Potentieel

brian-ceccato-88761-unsplash (1)

Photo by Brian Ceccato on Unsplash

Het is gekeerd. En zij ligt aan de basis daarvan.

Ik had nochtans getwijfeld of ik onze wandeling niet beter zou afbellen. Verlengde de tijd in mijn bed tot het uiterste. Draaiend, kerend en piekerend. Dan toch maar alle energie bij elkaar geraapt, gedoucht en op een kop koffie naar het park vertrokken.

Zoals meestal was ze te laat. Vier minuten in dit geval. Ik stond er vijf te vroeg. Het terrasje was al bevolkt, maar wij gingen wandelen. En ik zeurde. En zij luisterde. En toen we twijfelden of we nog een toer zouden wandelen of van een terrasje genieten in de zon, kozen we voor het laatste.

Op een bepaald moment zag ik haar weer even in gedachten verdwijnen, ik had het al eerder opgemerkt en ik vroeg wat er was. Dacht dat ze zich ergens zorgen om maakte. ‘Ik was gewoon aan het bedenken wat jij zou kunnen doen.’ Lap, ik in tranen. Zij die een oplossing voor me zoekt. Ik besef dat het de job is waar ik in zit die me vaak heel wat energie kost. Dat ik die energie in evenwicht krijg door vrijwilligerswerk te doen. En dat de resterende ‘tijd’ vooral uitgaat naar mezelf handhaven.

Maar ook alleen vrijwilligerswerk doen zou ik niet ok vinden. Omdat het me dan frustreert dat ik niet deftig betaald word voor de waardevolle dingen die ik doe. En dat schreef ik al eens: hoe waardevoller het werk dat je doet, hoe minder verloning er vaak tegenover staat. Hoe meer je verdient, hoe minder je krijgt. Kijk maar naar vuilnismannen. Ze moesten de vuilnis zomaar eens laten staan. Of de ruimingsdiensten. Ik herinner me hoe iemand in de hal van het station aan het ruimen was en een ‘intelligente’ treinreiziger het nodig vond te zeggen ‘dat hij dit werk voor geen geld van de wereld zou willen doen…hahaha’.
Ik zou er bij wijze van metafoor een schepje bovenop hebben gedaan als ik een pollepel bij had. Er een hoofdzaak van maken.

Wanneer ik vuilnismannen voorbijfiets, zeg ik hen meestal vriendelijk gedag. Omdat ik dankbaar ben voor wat ze doen. Dat de vuilnis niet opstapelt in mijn berghok. Dat ik er zelf niet mee naar het containerpark moet. Laatst stonden twee vuilnismannen wat onbeholpen te draaien toen de chauffeur van de vuilniswagen full speed achteruit reed, uitstapte en wild een vergeten zak in de laadbak gooide. Ik was toevallig te voet en zei iets in de trant van ‘die heeft haast’. De vuilnisman die het dichtst bij me stond haalde zijn schouders op en zei ‘hij is kwaad dat we die zak vergeten zijn, ach, laten doen…’

Maar alleszins, mijn dag is dus opgeklaard. En ik heb me boven de boeken gebogen op mijn koer. Het ging vooruit, ik begin zowaar de materie te bevatten maar ben nog huiverachtig om het geleerde toe te passen in de context waar ik het het liefst zou inzetten. Nog wat herhalen en experimenteren in veilige contexten.

En ik kwam een hoofdstuk tegen waar een inzicht stond dat me emotie gaf. Het beschreef dat waar ik zelf op vastloop. Bang om lading te lossen.
Maar het gaat er wel uit komen. Voel ook op dit eigenste moment beweging en heb ook al wat koude rillingen weggepuft en gekronkeld vandaag. Enfin.

Het was al bij al een mooie dag.
Een open hemel.
Vol zinderend potentieel.

Serieus Curieuzeneus

philipp-lublasser-278905-unsplash

Photo by Philipp Lublasser on Unsplash

Hoe ik weer tot het besef kwam vandaag dat ik helemaal niets weet. Zelfs dat niet.
Bang ben om af te gaan ook en daardoor niet meteen in een oefening durf te stappen.
Al was ik niet de enige, getuige het check-out rondje met goede voornemens voor morgen… En hoe onverwacht mijn visie op leren even totaal overhoop werd geargumenteerd, hoewel het niet eens tegen mij of mijn reactie was gericht. Ik als gevolg daarvan even helemaal de draad kwijt was omdat mijn systeem tilt sloeg en zich moest herstellen. Chaos in mijn lijf.

