Humane zorg

Vandaag werd ik emotioneel op een vergadering. En ik zag het maar half aankomen.
Maar het geeft niet. Want wat ik zei werd her- en erkend.

De thematiek waarover de uiteenzetting ging zat heel dicht op mijn huid. Het was vooral de vraag of bepaalde interventies met of zonder begeleiding ‘moesten’ gebeuren en het spreken in statistische termen dat me erg raakte. Met conclusies en onderzoekssporen die daar ‘logischerwijs’ uit volgen maar waarbij net dat unieke verhaal van de mens dreigt verloren te gaan.

Als er gepraat wordt over het aantal zelfdodingen na interventie X of Y, dan wil ik de mens achter de cijfers voor ogen houden.
Dan wil ik, als het over angst en/of depressie bij zwangere vrouwen gaat, het kind voor ogen houden dat zijn moeder verliest als ze uit het leven stapt. Zijn worsteling voelen om verder te leven met het gevoel dat de liefde voor hem niet genoeg was voor mama om vast te houden aan het leven. Dan wil ik die hele geschiedenis die vorm krijgt vanaf het punt ‘mama worstelt met depressieve gevoelens en/of angst’ op mijn netvlies zien branden om terug te ‘scrollen’ naar het ‘nu-moment’ en de meest menselijke benadering te kiezen voor mama. En voor kind. En partner, eventueel ander kind, ouder, vriend…

Ik geloof in de kracht van online hulpverlening. Maar ik zie ook de beperkingen daarvan in. Ik zie ook de gevaren daarvan in. Net dat allemaal zien maakt dat de ‘juiste’ ontwikkeling zichzelf toont. De ontwikkeling die bijdraagt aan het welzijn van hij of zij die wat extra ondersteuning kan gebruiken en via het internet betrouwbare bronnen vindt, helemaal bovenaan in google.

Mmmmh….dit lijkt een belerend blogbericht te worden.

Het gaat er uiteindelijk om een aanbod te ontwikkelen waar iemand die met een levensaspect worstelt net dat duwtje in de rug krijgt om wat opening te brengen. Een hoopje hoop om aan vast te houden. Dat is ook iets dat ik daarstraks op de vergadering zei. Dat je niet altijd het levensdomein moet aanpakken waar je een ‘probleem’ ervaart, dat het net versterkend kan werken als je progressie maakt op een andere levensdomein, waardoor je sterker in je schoenen staat en het probleemdomein meteen een minder prominente plaats inneemt. En behapbaar wordt.

Het is hier in de tekst dat ik mijn titel voor dit blogbericht koos. Humane zorg.

Kan dat dan? Online humane zorg aanbieden?
Gaan we op termijn onze problemen aankaarten bij een artificieel intelligente chatbot, die ons volledig in kaart heeft omdat facebook en google het hem op een schoteltje hebben bezorgd, terwijl hij voldoende empathie heeft om ons net die gouden tip te geven. En gaan we ons na enkele interventies zoveel beter voelen dat we een band gaan ervaren met die chatbot, waardoor we hem vaker vragen stellen om zelf ook super weerbaar te worden? En gaan we moeten betalen voor die interventies? En hoe dan? Door stukjes nog niet geregistreerde informatie te bezorgen, zoals foto´van onze babies…ah neen…die zitten al online. En gaan die chatbots die grotere vraag dan aankunnen of gaan er wachtlijsten ontstaan? En hoe gaan mensen daar dan mee om?

Veel te veel vragen. Ik hou er mee op.

Tijdens de vergadering kreeg ik een berichtje van een vriendin met de vraag of ik vrij was voor een lunch vanmiddag. Dus heb ik tijdens het luisteren even gereageerd dat ik dat wel zag zitten. Ik zag mijn collega naast me even vanuit zijn ooghoeken kijken. En ik vulde in: ‘tsss tsss tsss’. Ik moest nog even extra aangeven dat het ten vroegste één uur zou worden. Maar dat was helemaal ok voor mijn vriendin. Wellicht niet voor mijn collega, maar ik zal hem dit blogbericht bezorgen, zodat hij tenminste ook weet dat ik zelf wat gegeneerd was door mijn gedrag.

