Systeemupdate

Wel wel…het schrijven van een blogbericht zit echt niet meer in mijn systeem.

Bijna had ik de dag afgesloten zonder er eentje te schrijven. Maar dat kan ik al die wachtende en smachtende lezers toch niet aandoen.
Vandaar. Rustig muziekje uitgezocht ter begeleiding van wat avondlijk getokkel.

Het aantal passies begint echt buiten proporties te treden…Heb deze namiddag alweer aan het tekenen geweest. Ook de twee beelden die ik vanochtend op de tafel bij mijn therapeut voor ogen kreeg. ‘Hou ze even vast’ zei hij. Dus heb ik ze getekend met houtskool…en ik ben er best tevreden over, ondanks mijn prille tekenervaringen. De twee tekeningen hangen aan mijn keukenmuur. Dat is ook een beetje vasthouden…zolang de tegeltjes er niet afvallen toch.
Niet dat het zware tekeningen zijn. Of zwaar papier. Wel zware thema´s misschien, maar een keukenmuur is wel wat gewend. Potje sambal oelek nog an toe.

Zijspoortje.
Oh oh…het klinkt hier als gezever op deze doordeweekse vrijdag.

Vanochtend toen ik vertrok bij mijn therapeut las ik een berichtje van een collega. Ze wenste me succes met een vergadering. Even kreeg ik het Spaans benauwd (ik weet dat het Spaans benauwd was omdat de ‘j’ als een ‘ch’ werd uitgesproken :-))
Had ik de vergadering vergeten te annuleren? Misschien tientallen mensen die de trip naar Brussel zouden maken in deze hitte, allemaal voor niets, alleen omdat ik was vergeten te annuleren.
Maar ik heb geen toegang tot mijn werkmails op mijn smartphone, dus kon ik het niet even snel checken. Ik had ook nog een hele wandeling te maken naar het station, omdat de tramlijn nog steeds onderbroken is. Dat laat ontbijt zou ik dan ook best laten…Rekenen hoe laat ik thuis kon zijn om even te checken en eventueel nog een ultieme poging te doen om de mensen te verwittigen…
Ik had geen idee of de vergadering initieel ´s ochtends of in de namiddag gepland was. Om tien of twee uur.

Dan maar even naar mijn collega van de sms bellen. Ik wist dat ze zelf niet naar het overleg kwam maar ze kon misschien in haar agenda kijken naar het startuur en eventueel nakijken of ze over de annulatiemail had gekeken. Ik wist het echt niet meer. Als de vergadering om tien uur begon moest ik me niet haasten, dan zou ik de tegenpruttelingen zo wel horen maandag.
Mijn collega nam niet op…

Tientallen mensen…ik zag ze daar al levendig staan zweten. Grommen. Mij vervloeken.
Loslaten. En opnieuw loslaten. Stappen. Naar huis. Hoofd koel, ook op zwoele dagen.
En wetende dat die collega deze blogberichten ook leest.
Lieve dame: niets om je schuldig over te voelen. Misverstand gecombineerd met mijn systeemcrash 🙂

Enkele weken voordien had ik de vergaderzaal willen vrijgeven, maar ik kreeg een vakantieboodschap van de persoon die daarvoor instaat. Dan maar googlen naar het telefoonnummer van het onthaal, om alvast hen te verwittigen dat het overleg geannuleerd was. Zodat bezoekers ook niet onverrichterzake de hele wandeling naar de vergaderingloze zaal zouden maken. Wel gratis water en koffie te krijgen daar…schraal kopje troost.

Druk één voor…ik heb uiteindelijk negen gedrukt (om iemand aan de lijn te krijgen die instaat voor buitengewone diensten) en er was een ongewoon lange wachtrij voor me. Altijd fijn, onpersoonlijk doorgeschakeld worden.

Soit. Om een lang verhaal kort te maken. Thuis zag ik in mijn agenda dat het overleg initieel ingepland stond om veertien uur, het was rond elf uur toen ik dat merkte. Dus krabbelde ik snel een mail bij elkaar en stuurde dit naar de tientallen genodigden. Send. Om dan te merken dat mijn verbinding verbrak. Wellicht hebben al die mensen met hun gezamenlijk gewicht de lijn overbelast. Of hun overmatig gezamenlijk gezweet zorgde voor een kortsluiting. Wie zal het zeggen.
Nog even getwijfeld of ik opnieuw zou sturen of eventueel aan de informaticasupport vragen welke bestemmelingen de boodschap hadden ontvangen.
Maar opnieuw losgelaten. Ik bedoel, hoe goed moet je je best doen…
Het zat gewoon tegen.

