Tijd om te zijn

Het is lang geleden, maar op dit eigenste moment, hier zo tijdens het schrijven, heb ik het bijzonder moeilijk.

Tranen staan hoog. Wat doet het dan om me toch aan dit klavier te zetten?
Nochtans zijn er momenteel geen ingrijpende dingen op mijn pad. Behalve het gegeven dat ik vandaag tweeëntwintig jaar geleden rond negen uur in de ochtend ben bevallen van mijn oudste dochter. Die hier net is binnengestapt, vers terug van een Ghana reis waar ze stage heeft gelopen in een ziekenhuis. Dat ik haar dankbaar terug in mijn armen heb gesloten. Mijn meisje is terug.

Dat ik niet weet waar al die jaren naartoe zijn. Al die jaren dat ik heb geworsteld om er toch voor beide dochters te kunnen staan zodat ze vooral geen liefde tekort kwamen, hoewel ik vaak amper mezelf bij elkaar kon houden. Dat mijn oudste een tijdje geleden naast me liep en zei dat ze trots op me was, haar woorden verrasten me maar haar uitspraak deed me deugd. Dat mijn jongste net per sms liet weten dat ze vanaf zondag opnieuw twee weken bij me logeert. Dat doet ook deugd.

En ik? Ik zit hier nu te grienen en het is me niet helemaal duidelijk waarom.

Of toch…dat de dingen die ten goede moeten veranderen dat wat mij betreft wat sneller zouden mogen doen. En duurzaam. Dat ik graag nog zou zien dat het eco-systeem zich herstelt. In velerlei betekenissen. Dat meer levende organismen een leefbaar leven mogen leiden, dat meer mensen bereid zijn uit te reiken om ‘de ander’ te leren kennen, dat we niet meer denken in muren maar in wandelwegen…
Dat er terug meer tijd wordt gemaakt om samen te zijn in plaats van om vanalles te doen.

Eigenlijk ben ik moe. Misschien is het vooral dat.
Dezer dagen moet ik schrijven aan een dossier waar ik in een co-creatie meer dan anderhalf jaar aan heb gewerkt.
Het schrijven lukt me niet. Het lukt me niet te schrijven aan een bureau waar constant beweging in lichaam en woord is. Ik ben bang zaken te vergeten. En ik vind de juiste toon niet. En ik wil alles tegelijk doen maar ook focussen en een goede structuur hanteren.
Het is echter nog steeds chaos op dit moment. En de tijd dringt. De tijd dringt opnieuw, zoals zo vaak.

Misschien is dit niet zo klein, waar ik doorga. Misschien symboliseert het ook het afronden van een herstelproces waar ik dus ook al meer dan twintig jaar aan werk. Zal maar even een zakdoek nemen, u wil me hier niet zien zitten, lezer.

Het is nog maar kwart voor acht. Nog te vroeg om de dag af te ronden. Nog te lang te gaan tot de nacht om helemaal met tranen te vullen.
Misschien kan ik niet meer. Misschien ben ik moe en moet ik tweeëntwintig jaar slapen, terug in de tijd. Opnieuw bevallen van mijn dochter en genieten van haar progressie en groei. Met hernieuwde krachten.

‘Mannetje groen’ riep ze uit om aan te geven dat ik de straat veilig kon oversteken om haar van de trein naar de kribbe te brengen.
En op een avond las ze luidop het boekje ‘Kerstmis met Musti’. Ze was toen anderhalf, vertelde elk woord zoals het in het boek stond en sloeg de pagina´s correct om. Ik stond te koken…te kijken…vanuit de keuken…vol trots. toen al.

Mijn tranen zijn gedroogd. Tijd om me nog wat op mijn koertje te zetten. En te zijn…

Thuiskomen

james-garcia-88107-unsplash

Photo by James Garcia on Unsplash

Zo, zal ik bij wijze van experiment eens een blogbericht aanvatten met twee blonde bieren achter de … horizon. Jaarlijks spaghettifestijn van de lokale jeugdwerking. Dan sluit ik altijd aan bij de gezellige familie van mijn beste vriendin, wiens neef of hoe je dat ook heet, de zoon van haar oudere zus, we willen plezieren door al etend mee te sponsoren.

