Ontvouw haar

toa-heftiba-274947-unsplash

Photo by Toa Heftiba on Unsplash

Hier zit ik dan. Ingeduffeld op de sofa met papieren zakdoeken binnen handbereik. Fijne afspraken van vandaag en morgen geannuleerd. Mijn compagnon de toegangskaarten voor de voorstelling van vanavond doorgestuurd. Overnachting geannuleerd. Afspraken van morgen afgezegd. Werk verwittigd.
Niet noodzakelijk in die volgorde trouwens.

Nochtans zou het maar een halve werkdag geweest zijn.
Dat de huisarts opnieuw zei dat het goed is om naar mijn lichaam te luisteren.
Bevestiging: Check!
Welke keuze heb ik? Al grienend van pijn en verdriet proberen wat dossiers weg te werken in een tempo dat aan 1/3 ligt van van de normale snelheid omdat onzekerheid elk woord wikt en weegt?!

Misschien moet ik vandaag mijn boekenkast eens inspecteren. Onze Alice even vergezellen in Wonderland. Wat magie uit de kinderwereld in mijn leven binnenbrengen. En doorvoelen wat het geeft.
Misschien blijft er een sprankeltje hangen waaraan ik me kan optrekken. Een donsveertje, zoals ik er vaak langs het water vind. Of een welgevormde en glanzende kleurrijke veer die ik zo in de inktpot kan doppen om statig een brief aan te heffen.

Dat herinnert me aan de lessen technisch tekenen in het vijfde en zesde middelbaar. Waar we ruimtefiguren die elkaar doorboorden met Chinese inkt vormgaven op ons 2D-A3-blad. Met zorg. Met vaste hand. Wat is zichtbaar, wat niet. Dikke volle lijn of niet.
Daar had ik één keer een discussie over met de leerkracht. Ze moest me uiteindelijk gelijk geven. De snede lag weliswaar aan de achterkant van beide figuren, maar was zichtbaar via de opening aan de voorzijde.
Die lessen en opdrachten vond ik zalig.
Hoe mijn klas- en tekentafelgenoot er weinig inzicht in had en ik hem graag op weg hielp het te begrijpen en toe te passen.

Wat brengt deze dag?
Ik voel dat ik niet meer buiten zal gaan vandaag.
De stilte en ik gaan de dag vormgeven.
Enkele mensen hebben me via mail al aangegeven dat ze me willen briefen over de gemiste bijeenkomst van gisteren. Dat vind ik fijn. Daar ga ik zeker op inhaken.

Een rij schoolkinderen passeert druk kakelend mijn huis. En het geluid ebt weer weg.
Stilte baart alweer een nieuwe rij. Op weg naar…

De toekomst. Hoe ontvouwt zij zich?
Tot hun toekomst. Door ons.