In de namiddag heb ik dat toch ontdekt dat ik al ergens in juni het overleg had geannuleerd.
Als een planningsbekwame en alerte werkkracht.
Met een ongelooflijk slecht geheugen voor dergelijke dingen.

En nu…is het bedtijd voor mij. Zo meteen de gitaar uitdoven…snaren losplingen, alles in de dodo-doos.
Ook het oeverloos gezever. En dan hopen dat het hout er niet van weet…gitaar kapot. Morgen geen blogbericht.

Zou kunnen, toch?!

Weer bericht

Het is vreemd. Er borrelt opnieuw geen inspiratie. Maar er leeft vanavond wel een intens dankbaar en ‘vrij’ gevoel in mij dat maakt dat ik toch begin te schrijven. Ik zie wel waar ik uitkom.

Het was enkele weken geleden dat ik naar mijn lichaamstherapeut ging. Ik moet nog steeds het laatste stuk van de reis er naartoe wandelend afleggen omdat de trams door werken niet rijden. Een half uur stevig doorstappen. En ik was opnieuw te warm gekleed.
Tja, ik luister of bekijk amper nieuws. Dus komt het weerbericht ook niet automatisch in mijn brievenbus terecht. En het doelbewust opzoeken vind ik erover. Het leven mag nog wat verrassingen in zich dragen. Omdat dat betekent dat je moet improviseren als zich iets onverwachts aandient. Dat houdt je scherp en geeft bovenop verhalen die achteraf meestal leuker zijn dan het moment zelf.

Dus sluit ik vanochtend de deur achter me en zie dat al die mensen toch wel erg zomers gekleed zijn. Hoewel ik een jas draag die me op dat moment een comfortabele en gezellige warmte geeft, denk ik dan ‘als zij gelijk hebben, dan los ik mijn vraagstuk later wel op. Eerst comfort.’
Ik zou opnieuw mijn weerkundige competenties kunnen trainen zoals in een eerder blogbericht waarin ik probeer doorleefd te omschrijven wat een psychose is. Maar die fase ben ik voorbij. Ik word hoogstens nog verlicht. Door de zon of zo…

Me opnieuw even op het bankje genesteld vlakbij de woonst van mijn therapeut. Geen vreemde man die me het hof wou maken deze keer. Ook geen bekende trouwens.

Ik vond amper woorden om mijn toestand in te leiden. Voelde hoe mijn lichaam zich vastgezet had de afgelopen weken. Maar zijn gevleugelde woorden ‘neem de angst bij de hand en laat je pijn eruit’ heb ik meegenomen op de tafel. En ik heb het opgehaald toen er zich een golf pijn aankondigde. Het loslaten ging snel. Het deed deugd mijn lichaam na de behandeling wat meer fluïde te voelen. Hoewel er nog grote vermoeidheid zat en zit, is er ruimte ontstaan.
Ik moest een uur later nog naar een vergadering in de buurt maar die duurde minder lang dan gedacht.
Bij thuiskomst heb ik enkele uren gerust om dan vanavond gezellig te tafelen met mijn jongste dochter.

Afwas weggewerkt. Die arme planten eindelijk een slok water gegeven. En kijk, nu borrelt er iets…de weg is vrijgemaakt op de E40 richting valavond.

de avond rondt zich af
er sluimert een gedicht
de buur en hond gejank kordaat
zolang je weet waarvoor je staat
is elke pijn de moeite waard
omdat je hem kan delen
zodat wat wringt zichzelf ontsluit
en oude wonden helen

Daar kom ik dus uit vanavond.
Straf! Al zeg ik het zelf.

Dankbaarheid

Misschien moet ik leren wat minder nieuwsgierig te zijn.
Not!

Ik voel aan het vastzitten van mijn nek nochtans dat ik iets te geconcentreerd vanalles heb uitgezocht vandaag. Jammer overigens dat toen ik me op het werk haastte om de trein naar huis te halen daarstraks, net de collega miste die vrijdag haar laatste dag werkt bij ons. En ik ben er vrijdag niet. Maar ik ben wel blij dat ik vanmiddag even de stilte opzocht en in een helder moment in de winkel naast de deur het ideale cadeautje vond voor haar. Waar ik nu ineens nog een ingeving over heb hoe ik het nog dat tikkeltje extra kan geven. Oh, al helemaal zin in!
Is nieuwsgierigheid een virus of bacterie, vraag ik me intussen af 😉
Ik zag aan haar ontroering vanmiddag, toen ik het pakje afgaf, hoe blij ze ermee was om dit in een intiem moment onder ons tweetjes te mogen ontvangen.