Het is niet van mijn gewoonte om twee biertjes te drinken. Als ik al naar bier grijp, is het er meestal maar eentje. En ik heb getwijfeld, maar de goesting was te groot.
‘Kan je dan goed slapen?’ vroeg mijn vriendin.
Neen dus, maar dat is een zorg voor seffens. Al was het ook al de zorg van de afgelopen week…zonder bier overigens.

Ik ben gewoon superblij dat ik me eens een hele dag vrij goed heb gevoeld. En ja, er waren weer momenten dat ik felle fysieke pijn voelde en momenten waar ik heb gehuild. Maar de boventoon was positief. De balans sloeg over naar de energieke kant.
Naar de vrij zelfzekere kant ook.

Naar een cohousing project gaan kijken vanochtend. Veel goesting om in te stappen, maar financieel zal het geen evidente zaak zijn. Maar het klopt, mensen die hiervoor hun interesse betuigen, delen vaak dezelfde waarden. Ik had alvast een heel sterk ‘wij’-gevoel bij het kleine tiental mensen dat aanwezig was. Gezellig, alert en constructief kritisch.
En eerlijk, ik zou er ook heel graag in willen bijleren. Hoe doe je dat, gezamenlijk zo´n project vormgeven met meningen die al eens verschillen? Het feit dat bij dit traject begeleiding voorzien is vind ik een voordeel. Zij hebben al ervaring met analoge projecten in andere steden, zij kunnen meer argumenten pro en contra op tafel leggen bij bepaalde sporen. Al betaal je daarvoor ook  extra uiteraard.

Er zijn alleszins al vier mensen die ik wel beter zou willen leren kennen, op basis van de reacties  die ze gaven vanochtend en de vragen die ze stelden. Volgende zondag ga ik naar het andere cohousing project in mijn stad kijken. Eentje waar geen begeleiding in voorzien is. De vorige keer heb ik me verontschuldigd. Nu ga ik ervoor. Al weet ik nog zelfs niet helemaal zeker of ik in deze stad wil blijven. Het idee om het huisje waarin ik woon alsnog te beginnen renoveren lonkt ook opnieuw. Op zijn minst ben ik deze woonst gewoon. En ik ben er misschien niet helemaal tevreden over, maar op mijn koertje kan ik wel echt genieten van de stilte, de vogels of de geluiden in de andere tuinen. Zoals de aanhoudende verjaardags-aria die me daarstraks een bijna chronische glimlach bezorgde. Of de Radio 1 Classics 1000 die me dezer dagen mee in andere sferen brengt als mijn Wifi het me toelaat zoetjes te luisteren zonder haperingen.
En nu ik een ecologisch middel heb gespot om mijn klinkers een beurt mee te geven, ben ik helemaal hoopvol.

Er rolde net een berichtje binnen…even checken…helemaal niets.
Opnieuw verbinding. Met wat? Een wereld die virtueel is.
Een wereld waar de mensen die zich met je verbinden hun intenties niet helemaal blootgeven. Waar ik de mimiek niet kan bestuderen als ze dingen verkondigen. Geef mij maar de op-en-top mens tot mens benadering. Hoewel ik het soms ook fijn vind in verbinding te gaan met mensen waarvan ik inderdaad niet kan inschatten hoe ‘echt’ hun verschijning is. En dat ik hier een beetje licht in het hoofd ben terwijl ik dit schrijf. Dat ik daar ook maar beter rekening mee houd.

Morgen een volledig ledige (vreemde woordcombinatie) dag.
Een delige dag. Zo zou ik hem ook kunnen vomgeven.
Op pad gaan met de intentie te verbinden, tijd te delen met mensen die ik tot op heden nog niet eerder zag. Of er alvast niet bij stilstond dat ik hen weer zou zien.

Eerst maar eens bekijken wat de nacht me brengt.
To sleep or not to sleep, that´s the question.