Verwaarden

baron-fig-189129-unsplash

Photo by Baron Fig on Unsplash

Soms overkomt het me dat ik dringend iets moet schrijven voor het werk en dat de inspiratie niet komt. Dat wat er wel uitkomt langs alle kanten tegenwringt.
Uitendelijk komt het dan wel goed maar ik mag het vooral niet forceren.
Vroeger wel.
Toen leken zakelijke teksten me beter af te gaan dan nu. Omdat mijn buik niet zakelijk denkt. En ik tegenwoordig veel meer leef vanuit mijn buik.

Dan liever deze schrijfsels. Gewoon beginnen typen en zien waar ik uitkom. Intussen vanuit een ooghoek mijn oven monsterend, om te detecteren wanneer mijn mozzarella aangeeft dat de pizza klaar is. Mijn jongste haar eerste woorden bij thuiskomst waren immers ‘ik heb grote honger’. Dus meteen aan de pizza begonnen. Groenten snijden, saus maken, deeg voorbakken…het water komt me in de mond bij het schrijven.
De geur en de aanblik zitten er ook voor iets tussen wellicht.

Daarstraks fietste ik even naast mijn buurman. Ze hebben een OCMW-assistent die hen bijstaat in de problemen met hun woonst en meer bepaald de laks optredende verhuurder. Ik heb intussen mijn brandverzekering op de hoogte gebracht van de schade die ik ondervind van de problemen in de buurwoning.
Morgen even bellen. Een beetje pressie zetten.

Het overlijdensgedichtje dat ik schreef voor mijn peter is goedgekeurd door mijn nonkels, dus ik vermoed dat het naar de drukker is gegaan.
Het lijkt alsof mijn pijn is verzacht doordat ik dit heb mogen schrijven. Af en toe herlees ik het. En het zit goed. Voelt juist. Uiteindelijk liet het zichzelf ook vrij snel schrijven.

Ik weet niet of ze me ook gaan vragen om een tekst te brouwen om voor te lezen op de begrafenis. Dat gebeurde wel toen mijn grootmoeder aan vaders kant stierf. Ik wil wel een tekst brouwen, maar dan heb ik inspiratie, anekdotes nodig. Vooral van mijn moeder en haar zus en broers. Dit afscheid moet vooral kloppen voor hen.
Voor mij klopt het nu al. Overigens gaat mijn baas maandag een vergadering van me overnemen zodat ik met volle aandacht bij het afscheid kan zijn. Ook mijn kinderen lijken te kunnen aansluiten maandag.

Nog een blik op de pizza…straks lijkt het hier alsof ik een kookblog start.
Gaat het hier nog wel over het verwoorden van waarden trouwens?
Zal mezelf en mijn schrijfsels eens onder de loep nemen. Een keer…

Typerend

matt-artz-428598

Photo by Matt Artz on Unsplash

Ik zocht een lichtpuntje en vond het in het mini-mensje dat twintig meter voor me liep. Haar rechterhand in de hand van een man, haar papa vermoed ik. Misschien samen op weg naar school. Een wit gebreide baret met lovertjes op haar hoofd, een bleek mini jeansbroekje en aan haar linkerhand een bont roze trolley op kindermaat, die ze gezwind achter zich aan trok en over de tramsporen sluisde.

Ik stapte bewust iets sneller, om een eventuele spontane kleuteruitspraak te mogen opvangen op dit vroege uur. En die kwam er, enthousiast, waarbij ze de hand van papa losliet en naar boven wees. Papa keek ook omhoog.
Haar woorden verstond ik niet omwille van het omgevingslawaai. Het duo ging verder hand in hand de rechterkant op waar ik rechtdoor de weg naar mijn werk verderzette.
Met een iets warmer hart dan voor mijn ‘ontdekking’.
Met een ontsluierde glimlach om mijn mond misschien. Al zal het niet overdreven geweest zijn aangezien de dame die me passeerde me geen glimlach reflecteerde. Al kan ze daar haar eigen redenen voor gehad hebben. Misschien was zij haar kind thuis vergeten. Of zo…

Drie vergaderingen vandaag. Mijn eerste dag terug na dik twee weken zelfzorg. Voor slechts één ervan moet ik het verslag verzorgen. Dat valt mee.
Mocht het kunnen dan schreef ik verslagen in iets poëtischer woorden.
Aan het einde van de dag. Impressies van een waarnemer.
Wel fijn trouwens om op deze manier mijn dag af te sluiten. Smaakt naar meer.

Ik ving vanavond ook nog een ruzie op in de trein. Een jongedame verhief haar stem en de jongeheer zweeg. En ik verstond ook deze keer de woorden niet, maar registreerde wel de intensiteit ervan. Kattig vrouwtje. Man zonder ruggengraat. Haha. Weet ik veel…

Mijn uitstap vanmiddag op zoek naar een Latte Macchiato met karamel leverde me twee Macchiato´s op, omdat de kelner me verkeerd begrepen had en ik niet helemaal alert was. Maar omdat ik het was kreeg ik ze allebei mee aan 1,5 keer de prijs van één.
Dat maakt zelfs een hele dag vergaderen wat zachter.
En het glijdt mondjesmaat wel allemaal binnen.

Genoeg overschouwd.
Ik neem er een pen bij en ga wat buiten de lijntjes kleuren.
Typerend?