Zelfzorg

andressa-voltolini-202193

Photo by Andressa Voltolini on Unsplash

Ik heb woensdag iets gedaan dat waarschijnlijk niet door de beugel kan.

Ik heb vrij abrupt aan mijn werkgever laten weten dat ik zelfzorg inlas tot 7 november. En neen, ik heb dat niet eerst besproken.
De acute situatie waarin ik zat, liet geen onderhandeling toe. Er was actie nodig, zou mijn specialist zeggen. Overigens ben ik ook niet eerst naar mijn huisarts gestapt om als een fractie van mezelf minstens twee uur in de wachtzaal te zitten en dan te vragen me tegen betaling ziek te schrijven. Alstublieft. Omdat de laatste keer dat ik bij mijn huisarts op consult ging, ik het zeer empathische antwoord kreeg ‘vreemd toch dat je het zo moeilijk hebt, terwijl er niet echt iets is in je leven om je zorgen over te maken.’
Uiteraard voelde ik me heel erg gehoord.
Welke medicatie neem je ook alweer?
En welke symptomen houden die in bedwang?
De oorzaak aanpakken zeg je, oei oei, … dat is moeilijk denk ik.

Gelukkig heb ik dierbare vrienden. Gelukkig heb ik mijn lichaamstherapeut. En dat klinkt wellicht vreemd, omdat de behandeling die ik afgelopen maandag onderging en doorvoelde wellicht de transformatie van woensdag en donderdag inleidde. Een noodzakelijke transformatie.
Heel oud zeer dat eindelijk gehoord mag worden.
En ja, dat doet zeer, oud zeer dat zich aandient.
Dat maakt wispelturig, dat maakt scherp en dat maakt resoluut.

Intussen hebben al drie collega´s me iets over het werk gevraagd tussen woensdag en vrijdag. Ze hebben me niet gebeld, alleen op mijn privé-telefoon een bericht gestuurd.

Zeg het mij als ik genezen ben.
Dan geef ik mijn pillen gratis aan een ander systeem, zodat ook daar de oorzaak niet moet aangepakt worden.