonder bijzonder.
Door het moment even vast te houden.
Neer te pennen, te tekenen, te glimlachen. Te dansen op één tegel. Of in de wind te blazen.

Misschien klopt het wel dat als je kiest om tijd te maken alles mogelijk wordt…
In de leegte ligt iets nieuws klaar om geboren te worden.

Verfijnde groeten voor verbindende dagen,

Fiducia in Wonderland

In het oog van de stilte

carolina-sanchez-b-83117

Photo by Carolina Sanchez B on Unsplash

‘Mediteer jij?’ vroeg hij.
‘Ja, soms’ zei ik.
‘Ik ook. Ik heb dat nodig. ´s Ochtends, om mijn gedachten even een halt toe te roepen vóór ik de dag begin. De trein is daar ideaal voor.’

Het was me niet opgevallen dat iemand me in de gaten had. Ik was gewoon de trein opgestapt en omdat ik de vermoeidheid voelde besloot ik even mijn ogen te sluiten en me te verbinden met mezelf in aanwezigheid van de andere reizigers.
Klinkt wellicht vreemd als je zelf niet mediteert.

Ik had me naast hem gezet toen ik opstapte. Mogelijk had hij me in de spiegeling van de ruit zien zitten. En/of gewoon even opzij gekeken. En/of mijn energie gevoeld.
Het was een vriendelijke man met een open en oprechte glimlach.
Ik wenste hem een fijne dag toen hij een station vóór mij afstapte.

Nu voel ik opnieuw behoefte om me af te sluiten. Te verstillen. Ben ook in de mogelijkheid.
Niets meer omhanden dan een avond om te vullen. Met zelf gekozen dingen. De afwas staat te drogen. Afdrogen en wegzetten doe ik dadelijk, na deze portie woordbreien.
Mijn kersverse wondermooie boekje ‘dans me’ van Karla Stoefs met illustraties van An Candaele net voor een tweede keer gelezen. Zo mooi. Ik maak er mijn nieuwe lievelingsboek van, terwijl ‘Het land van de grote woordfabriek’ van Agnès de Lestrade met illustraties van Valeria Docampo naar de tweede plaats verschuift.

Allebei kinderboeken. Omdat zorgvuldig gekozen eenvoudige woorden en sprekende tekeningen blijk geven van goed te kunnen luisteren. Een vaardigheid die her en der nog wel placht te ontbreken. Er wordt in de wereld veel gezegd, een pak verzwegen maar weinig geluisterd.

Daarom ben ik zo blij dat ik voorlezer en voice-over ben. Tussen de regels door ‘luister’ ik hoe mijn woorden binnenkomen. Bij de kinderen en hun ouders die zitten te luisteren, of bij mijn imaginaire luisteraar die het Daisy-boek uitleent in de luisterpuntbibliotheek.

En hoewel ik het straatlawaai nu niet kan dimmen, geniet ik dit eigenste moment van stilte. In mijn hoofd. In mijn lichaam. In mijn huis.
Een grotere luxe kan ik me niet voorstellen.

Fijn weekend.

 

Treinkunst

braden-barwich-190909

Photo by Braden Barwich on Unsplash

Gisteren heb ik gedanst op een trein.
En geschreven, maar dat laatste is minder spectaculair.

Wisper is een vormingsinstelling gespecialiseerd in actieve kunsteducatie. Ik ben er inmiddels vaste klant. Ooit begonnen met cursussen improvisatietheater, maar intussen ook van autobiografisch schrijven, dans en fotografie geproefd. Ook performanceteksten brengen, poëzie en klankgeörienteerd zingen passeerden de revue.  Met de zalige zomercursus vertellen in een klooster in Ste. Croix in Frankrijk als topper. Wanneer was dat ook alweer?

Maar dit was dus de eerste keer dat ik ging dansen op een trein. Ik had het nog als familieuitstap proberen te verkopen aan mijn twee dochters, maar dat vonden ze maar niks.
‘Zitten daar dan nog andere mensen op die trein? Dat doe je toch niet mama?!’
Mama dus wel. Al begon ik de laatste dagen toch wel te twijfelen of dans een goede keuze was. Met de vermoeidheid die ik al een aantal weken onder de leden heb en een hernia die weer van zich laat horen. Uiteindelijk heb ik gisterenochtend gedanst en in de namiddag geschreven tot ik ook daarvoor te moe was en de rest van de rit wezenloos uit het raam heb gestaard.
Ik heb zelfs nog getwijfeld of ik mee zou gaan, omdat mijn gemoed inmiddels ook al een tijdje niet meer is om over naar huis te schrijven.
Tot nu. Mijn jongste zit tegenover me te werken aan een opdracht tegen woensdag. Komt hier weer logeren. Gezelschap in huis. En een fijne vergaderdag vandaag, die me weer wat vertrouwen en hoop gegeven heeft.

En ik schrijf weer. Stel u voor.

De Wisper-express was overigens een trein waar we in Gent of Leuven konden opstappen en helemaal tot Eupen rijden al kunst-creërend. Er waren dansers, acteurs, schrijvers, zangers en tekenaars. En er was één wagon gereserveerd voor ons. Wat behoorlijk druk was met zevenenvijftig bedreven kunstzinnigen. Ook de perrons in de tussenstations kregen een bezoekje van ‘dansers met een opdracht’. Wel opletten dat we tijdig weer opstapten. Mensen keken amper op. Hun blik gericht op de deuren van de trein. Hunkerend naar een plek om te zitten. Er geen acht op slaand hoe daar enkele dansers hun bewegingen imiteerden of uitvergrootten. Ontevreden grommend omdat de plaatsen in onze wagon gereserveerd waren.

In Eupen zelf heb ik me voor de lunch van de groep afgescheiden. De drukte was me wat te groot. Heb me op een stil plekje onder een boom genesteld en mijn bokes opgegeten. Nog een wandeling en dan op naar aansluiting bij de groep om het één en ander voor te bereiden voor een toonmoment, de groepen onder elkaar.

‘Jij kent me niet zoals ik’, mijn six word story, was de kersverse start van een reeks momentopnames onder woorden gebracht.

Het was fijn. En ik voel hoe ik aansterk. Best trots.
Bedankt Wisper, bedankt socio-culturele sector, om mensen te laten schitteren.