Dus heb ik een terrasje gedaan thuis bij mijn vriendin, me wat geamuseerd met een babbeltje met haar nu zes maanden oude zoontje en hem her en der wat geobserveerd als ik zijn gedrag nabootste. Het om beurten klappen op de tafel vond hij erg leuk. Ook om beurten naar mama uitreiken en roepen als die even in de keuken verdween rondde hij meermaals af met een gulle grinnik. Het woord mama sprak hij overigens heel duidelijk uit 🙂

Wat me doet concluderen dat ik nog even data-opties moet doorgeven om te gaan babysitten. Dan kunnen mama en papa eens op stap.

Ook dat is humane zorg.
Mama´s en papa´s even alle ruimte bieden in de wetenschap dat kleine uk er niet onder moet lijden.

Bewuste keuze

rachael-crowe-49784 (1)

Photo by Rachael Crowe on Unsplash

Ze vroeg ‘Bewuste keuze van je om van LinkedIn te verdwijnen? Mag ik je drijfveer vragen? ‘

En ik antwoordde:

‘Dankjewel. Goeie vraag 🙂
Ik probeer het proces hier ook even voor mezelf te schetsen:
Ik vond dat ik er meer (tijd) instak dan dat ik er (ideeën, waarde) uithaalde. Hoewel ik er ook enkele fijne mensen/energieën heb ontmoet en wel wat interessante artikels vond die me al eens inspireerden tot een blog of gedicht of actie.
Ik had niet zelden het gevoel dat er nogal wat ‘graaiers’ actief zijn (en laat ik nu net een gever zijn), dat ik door LinkedIn dingen ‘in de strot geduwd’ kreeg waar ik niet op zat te wachten en dat ik weinig zelf kon bepalen wat ik wel en niet wilde zien…
Daarnaast heb ik nog steeds een probleem om mezelf waardering te geven en die waardering zoeken op een platform als LinkedIn vond ik niet gezond.
Dat alles deed me besluiten om mijn opgebouwde contactenlijst te downloaden…waarbij ik verbijsterd was hoeveel van die gegevens ik NIET op linkedin had gegenereerd en er toch uit gedistilleerd werden…of hoe dat gaat als je vol vertrouwen (naïviteit) de gebruiksvoorwaarden goedkeurt zonder deftig te checken waaraan je je verbindt. Ik vermoed overigens dat LinkedIn die gegevens koestert in plaats van delete…maar dat is slechts een vermoeden…
Mijn lichaamstherapeut vond het een goede beslissing, vanuit het standpunt van de ‘eerst waardering geven aan mezelf’.
Maar mijn jobcoach vroeg me onlangs of het een vlucht of een bewuste keuze was…en daar begon ik weer te twijfelen.
Want dat speelt ook wel mee. Ik wil mezelf overbodig maken, onzichtbaar zijn maar wel dingen in beweging zetten (katalysator dus)…
Als ik de indruk krijg (te) zichtbaar te worden, krijg ik het benauwd. Nasleep van pesterijen…angst voor herhaling…en kijk, dit laatste geeft dus emotie.
Dankjewel dus voor je vraag 🙂
Ik weet dat ik ‘terugkom’…alleen nu nog niet. Misschien als er een ‘waardebewuster’ platform ontstaat, wie weet…
Wel ben ik dankbaar dat ik via dat platform met jou in contact kwam 🙂
Alleszins, geen spijt dus. En ook niet van mijn beslissing.
Warme groet,
ikje’

 

Donkere materie

greg-rakozy-38802 (1)

Dit moet dan wel een kantelpunt in mijn leven zijn.
En jazeker, ik ben op dit moment nog vol Fiduciaans vertrouwen.

Ik besloot mijn online activiteiten in te perken. Door – ik geef toe – vrij drastisch, mijn accounts op te zeggen bij Linkedin, Facebook en Webtales.

Facebook was niet moeilijk. Ik had pas recent een nieuwe account aangemaakt omdat ik vaak de melding kreeg dat er een Facebookgroep bestaat voor een aantal thema´s waarin ik geïnteresseerd ben. En zonder Facebook account, geen toegang tot die groepen. Maar als puntje bij paaltje komt, beweegt er blijkbaar weinig in die groepen. Frustraties vermijden die optreden als ik ga kijken en weinig relevante beweging zie?
Schrappen leek een logische keuze.

