Speeltuin

Al die ondergesneeuwde herinneringen, die dan toch weer opborrelen als je zintuigen het juiste signaal krijgen en het één en ander triggeren.

Ik heb genoten van mijn museumbezoek. Op twee koppels na was ik de enige bezoeker. Ik heb me eerst in de cafetaria tegoed gedaan aan een koele chocolademelk bij mijn broodjes en ben vervolgens rond beginnen snuisteren. Nostalgie, herkenning en gemis. Een wirwar aan emoties. Blij en dankbaar om de rust en stilte.

Ik wou al heel lang opnieuw het speelgoedmuseum bezoeken. Had enkele kandidaat-compagnons waaronder mijn dochters gepeild naar hun zin om mee te gaan maar ben uiteindelijk dus alleen gegaan.

En daar ben ik blij om.
Mijn kunstenaarsafspraakje van vandaag.
Verwonderwandeling met in mijn hart het kleine kind in mij.

De spreuk die ik onderweg vond was:
‘We zijn niet gestopt met spelen omdat we ouder zijn geworden.
We zijn ouder geworden omdat we gestopt zijn met spelen.’

Mijn motto luidt: ‘Als waarden mogen leven, wordt ‘werken’ spelen.’
Dat prijkt op mijn CV. Daarom creëerde ik ook mijn waardenprofiel via Twegos.com, om mezelf alvast in kaart te brengen op vlak van waarden. Als dit blog al niet genoeg duidelijk maakt.

En wat hoort bij spelen? Proberen, mislukken, eruit leren, vallen, opstaan, opnieuw proberen, kleine succesjes, winnen, next level, verliezen…alles kwijt, risico´s nemen, uitreiken, samenwerken…
De spelregels volgen. Er nieuwe schrijven. Alleen of samen. Leiden en volgen. Lijden en verwonderen.
Een plek om te mokken of uit te huilen als de verlieservaring te groot is.

Het is grappig hoe tegenwoordig boeken in de rekken liggen of in online catalogi prijken over falen en ondernemerschap.

Vlaanderen gaat voor Failing forward

Ik ben het daar allemaal mee eens en vind het goed dat mensen op die manier ruimte krijgen om hun weg te vinden. Ik vrees echter dat het allemaal mooier klinkt op papier dan dat het in realiteit is. Want de geruchtenmolen maait luider en sneller dan de verlieservaring kan verwerkt worden. En het spel wordt allang niet meer eerlijk gespeeld. Valsspelers eisen je successen op en zetten desnoods je Joker voor joker.

Misschien moet ‘In den hoek’ terug worden uitgevonden.
Hoekje van bezinning.
Hoekje om wat spelletjes ‘van ego naar eco’ te spelen.
‘Wat hebben mijn klas/werkgenootjes nodig?’

‘Hier leren wij samen omdat we verder reiken dan onze eigen neus lang is’.
Dat zou ook een mooie zijn om op een bedrijfsmuur te zetten.
Of op een verkiezingspamflet. Waarom moeten partijen eigenlijk een coalitie trachten te vormen na de verkiezingen? Wat als we dat proces zouden omkeren? ‘Hier gaan wij samen voor, elk vanuit onze expertise die we belangeloos inzetten voor een fijne toekomst samen.’

Kiezer, bent u akkoord? Nuances? Meewerken?

Een speeltuin,…de definitie van dat woord vind ik eigenlijk te eng…

Over het muurtje kijken

over-muren-klimmen

Dit weekend nam ik me voor elke avond wat te schrijven, mijn voor- en inleesvaardigheden te oefenen en zangoefeningen te doen. Zo, die intenties zijn alvast neergeschreven.

Voor die laatste twee heb ik gerichte oefeningen, voor die eerste is het wat afwachten wat mijn inspiratie brengt. Ik had vandaag kunnen schrijven over mijn vreemde treinrit vanochtend, de herziening van mijn reisweg omwille van de brandende ‘trein’ in Schellebelle. Of over de zalige boekenwinkel die ik exploreerde vanmiddag in Gent…en neen, weer kon ik me niet inhouden…
Hoe hoog is mijn stapel Alice in Wonderland uitgaven intussen?

Ik besloot niet rechtstreeks naar huis te fietsen na mijn terugrit vanavond.

