Acuut gezond

nikko-macaspac-263785-unsplash

Photo by nikko macaspac on Unsplash

Dat het vreemde dagen zijn. Veel en diep slapen. Met een wat onbestemd gevoel opstaan.
Vanochtend heb ik wat opschoonwerk gedaan op mijn laptop. Ben nog niet helemaal klaar maar ben toch al goed opgeschoten. Wel opvallend dat in de nieuwe folder ‘passies’ die ik creëerde, 35 folders staan…misschien moet ik maar eens gaan clusteren.

Leverde ook verrassende ontdekkingen op. Bijvoorbeeld dat de cursus vertellen in Frankrijk waar ik zo´n mooie herinneringen aan heb niet in 2013 was, zoals ik altijd dacht, maar in 2011. En dat het juni 2016 was toen ik die ene belangrijke stap nam die me in staat stelde een behandelrelatie die ik in 2011 al beëindigde écht ‘los’ te laten.

Hoe ik nu een kleine twee jaar verder sta en eindelijk begin te leven. Nog met veel pijn en worstelingen, maar met voldoende mooie momenten om me aan op te trekken.

Hoe ik de toekomst nu mee vormgeef, waar ik dik zes jaar geleden geen toekomst meer zag. Hoe ik de stekker dan maar halsoverkop in een ander stopcontact heb gestoken. Eentje met meer frequenties om me op in te tunen. Getuige mijn folder ‘passies’.

Ga ik hier nu echt schrijven dan ik trots ben op mezelf?
Allez vooruit, als retorische vraag dan.

Verder heb ik mijn dag gevuld met notities herbekijken en clusteren, lezen, wassen, afwassen, freewriting met tranen en het invullen van mijn dankbaarheidsboekje. En die laatste twee mag ik echt wel weer integreren in mijn doordeweekse dagen. Evenals wat formele meditaties. Heb overigens ook een heel pak meditatie-mp3´s teruggevonden. Ik weet waar ze staan, maar meestal kies ik voor stilte. Of zoals nu, het klotsende geluid van de wasmachine op de achtergrond. Of straatgeluiden.

Ik dacht dat ik meditatie had geïntegreerd in mijn dagelijks leven, maar ik ben er niet meer zo zeker van. Ik ben wel alert dat als bijvoorbeeld mijn brein te snel ‘draait’, ik bewust traag ga stappen, als om de traagheid in heel mijn systeem te forceren. En andersom, als de energie helemaal vastzit en ik ronddobber in somberheid, dan forceer ik me om buiten te gaan. Om wat kinetiek in de potentiële energie te brengen. Soms beweeg ik tussen de twee extremen op één dag. Het vastzitten is meestal s´ochtends. Als ik dan ´s avonds een té actief hoofd heb wordt het alle hens aan dek om te vertragen zodat ik kan inslapen. Soms zijn er slapeloze nachten vol hersenactiviteit. Soms dans ik dan maar om die energie uit mijn hoofd weg te trekken. Slaapmedicatie neem ik niet meer. Mijn arts weet dat.
Er zijn hulpverleners die dat gevaarlijk vinden.
Ik ben geen hulpverlener en ik vertrouw intussen op mezelf.

Ik kan me al niet meer voorstellen hoe het vroeger was. Hoe ik me toen voelde.
Toen ik nog niet ziek was. Chronisch ziek.
Chronisch…misschien wordt het tijd dat ik af en toe acuut gezond word en daar even bij stil sta. Zoals nu.

Ach, ik ben wellicht zo gek als een deur, tot je me een raam noemt en zich een nieuwe wereld opent.