Linkedin was moeilijker. Een kleine zevenhonderd contacten. Ik plaats er occasioneel mijn blogberichten en gedichten en snuister graag door interessante discussies en artikels. Leerde er enkele fijne mensen kennen.
Ik had echter al langer het gevoel dat ik er meer tijd in steek dan dat ik er voldoening of inspiratie uithaal. Dus heb ik de knoop doorgehakt en mijn account verwijderd.
Al heb ik eerst een download gemaakt van mijn data. Inderdaad, ‘mijn’ data.
Groot was mijn verbazing toen ik voor meer dan 1400 personen contactgegevens ontving.
Wiens data zijn dit Linkedin? En wat doet u ermee als ik weg ben?
Waar zat ik met mijn gedachten toen ik akkoord ging met de gebruiksvoorwaarden…Confronterend.

Al ben ik net om die reden ook blij dat ik vrij passief bleef op Facebook.

Webtales.org, mijn veilige plekje waar ik gedichten, miniaturen en occasioneel een (vervolg)verhaal plaatste. Ben er mee begonnen tijdens een vorig kantelpunt in mijn leven, eind 2011. Toen ik besloot bij een andere psychiater in behandeling te gaan toen er een breuk kwam in mijn vertrouwen en ik helemaal van de kaart was na het lezen van een welbepaald boek van Kristien Hemmerechts.
Rauwe woorden die mijn inwendige worsteling weergaven, ik plaatste ze op Webtales.org onder mijn kersverse pseudoniem Fiducia. Mensen reageerden, mensen werden online ‘bekenden’. Een deel van hen ontmoette ik ook in het echt.
Het is een fijne plek om werkstukken te delen.
De laatste tijd was ik er niet meer zo actief. En een kantelpunt is een kantelpunt.

Ik baarde op hetzelfde moment wel een nieuwe eigen stek voor mijn gedichten.
Had her en der op deze WoordWaardeblog-site wat gedichten geplaatst maar vond het wat rommelig. Dus heb ik ze weggehaald. Binnenkort krijg ik een pdf met al mijn werkstukken vanwege Webtales.org en zal ik mondjesmaat mijn nieuwe baby VederDicht doen groeien.
Al wil ik vooral nieuw werk maken. Ga nog meer schrijven en me erin bijschaven.
Ben er best wel trots op, op die nieuwe intentie.

Dus ging ik afgelopen vrijdag naar mijn therapeut om te vertellen welke knopen ik had doorgehakt. Hij vond het een goede stap in mijn herstelproces. En even later vatte de lichaamstherapie aan op tafel en beleefde ik hoe mijn lichaam mij een waarheid vertelde die ze mij nooit eerder heeft kunnen/willen toevertrouwen. Omdat ik er niet klaar voor was wellicht. Ik ben ervan overtuigd dat er nog meer aan de oppervlakte zal komen. Maar ik heb vertrouwen in mijn therapeut. En ik heb vertrouwen in het proces en mijn draagkracht.
Ik kan het nog steeds niet goed omschrijven wat hij precies doet, wat er precies gebeurt. Maar het werkt. En het is een zachte aanpak. Hoewel het doorwerken achteraf meestal wel behoorlijk pittig is.

Ik ben er nog niet. Wat mijn bestemming dan ook mag zijn.
Alleszins ben ik wel onderweg.

Ik wil mezelf ontwapenen, ook al voelt dat onuitstaanbaar kwetsbaar’, om het even met de woorden van Geertje Couwenbergh te zeggen in haar boek ‘Maak werk van je leven, een inleiding in innernemerschap.’

Dat boekje stond al langer in mijn kast. Pas zonet nam ik het vast en las het in één ruk uit. Haar beschrijving van de ‘Dans van twintig minuten’ staat me ook wel aan en ga ik zeker ook uitproberen. Lijkt wat op Authentic Movement. Een danstraject dat ik eerder doorliep en waar ik ook heel erg dankbaar voor ben.

Het lichaam weet zoveel.
Ik ga mijn ‘donkere materie’ verder exploreren.
En schrijven, dat ook.

Warme groet, Fiducia