Ik ga haar nog zien. En misschien beter leren kennen dan op het werk mogelijk was. Omdat we er de tijd voor zullen nemen. Zij had nood aan verbinding, gezamenlijke middaglunch bijvoorbeeld. Brainstormen over elkaars projecten ook. Ik zit op het werk meestal gefocust te stressen om voorbereidingen of verslagen, verslagen, verslagen nog an toe…rond te krijgen. Heb tijdens pauzes vooral nood aan me terugtrekken en de stilte opzoeken. We vonden elkaar nu en dan. Maar niet diepgaand genoeg om elkaar afdoende tegemoet te komen in onze noden.
Maar voor gewoon ontmoeten en gezellig keuvelen, zoals we enkele dagen geleden onder ons tweetjes deden bij wijze van middaglunch, daar maak ik heel graag tijd voor. Zij is misschien ook de ideale persoon om me de stad en haar magische plekjes te leren kennen, bedenk ik me nu. Wat al mijn intentie was toen ik voor deze stad koos als werkplek. Mijn horizonten verruimen. Nooit te laat. Minder nieuwsgierig zijn, opperde ik bovenaan dit blog zeker…

Dat komt goed. Ik voel het aan mijn rechter dikke teen. En zij vind haar draai in een nieuwe job. Omdat ze opkomt voor wat ze nodig heeft. En mensen die dat doen het gewoon verdienen dat ze hun droomjob en hun draai vinden. Zeg tegen het universum dat ik het gezegd heb. Ah, ‘zij’ zorgt daar al voor…Gewoon dankbaar blijven voor de kleine of grotere verwondermomenten die je tegenkomt. Ze koesteren om te kunnen herwonderen op minder fraaie momenten. En in vertrouwen je toekomst vormgeven. Met een opleiding bijvoorbeeld.

Maar genoeg over de werkplek.

Ben na het werk een vriendin gaan bezoeken die in haar nieuwe appartement is ingetrokken. Gezellig gekeuveld. Pakje. Hapje, drankje. Rondleiding gekregen. Hele fijne nieuwe thuis is dat geworden. Op haar terras dat nu nog een bouwwerf is zal ik straks graag een glas drinken. Haar dochter krijgt een vast contract, leerde ik. Trots op die jongedame! En niet evident om zo snel een vast contract te krijgen als jonge afgestudeerde, laat ik me vertellen. Ik mocht haar zien figureren ook in een bedrijfsfilmpje dat mama trots toonde. En toen dochterlief binnenkwam en ze dat te horen kreeg, rolde die op haar beurt met haar ogen. Die trotse mama´s toch.

Het tikken van mijn wekker maakt me rustig. En bewust. Laat me beseffen dat ik de dag mag gaan afronden. Dat hij goed is geweest en ik morgen opnieuw mag vormgeven.
Dankbaar ben ik. Voor zoveel mooie mensen in mijn leven om beter te leren kennen.

Gevangen

lacie-slezak-128106-unsplash

Photo by Lacie Slezak on Unsplash

Balen. Geen hooibalen maar gewoon balen. Af en toe een verloren traan ook.

Dat ik niet weet waarom precies. Het was mijn vrije dag dus ben ik naar mijn vrijwilligersstek gefietst vanochtend. Een taak afgerond. Een overleg bijgewoond. De directeur enthousiast gemaakt voor een stadsproject waar hij al op gebotst was maar de flyer ervan verloren legde. Samen meer info gaan inwinnen bij de trekkers van het project en op de terugweg al brainstormend tot een concreet voorstel gekomen om in te dienen. Voor de zekerheid eerst even intern aftoetsen, maar ik verwacht weinig tegenkanting, voor zover ik het kan inschatten.

Ik had zelf al iets ingediend als inwoner van mijn thuisstad. Met een enthousiaste reactie en allerhande extra vragen naar concretisering van de projectleider.

Dit alles maakte dat ik om drie uur thuis was in plaats van om twee uur zoals ik mijn jongste dochter vanochtend had gezegd. Zij zou normaal gaan shoppen met haar vriend maar zag er gezien de weersomstandigheden van af. Ik had haar al een bericht gestuurd dat ik later zou zijn. Het was de eerste keer dat ze toen ik thuiskwam aangaf ‘het is wel al drie uur hé’. Dus zei ik ‘ja, ik had gezegd twee uur en heb je verwittigd dat het later zou zijn.’ Ik hoef me niet te verantwoorden, toch?!

Irritatie. Gevangen in mezelf. En hoewel ik de bovenstaande twee paragrafen van dit blogbericht enkele uren geleden heb geschreven, hangt de irritatie er nog. Doordrenkt met de geuren van het eten dat zich intussen prepareert voor ons. Gekruide irritatie.

Daarstraks wou ik bij wijze van afleiding opnieuw aanhaken bij een online cursus. Bleek de site niet bereikbaar. Boek vastnemen, wegleggen. Site openen en weer sluiten.
Niemand die me nodig heeft. En ik die mijn draai even niet vind.

