Strijdvaardigheid

jason-rosewell-60014

Photo by Jason Rosewell on Unsplash

Ze stuurde me per sms twee muzieksuggesties door waar ze net op dat moment op aan het shaken was. Ik ging het even checken en begreep meteen waarom ze die keuze maakte. Maar besloot eerst toch maar te ontbijten vooraleer zelf uit de bol te gaan.

Inmiddels zit er terug plezier in mijn lijf en bedenk ik me, waarom pen ik het niet even neer. Just like old times. Wat ik haar zowel als enkele vrienden spontaan vertelde is dat mijn systeem weer vol mensen zit die loze beloften maken, hun verantwoordelijkheid niet nemen of menen één en ander te kunnen claimen of aanklampen. En oh wat word ik daar strijdvaardig van. Gelukkig hebben ze zoiets uitgevonden als weekends.
En maak ik al eens de reflex om die niet aan werk te besteden. Straks volg ik trouwens een creatieve workshop samen met mijn oudste dochter.

En gisteren, oh dankbaar gisteren. Acht mensen die zich aandienden om herstelverhalen te gaan schrijven onder mijn vrijwillige begeleiding. Een zeer fijne groep. En een zalige co-begeleidster met wie het fijn samenwerken is en die aan het einde van de les bij het rondje als feedback in de hele groep meegaf dat ze veiligheid had ervaren. En dat dat voor een eerste sessie wel bijzonder is. Nu voel ik de tranen prikken. Want zelf geen gedragenheid ervaren als ik ze niet bewust opzoek en toch veiligheid kunnen installeren, is dat niet bijzonder? En ik laat hier mijn tranen verder stromen. Verdomd, het moet eruit. En schrijven is mijn manier.

Na de cursus ben ik naar één van mijn vrijwilligers’steks’ gefietst. Had een fijne babbel met mijn collega. Over het artikel dat ik net schreef en of dat vlot tot stand gekomen was. En over zijn opleiding en het filmpje dat hij daarin gebruikte, en hoe fijn het was dat zelfs de meest kritische organisatie nu mee was in het verhaal. Toen heb ik gevraagd of het zou storen als ik ‘van me af zou schrijven’, omdat er naar alle waarschijnlijkheid gesnotter bij zou zijn. Hij vond het goed. En bij de derde zin rolden de tranen al.

Kan het zijn dat ik over mijn grenzen gedreven word?
Kan het zijn dat het me moeite kost mijn grenzen te bewaken en dat ik daarin ondersteuning nodig heb?
Kan het zijn dat ik ook maar een mens ben die af en toe een luisterend oor nodig heeft?
En die godzijdank krijgt van zeer dierbare vrienden, therapeuten en collega´s, die er zelfs in slagen me nu door mijn tranen heen een glimlach te bezorgen. Gewoon door hun aanwezigheid in mijn systeem. Naast de rest die hiervoor moet wijken. Allemaal lichtpuntjes doorheen de dikke mist.

Iets vóór vier uur is mijn collega vertrokken en ben ik naar de studio gefietst waar ik een nieuw boek ben beginnen inlezen. Heb toch vijftig minuten bruikbare tijd van het uur dat ik trachtte de taalknoop te ontwarren van zinnen die niet deugden.
Vreemd boek. Maar dat kiezen we niet zelf.

Net als het leven. Dat moeten we ook zelf vormgeven.