Dat gegeven durf ik dan weer wel delen met heel de groep.
Hoe raar is dat?!

Cursus volgen…soms wou ik dat ik niet zo nieuwsgierig was.
Neen, die uitspraak klopt langs geen kanten. Haha.
Maar was wel een fijne kronkel om even te exploreren.
Nieuwsgierigheid redt me. Elke dag. Fleurt mijn leven op.
Diagnose: Serieus Curieuzeneus.

Ik ben ‘hartstikke blij’ dat ik zo nieuwsgierig ben. Ik gebruik hier nu het woord ‘hartstikke’ om de verbinding te maken met ‘mijn’ Nederlandse lezers.
Om van mijn Vlaamse goesting naar inzicht even te zwijgen.
Morgen deel twee van deze eerste laag in deze materie. Deze zomer lagen twee en drie, die eindigen op mijn verjaardag…of toch ergens in die buurt…en dan nog wat sparen voor laag vier. En daarmee weet u nog niets terwijl hier toch heel wat zinnen staan.
Wat prikkel ik hier?

Misschien voelt u intussen al wel aan dat bijleren mijn motor voedt.
Ik reis niet. Ik schuif daarentegen af en toe graag mijn benen onder tafel om me van eten te laten bedienen, in gezelschap maar even goed alleen met mijn sensoren fijngesteld.
En ik stop mijn geld in cursussen allerhande. En als het geld op is, zijn waarden tegen dan misschien het ruilmiddel bij uitstek geworden. Daar heb ik er nog wel wat van liggen die ik voorlopig niet gauw zal wegdoen.

Ik realiseerde me vandaag dat ik een stukje traject aan het fietsen was waarvan, mocht ik op voorhand geweten hebben dat het er zo uit zag, ik die weg wellicht zou hebben ontweken. Toch zo in mijn eentje.
Zot toch. Het was een superfijn traject. Spannend soms. De weg die ik had uitgestippeld bleek niet helemaal toegankelijk waardoor ik mijn kompas moest bovenhalen.
Maar ik was alsnog goed op tijd. Zoals meestal. Vind het fijn om even te acclimatiseren.

Ik moet toegeven dat op dit eigenste moment mijn vingers wel een beetje aan het verkleumen zijn hier zo op mijn terrasje, met jas aan maar met fruitig fris hoofd.
Maar ik ben bijna uitgeschreven. Voor vandaag dan toch.
En als ik afgeschreven ben, hoort u het ook wel weer.
Tijd om de boekhouding even te raadplegen.

Doei!

Talenten

evan-kirby-263913

Photo by Evan Kirby on Unsplash

WORD FOR THE DAY van Gratefulness.org:
If we belong to the sun and its warmth, to the bud and the sprout, to the miraculous flower, we also belong to the wind, the naked branch, the cold – FABIANA FONDEVILA

Gisteren keek ik naar het interview met Bram Pauwels op zwijgenisgeenoptie.be
Ik was voor even trots op mijn diploma en wat je er allemaal mee kunt. Trots op Bram Pauwels omdat hij ermee doet waarvoor het bedoeld is. Met waarden waar moeder aarde dankbaar voor zou zijn. Of dankbaar voor is
Misschien is een hagelbollenbuitje warm ontvangen haar manier van dankbaarheid tonen. Ik ben alvast ook dankbaar voor het bestaan van zwijgenisgeenoptie.be

‘Er zijn nog zekerheden in de wereld’, dat zou een losstaande boodschap kunnen zijn. Maar een andere uitspraak die ik graag hanteer luidt ‘de enige constante is verandering’. Wispelturig. Tja.

Niet dat ik er iets mee doe trouwens, met dat diploma. Ik weet zelfs niet waar het zit en of het geschikt is voor origami. Maar ik herinner me wel wat ik schreef in mijn eigen blogbericht van 6 oktober 2015.
‘Hij had veel talenten’. En dat ik toen de hoop neerschreef dat ze net dit ook ooit op mijn begrafenis zouden zeggen.

Maar de tijd rijpt. Wat mij betreft hoeft niemand het meer te benoemen. Zover ben ik intussen. Zolang ik mag zien wat mijn simpele opdracht in een schrijfcursus bij iemand teweegbrengt, zolang ik mag voelen hoe mensen ontdooien en gaan glanzen hoewel ze elkaar een dik uur daarvoor nog niet ‘kenden’. Zolang ik mag bijleren. En kán bijleren. Zolang zal mijn motor draaiende blijven. Til the day I die.

