A sense of wonder

‘If I was a good fairy, my gift to each child in the world would be a sense of wonder that would last throughout life.’

De spreuk die ik gisteren in mijn postvakje ontving vanwege gratefulness.org was iets te lang naar mijn goesting. Dus maakte ik er bovenstaande van.
Maja…ik ben geen goede fee. Ook geen oude feeks denk ik, maar iets ergens daar tussenin. En ik heb alleszins wel wat met die nieuwsgierige energie van kinderen.

Het werd alweer een vreemde dag vandaag. Vanochtend had ik een overleg waar ik zodanig geïnspireerd geraakte dat ik plotsklaps heel mijn huidige waarheid in twijfel trok. En een gevoel van onzekerheid beklemde me op de trein richting mijn werk, waar een afscheidsetentje voor een collega me wachtte.
Ik smste er even over aan mijn therapeut. En ik kreeg prompt een bericht terug met in de aanhef een mannennaam. Mmmh. Dat maar even geseind.
Hij had zich vergist van bestemmeling. Bleek dat ons beider berichtjes over onzekerheid gingen. Gelukkig ben ik iemand die dat niet aan de grote klok hangt. Daarvoor moet ik te hoog de kerktoren in 😉

Maar gaandeweg de namiddag ebte of ebde…ebde dus mijn onzekerheid weg (dank u dikke van Dale). Soms is het nemen van een woordenboek voldoende om onzekerheid weg te nemen. Of het antwoord van je therapeut dat je vermoeden bevestigt. Soms is het ook de kennisgeving van een podcast die zo erg tot je verbeelding spreekt dat je het ‘Jiehaa!!-gevoel’ prompt wil delen.

Bij deze: https://zigzagpod.com/

Zalig vind ik dat. Twee jonge moeders die van hun passie hun beroep maken omdat er mensen in hen geloven en dus in hun werk willen investeren.
Twee grappige dames die dat ondernemerspad wat onzeker bewandelen en net ook die onzekerheid delen. Niet met hun therapeut in stilte, neen, open en bloot met de luisteraars.
Krachtig vind ik dat, Fiducia nog an toe.

Dus deze dame, fee, feeks (in wording :-)) sluit hier en nu al schrijvend haar dag af met deze korte reflectie.
A sense of wonder. Omdat geluk schuilt in de kleine dingen en in podcasts met de microfoon, de waarden en de onzekerheid op de juiste plaats.

Wat er gebeurt nu die onzekerheid bij mij plaats heeft gemaakt voor ‘goesting’?
Plannen, om mijn tanden te zetten in obstakels als daar zijn rode verkeerslichten aan het zebrapad waar ik sta te wachten. Toch maar niet…
Mijn resterende dagen voor de deadline van mijn schrijfsel voluit benutten om alles uit de kast te halen. En wat er niet thuishoort desnoods naar de kringloopwinkel te brengen. Of naar de krokodil van het boek dat ik zondag voorlas…die at letters, woorden, zinnen…
Een gepimpt krokodillenboek terugbezorgen aan de bib.
En moed, om die boeken die ik halverwege heb doorworsteld nu verder gestaag door te worstelen en er meteen overzichtelijk een geheugensteun over neer te pennen. Systematiek in de fysiek.

Ik ben bij de analyse van het proces waar ik van onzekerheid naar ‘goesting’ overging, tot de ontdekking gekomen dat het steeds weer ‘vertrouwen’ is dat me de overgang van het één naar het ander doet maken. Ik heb mijn pseudoniem destijds juist gekozen, al besefte ik zelf niet helemaal de reikwijdte van die keuze.
Het woord vertrouwen zit overigens veel meer in het doorvoelen van de betekenis dan in het rationeel de keuze maken om te vertrouwen.

Geef mij maar voeltherapie in plaats van cognitieve therapie. Mmmmh. Klinkt fout. Zal de warmte zijn.
Ik zal mijn orchideeën eens gaan verzorgen zie.

Kabouter

Ik besloot me op lichtpuntjes te focussen en mijn verbeelding aan te spreken.

Zo spotte ik de jonge vrouw schuin over me bovenin de dubbeldekker-trein. Ze produceerde een monkellach toen ze haar blik wierp op het scherm van haar smartphone. Waarbij haar mond mee de woorden of emoticons kauwde die ze met twee duimen aan het construeren was. Ter hoogte van haar smartphone prijkte het hoofd en de muts van een kabouter op haar sweater.
Dat was net wat ik nodig had.
Zo werd haar monkellach een spiegeling van wat zich bij mij manifesteerde. En voelde ik een licht gevoel van vreugde mijn reisweg vergezellen.
Ondanks de man op de bank recht tegenover me, die energetisch erg veel ruimte innam.

Ik zou graag die kabouter in mijn tuin zien. Niet als versteende versie van zichzelf, maar met levensechte korte beentjes voorop lopend en wild gesticulerend welke groeisels ik zeker in het oog moet houden of onder handen moet nemen. Zoals die felgekleurde bloemetjes die toch hun leven vonden hoewel ik dacht dat mijn zaaisels tevergeefs waren geweest. ‘Kijk Fiducia, kleur in je leven!’ zou hij dan eventueel kunnen uitroepen.
Of hij, zittend op één van de klinkers in een houding van De Denker van Rodin, in mini-versie weliswaar. Een beetje denkend dus op zijn minst. Zichzelf afvragend of hij me zou adviseren paddenstoelen te kweken. Vliegenzwammen meerbepaald. Of dat dit een egocentrische gedachte van hem zou zijn en hij me toch niet moet lastigvallen met zijn eigen verlangens als ik hem in het leven geroepen heb om me te helpen mijn tuin vorm te geven en mijn leven op te vrolijken.

Het is wel door mijn toedoen dat hij tot leven is gekomen. Dan moet je niet ook nog eens egocentrisch zijn van bij het begin. Ik bedoel, dat is te alledaags om tot het terrein van de verbeelding te behoren. Ook kabouters moeten met hun tijd meegaan en evolueren van ego naar eco.
Of daar opleidingen voor bestaan, denk ik niet. Jezelf bekwamen in luisteren is alvast een methodiek die je in de goede richting doet evolueren. Daar schreef ik een artikel over, dat één dezer dagen op de website van The Global Listening Centre zal prijken. Zo werd mij bevestigd.

Zouden kabouters kunnen lezen?
Is lezen een noodzakelijke voorwaarde om voldoening te vinden in het leven?
Of vind je pas voldoening als je houdt wat je hebt of krijgt wat je verlangt?

Volgens mij zijn kabouters nieuwsgierig. En willen ze onrecht de wereld uit helpen. Onbaatzuchtig. Kortgebeend en energiek.
Rode puntmutsgewijs. Niets wijsneuzerigs aan.
Ach, misschien geef ik hem toch een vliegenzwam. Wel zo fijn dat hij die je helpt een fijne woonst heeft.