Zondedagen

igor-ovsyannykov-347298-unsplash.jpg

Photo by Igor Ovsyannykov on Unsplash

Het stoofpotje pruttelt.

Mijn kinderen zijn weer in de buurt, dan kookt mama.
Kinderen zijn de moeite om voor te koken. Vrienden ook, maar op één of andere manier heb ik nog niet gekookt voor vrienden sinds ik in dit huisje woon. Kleine keuken, wat onhandig. Of ik uiteraard. Af en toe de benen onder tafel schuiven is anders ook wel fijn. Dat doen we soms. Maar complimenten krijgen op mijn kookkunst mag ik ook wel smaken. Dank u receptjes!

Ooit heb ik op een doordeweekse zomerdag volledig op intuïtie een pizza gemaakt waarvan mijn jongste zei ‘ik weet niet wat jij met mijn mama gedaan hebt, maar ik heb nog nooit zo´n lekkere pizza gegeten.’  Ik herinner me dat bij het decoreren van de pizza de groentjes uit mijn handen vielen en ik voelde aan heel mijn systeem wanneer ‘het klopte’. Idem dito bij het kruiden. Eén met wat ik aan het doen was. De rust zelve.

Ik zal maar zwijgen dat ik een dag later in het ziekenhuis lag.

Ach. Vandaag heb ik een hele dag gepoetst. Deed deugd om alles nog eens door mijn handen te laten gaan. Me te herinneren welke boeken ik in huis heb. Ontstoft.
Maar ik heb ook gehuild. Toen ik me buiten op de koer had geïnstalleerd voor de lunch rond een uur of drie. Aan het klaptafeltje met de aangeschoven stoel. Toen huilde ik boven mijn boterhammen. Vanwege de herinnering aan een pijnlijk moment. Getriggerd door het lezen van een oud blogbericht van mezelf waarvan ik zag dat er een andere bezoeker naar was gaan kijken. De keerzijde van nieuwsgierigheid.

Hoewel ik heel moe ben, ga ik dadelijk nog de was ophangen en de bedden van de kinderen verversen. Ja dat zouden ze zelf kunnen doen. Maar ik doe het nu graag voor hen. Om hen gastvrij te onthalen. Niets zo fijn als vers gewassen lakens om je onder te nestelen na een vermoeiende dag.

Het water staat trouwens weer hoog voel ik. De afwas moet ook nog weggewerkt. Diezelfde jongste dochter vroeg zonet of ik het stoofpotje zelf had gemaakt. Dat het lekker was. Ja, ik schrijf een voorgerechtje en na het eten een toetje 😉

Lekker stil in huis. Zij met haar hoofd boven haar cursussen. In afwachting van grote zus die heel laat de laptop van jonge zus zal binnenbrengen.
Ik heb mijn oudste dochter amper gezien dit weekend, maar de momenten dat ze hier was waren fijn en intens. Samen ook naar enkele creaties op ‘De beste Singer-Songwriter van Nederland’ gekeken en enkele afleveringen van ‘Wat als’ geconsumeerd, allebei online.

Vóór mijn TV-scherm staat een portretfoto van me van toen ik negentien was. Een cadeautje aan mijn vriend toen voor zijn verjaardag. Inmiddels ex-man. Hij kan er dus niets meer mee doen.
Die foto staat daar goed. En doet zelden een stapje opzij om de TV-beelden prijs te geven.

Gerson Main was overigens zeer te genieten. Zie hieronder.
Fijne week alvast.

Liefdesbrieven

danijela-froki-391486

Photo by Danijela Froki on Unsplash

Yep. Ik ben ingeschreven. Dus ga ik binnenkort liefdesbrieven schrijven. Hoe vreemd is dat?! Wellicht ben ik de enige zonder lief daar. But so what?!
Misschien schrijf ik wel de mooiste liefdesbrief omdat ik mijn fantasie de vrije loop kan laten en ik me kan overgeven aan een ideaalbeeld. En wat is er mooier dan je fantasie de vrije loop laten? De liefde? Met al zijn ups en downs?

Ik denk dat ik het met eindejaar anders aanpak. Dat ik inderdaad brieven ga schrijven in plaats van zelfgemaakte nieuwjaarskaartjes. Dan hoef ik me alleen in te beelden dat ik in die envelop zit en vertel wat ik echt wil vertellen als de ander me openmaakt. Hier en nu. Als dat geen liefde is. Authentiek kunnen zijn bij je vrienden, familie en kennissen. Vanuit je hart spreken. Wat is dat ook, een liefdesbrief? Een verklaring van iets dat de ander nog niet weet? Of een bevestiging in woorden van wat de ander ziet en ervaart?

Ik verbind liefde niet louter aan een geliefde. Ik voel heel veel liefde voor mijn vrienden, mijn kinderen ook. Dus zal ik behoorlijk wat brieven mogen gaan schrijven. Misschien moet ik al maar beginnen oefenen.

Eerst misschien weer wat inspiratie halen bij Rilke, die zijn correspondent louter uit geschriften kende, maar heel open en authentiek was in zijn replieken.

Straks ga ik met liefde een potje koken voor mijn jongste dochter. Die dat wellicht niet zal beseffen en al lang blij zal zijn met een warme maaltijd na een lange dag. We vinden dat evident. Maar dat is het niet. Elke avond koken ontelbare vrouwen en mannen een potje voor hun dierbaren. En dat wordt verorberd met meer of minder smaak. Met of zonder de smartphone in de buurt om de aandacht af te leiden van de welgekozen kruiden. En dan volgt een avond in gezelschap. Naast elkaar. Of met elkaar. Samen aan de afwas. Wie doet dat nog? Ik doe hem bijna altijd alleen. Al vind ik het eigenlijk fijner in gezelschap.

Misschien moet ik in gedachten mijn afwas een liefdesbrief schrijven. Hoe ik alles liefdevol schoon poets en weer een plekje geef in de kast.

Lieve vaat,
Ik was je graag een plekje in de kast
Heb lief op maat
Je ik