Zodoende zat ik daarstraks rustig in mijn uppie te genieten van een niet zelfbereide maaltijd in de lokale Via Via. Tussendoor wat loom mijn smartphone te bestuderen. Valt mijn oog op een artikel met de titel ‘There’s No Stopping the Fiduciary Standard’

En ja, ik schrik even.

Wie verwacht er nu dat haar pseudoniem aan een financiële standaard wordt gekoppeld? Dat Fiducia niet te stoppen is, dat wist ik inmiddels al.
De inhoud van het artikel is me niet helemaal helder, maar wat ik op Wikipedia lees kan me wel bekoren. Zowaar zat ik daar in mijn eentje wat sullig te grinniken in de Via Via.
Dat vertrouwen het mag winnen, Fiducia!

Mijn gedachten dwaalden af naar een moment eerder vandaag. Ik was voor het werk wat informatie aan het verzamelen over manieren om het herstelproces van mensen met een psychische kwetsbaarheid in kaart te brengen. Eén bepaald instrument vond ik niet terug. Het zou op een Vlaamse studiedag een tijdje geleden gepresenteerd zijn. Wat bijkomende aanknopingspunten van mijn baas brachten me toch op de bewuste presentatie.

Groot was mijn verbazing toen ik één van de slides herkende. Een foto van de flap die ik een hele poos geleden maakte (op een brainstorm over de toekomst van de GGZ op 22 mei 2015) samen met mijn toenmalige tafelgenoten. Een idee waarover ik trouwens ook een blogbericht schreef. Dat bericht dateert ook alweer van 29 mei 2015.
Ik deed er een volle week over om het neer te pennen, stel u voor…

De studiedag waarin ik een verwijzing zag, dateert van 27 mei 2016. En ik durf me dan afvragen wie dat instrument heeft uitgewerkt. Wie er een jaar over deed. Of deden.

Ik vind het eerlijk gezegd niet zo fijn dat ‘mijn’ ideeën een eigen leven gaan leiden zonder dat ik of lotgenoten erbij betrokken worden. Nu, dat laatste weet ik niet met zekerheid uiteraard.  Alleszins hoorde ik nog niet vertellen over de uitwerking ervan, zo onder ons. Overigens is ook dat woord ‘mijn’ wat overdreven, omdat ik het idee vóór de brainstorm al had opgemerkt op een Canadese website.
Of het Vlaamse instrument gebruiksvriendelijk is weet ik (nog) niet.

Overigens wel grappig…Toen ik daarstraks even een fijne collega van een andere organisatie belde om te vragen welke instrumenten hij allemaal ‘kent’, vernoemde hij er eentje waarvan ik begot niet meer weet wat het inhoudt maar de naam klonk me zeer bekend in de oren. Ik heb er allicht mee een aanzet toe gegeven ergens in de loop van 2006 of 2007, in het zogenaamde ‘Triade project’.

De ‘triadekaart’, ik zocht het net even op, een instrument waarmee de patiënt, dichtbetrokkenen en hulpverleners overeenkomen wie welke taken opneemt in het zorgproces.

Ach ja. Hoe gaat dat in deze wereld.
Over zaaien en graaien schreef ik de laatste dagen wel wat poëtische woordenvlokjes. Toevallig? Ben ik er gewoon attent op dezer dagen? En waarom dan?

Ben al lang blij dat er iets beweegt. En dat ik mezelf en mijn creaties bij al die gesprokkelde jaren vrijwillige engagementen de afgelopen weken tegenkom. Best grappig zelfs.

Vorige donderdag bracht ik een verhaal over vreemdgaan binnen de GGZ. Het is te zeggen, over de muren van de GGZ kijken om (mijn) herstel vorm te geven. Mijn bijdrage was voor een groot stuk een persoonlijke getuigenis.
Ik hoop alvast dat het verhaal van de professor die na me sprak vaste grond mag krijgen.
Samenwerken in netwerken.
Expertise samen leggen in plaats van het warm water telkens opnieuw uit te vinden.
En delen. En leren van elkaar. En groeien en samen bloeien met een welomschreven doel voor ogen.

Mag ik dromen? Zo om negen uur op een doordeweekse maandagavond? Of zal ik het sparen voor straks?

Dat de geestelijke gezondheidszorg zichzelf overbodig mag maken.

Amen.