Genegen engagement

will-cornfield-316618

Photo by Will Cornfield on Unsplash

Ik legde eerst het takje neer dat ik vanochtend van mijn koer opraapte. Blies toen de rode ballon lichtjes op tot een hartje en maakte die met een rekker vast onderaan de tak. De olifant zette ik binnen mijn speelruimte: een lijntjesblad met ook daarop getekend enkele takken met ontluikende bloesem. Mijn dochter vond het mooi papier en had eergisteren meteen een blaadje afgescheurd van de nieuwe grote blocnote om er een briefje naar haar vriend op neer te pennen en op de post te doen. Hoezo, blauw scherm?

Het schaap en het konijn plaatste ik buiten mijn grondblad. Het kaarsje met houder legde ik onderaan het blad. Naast de gele vis. En naast de lucifer. Toen pende ik onderstaand gedicht neer op een apart blad. Zodra ik tevreden was over de correcties schreef ik het stukje poëzie over op mijn lijntjesblad, rechts bovenaan, net boven de bloesem. Dat moest het zijn.

ik wortel in liefde
maar waar blijft mijn vuur
wie doet me straks leven
ik neig naar het uur
dat de waarheid me inhaalt
het dierenrijk kwijnt
mijn takken verdorren

ik lijd tot ik leid

Als woord voor het geheel koos ik ‘verantwoordelijkheid’. Al was ik er daarstraks al niet helemaal tevreden over. Dit woord klonk en klinkt me te ‘hard’. Te ‘vermoeiend’ ook.

De betekenis die het meest past bij mijn woordkeuze voor ‘verantwoordelijkheid’ is wat Van Dale omschrijft als ‘de taak/plicht voor iets of iemand (goed) te zorgen’. Voor moeder aarde bijvoorbeeld.
Maar nu ik vanavond mijn woorden herkauw, past ‘engagement’ en zelfs ‘genegenheid’ beter bij wat ik wil zeggen. ‘Me vanuit liefde verbinden aan.’
Vanuit liefde engagement opnemen waar mijn kinderen (later) dankbaar en trots op zijn. ‘Dat is wat mama deed voor ons’.
Bijvoorbeeld.
Want ik doe het niet alleen voor hen. Ook voor die kinderen voor wie ik voorlees in de jeugdbibliotheek, die kinderen die nog in de buiken van hun mama´s schuilen.
Ik zou graag een verschil maken. Dat hopelijk het verschil mag maken en één en ander mag doen kantelen naar meer welzijn. Of welzijn voor meer mensen dan vandaag het geval is.

Ik doe het ook voor mezelf. Omdat ik me momenteel in wat nieuwe materie verdiep en dit project de methodieken toepast die ik daar tegenkom. En de verbinding met deze tot vanmiddag onbekende maar gelijkgestemde mensen me alvast voedt en mijn kaarsje doet branden.

Welwijs keuzes maken. Waar liggen die onbetreden paden?

In perspectief

djamal-akhmad-fahmi-409840

Photo by Djamal Akhmad Fahmi on Unsplash

Ik las de mail en dacht ‘ik snap het niet’.

Omdat ik me niet zomaar laat doen las ik hem nog een keer. En ik detecteerde twee van de vijf zinnen waar minstens één woord in ontbrak. Nochtans hadden er twee mensen met nadruk aangegeven dat ze het helemaal akkoord waren met deze ‘visie’.
En toen ging ik kijken wie de bewuste mail gestuurd had en het bleek een directielid te zijn.
‘Ah’, dacht ik, ‘nu snap ik het’.
En ik stuurde prompt een mail met mijn bevindingen naar een collega met de conclusie ‘Maar ik voel me er niet dom door. Goed hé.’

Zucht. Wellicht is het leven simpel als je het gewoon eens kan zijn met mensen die nu eenmaal gezag hebben.

Wellicht is het leven ook een pak luchtiger als je kan aangeven, ‘goed, het is niet mijn verantwoordelijkheid dus maak ik me er verder niet druk om’.

En mogelijk is het leven ook minder geladen als je leugens vergeeft omdat ze voor eigen bestwil werden gemaakt.

Maar ik denk dat een simpel leven ook wel wat saai is.

djamal-akhmad-fahmi-409840
Vanochtend zag ik een mooi ronde oranje-roze zon zich door de grijze hemel wurmen.
Ik heb van de aanblik genoten.
Tijd voor een koffie en een mijmering.
Die maak ik helemaal zelf. Met keuzes 🙂

Vinger aan de pols

hush-naidoo-382152

Photo by Hush Naidoo on Unsplash

Deze namiddag had ik een consult bij mijn specialist. En hij vertelde een anekdote over zijn werk toen ik aangaf waarmee ik worstel.
Dat vond ik wel fijn. Ik voelde me gehoord en begrepen.

Maar ik moet dus dingen leren loslaten die niet mijn verantwoordelijkheid zijn. En geen energie stoppen in te proberen ze te veranderen. Laat staan te proberen het gedrag van mensen te veranderen. Zelfs die raad accepteren valt me moeilijk. Want met zijn allen zeggen we dat we niet goed bezig zijn, dat ‘we’ het druk hebben ook, maar toch doen ‘we’ gewoon door.
Hoe raar is dat?

Na het consult had ik een onderonsje met een dierbare vriend alias ex-collega. En hoe ook hij vertelde over zijn werk en wat er misloopt. En hoe hij daarmee omgaat. Leerrijke momenten.

