Humane zorg

Vandaag werd ik emotioneel op een vergadering. En ik zag het maar half aankomen.
Maar het geeft niet. Want wat ik zei werd her- en erkend.

De thematiek waarover de uiteenzetting ging zat heel dicht op mijn huid. Het was vooral de vraag of bepaalde interventies met of zonder begeleiding ‘moesten’ gebeuren en het spreken in statistische termen dat me erg raakte. Met conclusies en onderzoekssporen die daar ‘logischerwijs’ uit volgen maar waarbij net dat unieke verhaal van de mens dreigt verloren te gaan.

Als er gepraat wordt over het aantal zelfdodingen na interventie X of Y, dan wil ik de mens achter de cijfers voor ogen houden.
Dan wil ik, als het over angst en/of depressie bij zwangere vrouwen gaat, het kind voor ogen houden dat zijn moeder verliest als ze uit het leven stapt. Zijn worsteling voelen om verder te leven met het gevoel dat de liefde voor hem niet genoeg was voor mama om vast te houden aan het leven. Dan wil ik die hele geschiedenis die vorm krijgt vanaf het punt ‘mama worstelt met depressieve gevoelens en/of angst’ op mijn netvlies zien branden om terug te ‘scrollen’ naar het ‘nu-moment’ en de meest menselijke benadering te kiezen voor mama. En voor kind. En partner, eventueel ander kind, ouder, vriend…

Ik geloof in de kracht van online hulpverlening. Maar ik zie ook de beperkingen daarvan in. Ik zie ook de gevaren daarvan in. Net dat allemaal zien maakt dat de ‘juiste’ ontwikkeling zichzelf toont. De ontwikkeling die bijdraagt aan het welzijn van hij of zij die wat extra ondersteuning kan gebruiken en via het internet betrouwbare bronnen vindt, helemaal bovenaan in google.

Mmmmh….dit lijkt een belerend blogbericht te worden.

Het gaat er uiteindelijk om een aanbod te ontwikkelen waar iemand die met een levensaspect worstelt net dat duwtje in de rug krijgt om wat opening te brengen. Een hoopje hoop om aan vast te houden. Dat is ook iets dat ik daarstraks op de vergadering zei. Dat je niet altijd het levensdomein moet aanpakken waar je een ‘probleem’ ervaart, dat het net versterkend kan werken als je progressie maakt op een andere levensdomein, waardoor je sterker in je schoenen staat en het probleemdomein meteen een minder prominente plaats inneemt. En behapbaar wordt.

Het is hier in de tekst dat ik mijn titel voor dit blogbericht koos. Humane zorg.

Kan dat dan? Online humane zorg aanbieden?
Gaan we op termijn onze problemen aankaarten bij een artificieel intelligente chatbot, die ons volledig in kaart heeft omdat facebook en google het hem op een schoteltje hebben bezorgd, terwijl hij voldoende empathie heeft om ons net die gouden tip te geven. En gaan we ons na enkele interventies zoveel beter voelen dat we een band gaan ervaren met die chatbot, waardoor we hem vaker vragen stellen om zelf ook super weerbaar te worden? En gaan we moeten betalen voor die interventies? En hoe dan? Door stukjes nog niet geregistreerde informatie te bezorgen, zoals foto´van onze babies…ah neen…die zitten al online. En gaan die chatbots die grotere vraag dan aankunnen of gaan er wachtlijsten ontstaan? En hoe gaan mensen daar dan mee om?

Veel te veel vragen. Ik hou er mee op.

Tijdens de vergadering kreeg ik een berichtje van een vriendin met de vraag of ik vrij was voor een lunch vanmiddag. Dus heb ik tijdens het luisteren even gereageerd dat ik dat wel zag zitten. Ik zag mijn collega naast me even vanuit zijn ooghoeken kijken. En ik vulde in: ‘tsss tsss tsss’. Ik moest nog even extra aangeven dat het ten vroegste één uur zou worden. Maar dat was helemaal ok voor mijn vriendin. Wellicht niet voor mijn collega, maar ik zal hem dit blogbericht bezorgen, zodat hij tenminste ook weet dat ik zelf wat gegeneerd was door mijn gedrag.

Dus heb ik een terrasje gedaan thuis bij mijn vriendin, me wat geamuseerd met een babbeltje met haar nu zes maanden oude zoontje en hem her en der wat geobserveerd als ik zijn gedrag nabootste. Het om beurten klappen op de tafel vond hij erg leuk. Ook om beurten naar mama uitreiken en roepen als die even in de keuken verdween rondde hij meermaals af met een gulle grinnik. Het woord mama sprak hij overigens heel duidelijk uit 🙂

Wat me doet concluderen dat ik nog even data-opties moet doorgeven om te gaan babysitten. Dan kunnen mama en papa eens op stap.

Ook dat is humane zorg.
Mama´s en papa´s even alle ruimte bieden in de wetenschap dat kleine uk er niet onder moet lijden.