Dan wil ik een keihard AAAAAARGH!! brullen en heel wild om me heen slaan. Om dan wellicht in tranen uit te barsten. Want ik voel wel wat wringen en wroeten in dit lijf. ‘Iets’ dat zich een weg naar buiten wil banen. Misschien straks de muziek net iets te luid zetten als mijn jongste vertrokken is. En zien waar ik strand.

Op wie of wat ben ik eigenlijk boos op dit moment?
Neen, niet naar op zoek gaan. Het is wat het is.

Storm voor de stilte. Vanavond Wonderland. Oef!

Broedwerk

tanja-heffner-263537

Photo by Tanja Heffner on Unsplash

Het is mij al een aantal keer opgevallen. Dat wat ik in mijn schrijfsels aankondig, zich enkele dagen nadien manifesteert op de behandeltafel.
Wat ik vandaag doorvoelde kondigde zich aan in mijn blogbericht van 26 januari.

Ik was met vertraging vertrokken vanochtend. En dan liet de tram ook nog op zich wachten waardoor ik vijftien minuten en enkele update-smsjes na afspraak bij mijn therapeut arriveerde.
Dat er grote vermoeidheid zit. Dan moet ge maar niet tot kot in de nacht gaan dansen als ge er niet tegen kunt hé.
Dat het contact maken met het verdriet kort was maar wel intens. Gaat ge uw dochter terug buitensturen om zelf een potje te kunnen grienen?
Dat ik pijn heb aan mijn goesting om dingen te ondernemen. Vermoeidheid of goesting, kip of ei?

Die cursief gedrukte woorden zijn overigens niet de woorden van mijn therapeut. Die woorden zeg ik in stilte tegen mezelf. Mijn therapeut is zacht-aardiger voor mij. Heb ik geluk!

Op de behandeltafel kwam eerst in een bewustzijnsgolf de wens om los te laten.
Even later kwam er een golf van angst.
Wie ga ik nog zijn als ik deze pijn loslaat?
Net die vragen die ik een paar dagen geleden al neerpende.
Maar ik liet de lading los daar op dat eigenste moment.
Koude, rillingen en een keel die dichtkneep. Golven. Beweging.
Maar ook verbondenheid, waarbij de grenzen vervaagden tussen mezelf en de wereld romdom me.

Omdat ‘ik’ het allang beslist had.
De pijn die ik al zo lang meedraag zal niet meer dezelfde lading dragen vanaf vandaag.
Ik voel trouwens nu al het verschil met vanochtend.
De goesting en het ondernemerschap kriebelen. De wriemel om lichtvoetige fratsen uit te halen roert zich. De schrijfdrive om enkele lieve mensen te antwoorden die al te lang op een antwoord wachten is terug en zet me aan tot actie.

Ik koester niet de illusie dat ik (ooit) zal genezen. Maar ik ben heel dankbaar voor de weg waarop ik (be)geleid word. En ik ben heel dankbaar voor de begeleiding op mijn weg. Voor de ladingen die ik onderweg mag lossen. Voor de experimenteerruimte van mijn nieuwe ‘ik’. Ik voel me vooral al een hele poos niet meer alleen in mijn worsteling. Akkefietjes raken me niet meer op dezelfde manier.
Ik weet me gedragen en gesteund. Vanuit een mens-tot-mens benadering. Met een enorme dosis geduld, respect voor mijn traject en ruimte voor reflectie.

Eenzelfde visie op de wereld. Het helpt als je tot steun wil zijn.

Flodders

michal-parzuchowski-224092

Photo by Michał Parzuchowski on Unsplash

In mijn titelloze blogbericht van 11 november schreef ik:
‘Ik zie nu weer helder welke aspecten in mijn mentale constructies ik mag loslaten en welke ik in de toekomst mag blijven observeren en evalueren in de context van nieuwe gebeurtenissen.’

Intussen zijn er gebeurtenissen bijgekomen. Intussen is mijn spreuk in dezelfde blog
‘Let me fall if I must. The one I will become will catch me.’
nog van toepassing geweest.

Wie weet ben ik intussen wel een stukje wijzer.
Of eigenwijzer…als dat al kan.

‘Door creatief en inventief te ploeteren vinden we de waarheid’ en
‘Mensen die psychische problemen hebben gehad doorvoelen waarheid beter.’
Dat heb ik gelezen in mijn notities. Een professor vertelde dat.

Allemaal flodders die wat moeten bezinken.

Maar het is weekend

tijd om te voeden en te geven
loslaten en leegte leven
zodat straks je huis vertelt
dat je echt bent nu niets nog knelt