Misschien draait mijn motor zelfs daarna nog door. Mag moeder aarde op de Fiducia-Eco-brommer. Mmmh…klinkt een beetje vreemd, dit. Ik zal dit maar weghalen. 🙂

Onlangs kreeg ik voor een project de opdracht om drie interviews af te nemen. Ik deed één interview met een vriendin. En één met mezelf. En was verbaasd dat ik voor beide als essentie mocht concluderen wat ik eerder in een boek had gevonden. Het derde interview zou ik ook bij mezelf willen afnemen, aangezien ik geen derde geschikte kandidaat vind nu mijn beste vriendin met weinig woorden ‘geen goesting‘ antwoordt.

Mezelf interviewen, telkens met andere vragen. Hoe je dat doet? Ahaaa! Magic!
Stil worden. En luisteren naar wat je lichaam te vertellen heeft. En dan wat opborrelt bevragen en inzichten registreren terwijl je andere bewegingen niet uit het oog verliest.
Niet dat het simpel is overigens.
Maar zo heb ik ze het liefst, de vragen die ik krijg. Net moeilijk genoeg om te denken ‘dat kan ik niet’ en net uitdagend genoeg om ervoor te gaan. Kast open. Waar heb ik mijn rode Pippi Langkous pruik weer gelegd?

Maar wie interviewt nu zichzelf, hoor ik u vragen.
Geloof mij, je doet het elke dag. Alleen moet je af en toe je eigen vragen eens onder de loep nemen.
Suggestie van de dag: ‘geloof je dat nu echt zelf?’

Fijn weekend.

 

Advies of kritiek?

stijladvies

‘Gooi die schoenen in de vuilbak. Die bril is fout, doe die kleuren weg, die rolkraag, die broek, zo fout!  Je jas is ok, je handtas helemaal fout.
Laat je haar groeien en kom dan eens terug voor je een andere bril kiest.’

Ik ken haar niet. De winkeljuf van een tweedehandszaak waar ik met mijn oudste dochter belandde deze namiddag. Ze geeft niet veel om de verkoop zegt ze, des te meer om gratis stijladvies aan dames.
‘Jouw uitstraling kom ik maar 1 keer op de duizend tegen. Jij naast je dochter. Jullie kunnen zussen zijn.’

Ach. Niet dat ik er per sé jonger wil uitzien. Maar het blijkt een feit te zijn. Veel mensen schatten me een tiental jaren jonger.

Een tijdje geleden zei een vriendin nog ‘je uiterlijk heeft toch niet veel geleden onder de miserie waar je door worstelt.’ Een compliment?

Naar deze winkeljuf ga ik graag een keer terug. Ik houd van die ongezouten meningen. Die je eigenlijk afkraken, maar goedbedoeld zijn. Vanuit het hart worden gefulmineerd met de beste bedoelingen. En dat voel je.

Een poos geleden was ik met een fijn, creatief gezelschap in Cadzand en daar zei een man iets analoogs. ‘Kijk naar je haar, je bril, hoe je erbij loopt…je bent zo´n mooie vrouw.’
Ik zou er depressief van kunnen worden, maar ik ga er mee aan de slag. Ben dankbaar voor de feedback.
Dus ik kocht een nieuwe bril. Tijdloos, zo dacht ik en bevestigde de winkeljuf me.
Maar fout volgens deze dame. Zonde van het geld?! Wil me niet kleden als een hippe twintiger, die ik niet ben.
Maar deze pittige winkeljuf vond dat mijn bril een ‘nerd’ van me maakt.
‘En dat ben je niet’.  Hilarisch!

Ik heb het verteld aan mijn homeopate die ik een uur later bezocht. Zij vond mijn kleding overigens wel ok. En aan mijn jongste dochter en haar vriend. Zij konden er ook smakelijk om lachen.

Wat ben ik dankbaar. Dat ik zulke ongezouten meningen mag horen en er mee aan de slag ga in plaats van me er gekwetst door te voelen. Dat mijn homeopate me benadrukt welke progressie ik heb gemaakt dit laatste ‘bijna jaar’ dat ik haar niet zag.

Mijn eigen uitspraak daarstraks bij mijn homeopate ‘dat ik precies in twee werelden leef’, eentje waarin ik onbezorgd een creatief spelend stralend kind mag zijn en een andere waarin ik me verstop en in angst hoop niet gezien te worden, vormen een doorbraak in mijn inzicht. Ik schrok zelf van wat ik zei. Dat neem ik ook mee van vandaag.

Maar de moussaka is intussen klaar. Genoeg gezwetst.

Warme, dankbare groet.