Daarover mijmerde ik op de trein richting thuis. Toen een jongeman naast me kwam zitten. Voorovergebogen zat hij op zijn smartphone te turen.
Pas toen ik de trein hoorde toeteren en vervolgens stevig remmen, richtte hij zich tot mij. En ik ben vergeten met welke zin. Haha, wat een blogbericht.
Alleszins, in mijn verbeelding lag er iemand onder de trein op dat eigenste moment.

Een beetje later luidde een signaal waarna geen bericht volgde. En even later nog eens. Vervolgens toch de boodschap van de conducteur dat er een noodstop was geweest omdat de bestuurder een persoon op de sporen had gesignaleerd. De machinist zou nu uitstappen en het spoor controleren.
Even later de boodschap dat er een persoon op het spoor had gestaan die zich nu naast het spoor had geïnstalleerd.
We konden niet doorrijden vooraleer hulp gearriveerd was.

Dan maar een babbeltje slaan met mijn buurman. Over best wel persoonlijke zaken.
En nu herinner ik me ineens hoe hij contact legde net na de noodstop:
‘Dit is zo´n moment om te kaarten’, sprak hij spontaan.
Waarop ik ‘Heb je kaarten bij?’
En hij ‘neen’.
‘Dan wordt het moeilijk’, zei ik nog.

Oxo en vier op een rij passeerden nog de revue, en vaders die lezingen geven over de geschiedenis van de wiskunde en ex-lieven en vals zingen. Onder andere.

Toen het bericht kwam dat de machinist de persoon op de trein had gekregen en we de reis verder konden zetten zag ik in mijn verbeelding al nieuwsgierige reizigers de arme man of vrouw aanstaren. En de factuur die hoogstwaarschijnlijk zou volgen. We reden overigens maar aan heel laag tempo verder omdat de seinen van enkele overwegen blijkbaar niet werkten.

Maar ik vond het best gezellig zo.
Fijn gezelschap om de avond in te luiden, meer moet dat niet zijn.

 

 

Strijdvaardigheid

jason-rosewell-60014

Photo by Jason Rosewell on Unsplash

Ze stuurde me per sms twee muzieksuggesties door waar ze net op dat moment op aan het shaken was. Ik ging het even checken en begreep meteen waarom ze die keuze maakte. Maar besloot eerst toch maar te ontbijten vooraleer zelf uit de bol te gaan.

Inmiddels zit er terug plezier in mijn lijf en bedenk ik me, waarom pen ik het niet even neer. Just like old times. Wat ik haar zowel als enkele vrienden spontaan vertelde is dat mijn systeem weer vol mensen zit die loze beloften maken, hun verantwoordelijkheid niet nemen of menen één en ander te kunnen claimen of aanklampen. En oh wat word ik daar strijdvaardig van. Gelukkig hebben ze zoiets uitgevonden als weekends.
En maak ik al eens de reflex om die niet aan werk te besteden. Straks volg ik trouwens een creatieve workshop samen met mijn oudste dochter.

En gisteren, oh dankbaar gisteren. Acht mensen die zich aandienden om herstelverhalen te gaan schrijven onder mijn vrijwillige begeleiding. Een zeer fijne groep. En een zalige co-begeleidster met wie het fijn samenwerken is en die aan het einde van de les bij het rondje als feedback in de hele groep meegaf dat ze veiligheid had ervaren. En dat dat voor een eerste sessie wel bijzonder is. Nu voel ik de tranen prikken. Want zelf geen gedragenheid ervaren als ik ze niet bewust opzoek en toch veiligheid kunnen installeren, is dat niet bijzonder? En ik laat hier mijn tranen verder stromen. Verdomd, het moet eruit. En schrijven is mijn manier.

Na de cursus ben ik naar één van mijn vrijwilligers’steks’ gefietst. Had een fijne babbel met mijn collega. Over het artikel dat ik net schreef en of dat vlot tot stand gekomen was. En over zijn opleiding en het filmpje dat hij daarin gebruikte, en hoe fijn het was dat zelfs de meest kritische organisatie nu mee was in het verhaal. Toen heb ik gevraagd of het zou storen als ik ‘van me af zou schrijven’, omdat er naar alle waarschijnlijkheid gesnotter bij zou zijn. Hij vond het goed. En bij de derde zin rolden de tranen al.

Kan het zijn dat ik over mijn grenzen gedreven word?
Kan het zijn dat het me moeite kost mijn grenzen te bewaken en dat ik daarin ondersteuning nodig heb?
Kan het zijn dat ik ook maar een mens ben die af en toe een luisterend oor nodig heeft?
En die godzijdank krijgt van zeer dierbare vrienden, therapeuten en collega´s, die er zelfs in slagen me nu door mijn tranen heen een glimlach te bezorgen. Gewoon door hun aanwezigheid in mijn systeem. Naast de rest die hiervoor moet wijken. Allemaal lichtpuntjes doorheen de dikke mist.

Iets vóór vier uur is mijn collega vertrokken en ben ik naar de studio gefietst waar ik een nieuw boek ben beginnen inlezen. Heb toch vijftig minuten bruikbare tijd van het uur dat ik trachtte de taalknoop te ontwarren van zinnen die niet deugden.
Vreemd boek. Maar dat kiezen we niet zelf.

Net als het leven. Dat moeten we ook zelf vormgeven.