Weer bericht

Het is vreemd. Er borrelt opnieuw geen inspiratie. Maar er leeft vanavond wel een intens dankbaar en ‘vrij’ gevoel in mij dat maakt dat ik toch begin te schrijven. Ik zie wel waar ik uitkom.

Het was enkele weken geleden dat ik naar mijn lichaamstherapeut ging. Ik moet nog steeds het laatste stuk van de reis er naartoe wandelend afleggen omdat de trams door werken niet rijden. Een half uur stevig doorstappen. En ik was opnieuw te warm gekleed.
Tja, ik luister of bekijk amper nieuws. Dus komt het weerbericht ook niet automatisch in mijn brievenbus terecht. En het doelbewust opzoeken vind ik erover. Het leven mag nog wat verrassingen in zich dragen. Omdat dat betekent dat je moet improviseren als zich iets onverwachts aandient. Dat houdt je scherp en geeft bovenop verhalen die achteraf meestal leuker zijn dan het moment zelf.

Dus sluit ik vanochtend de deur achter me en zie dat al die mensen toch wel erg zomers gekleed zijn. Hoewel ik een jas draag die me op dat moment een comfortabele en gezellige warmte geeft, denk ik dan ‘als zij gelijk hebben, dan los ik mijn vraagstuk later wel op. Eerst comfort.’
Ik zou opnieuw mijn weerkundige competenties kunnen trainen zoals in een eerder blogbericht waarin ik probeer doorleefd te omschrijven wat een psychose is. Maar die fase ben ik voorbij. Ik word hoogstens nog verlicht. Door de zon of zo…

Me opnieuw even op het bankje genesteld vlakbij de woonst van mijn therapeut. Geen vreemde man die me het hof wou maken deze keer. Ook geen bekende trouwens.

Ik vond amper woorden om mijn toestand in te leiden. Voelde hoe mijn lichaam zich vastgezet had de afgelopen weken. Maar zijn gevleugelde woorden ‘neem de angst bij de hand en laat je pijn eruit’ heb ik meegenomen op de tafel. En ik heb het opgehaald toen er zich een golf pijn aankondigde. Het loslaten ging snel. Het deed deugd mijn lichaam na de behandeling wat meer fluïde te voelen. Hoewel er nog grote vermoeidheid zat en zit, is er ruimte ontstaan.
Ik moest een uur later nog naar een vergadering in de buurt maar die duurde minder lang dan gedacht.
Bij thuiskomst heb ik enkele uren gerust om dan vanavond gezellig te tafelen met mijn jongste dochter.

Afwas weggewerkt. Die arme planten eindelijk een slok water gegeven. En kijk, nu borrelt er iets…de weg is vrijgemaakt op de E40 richting valavond.

de avond rondt zich af
er sluimert een gedicht
de buur en hond gejank kordaat
zolang je weet waarvoor je staat
is elke pijn de moeite waard
omdat je hem kan delen
zodat wat wringt zichzelf ontsluit
en oude wonden helen

Daar kom ik dus uit vanavond.
Straf! Al zeg ik het zelf.

Spelenderwijs

nathaniel-tetteh-300252-unsplash

Photo by Nathaniel Tetteh on Unsplash

Wat wil door mij geschreven worden vandaag?

Stel je voor dat er helemaal niets wil geschreven worden, dan zit ik hier schoon iets te beginnen zonder opbrengst straks. Waar moeten al die letters dan naartoe?
Technisch werkloos.

Gisteren kreeg ik een sms van mijn baas met één woord: ‘visionair’.
Dit nadat ik hem de link naar een oud blogbericht over Eerste Hulp bij Psychisch Ongemak had ge-smst om na ons auto-gesprek van vrijdag aan te tonen dat ik het was die ooit ergens dat idee had gelanceerd waar hij nu blijkbaar mee aan de slag gaat.
(Heet dat dan ook delegeren als het in de omgekeerde richting is zonder dat je het uitspreekt? Haha…)
En dat ik me eindelijk verder wil verdiepen in ‘luisteren’ vertelde ik ook vrijdag, wat me in 2015 blijkbaar al bezighield, getuige datzelfde blogbericht.

En ik beantwoordde zijn sms met ‘Vis on air’, omdat ik dat een grappige woordspeling vond en ik anders niet zou weten hoe ik moest reageren op dit compliment.
Zeg je dan ‘dank je?’
Eén bericht verder rondde ik af dat ik mijn blik op mijn afwas ging werpen.
Om te zien wat er opborrelde naast vieze geurtjes, maar dat schreef ik er niet bij. Dat is hier en nu dichterlijke vrijheid. Je bent een frisdenker of je bent het niet hé.
De beste ideeën vinden mij trouwens vaak aan de afwas. Papier en pen ernaast, handen afvegen en neerpennen zodat het niet verloren gaat. Dus neen dochter, je doet mama geen plezier met haar een afwasmachine voor te schrijven.

Een kunstenaarsafspraakje zoals beschreven in het boek van Julia Cameron, ‘The artist´s way’ is ook een mooie oefening. Dat is een afspraak die je met jezelf aangaat om elke week minimaal een uur eropuit te trekken in je eentje. In de luistermodus ‘wat valt hier te ontdekken’. Om verwonderd te kunnen worden. Niet meteen om op zoek te gaan naar inspiratie, want zo werkt dat niet. Geen zoekende houding dus maar eerder een open en ontvankelijke houding.
En je na de uitstap neerzetten en verstillen. Die laatste actie voeg ik er zelf aan toe. Omdat het zo nog beter werkt voor mij. De prikkels die binnenkwamen laten bezinken en doorvoelen of er iets geraakt wordt vanbinnen. Iets zich vaag manifesteert als een ‘goestingske’ of ‘hoop’ dat zich naar de oppervlakte wurmt.

Vandaag ben ik zeker voldoende geprikkeld.
En dat ventje dat meerdere keren opzij viel van de slaap tussen de wriemelende massa, muziek en roezemoezende mensen, dat beeld hangt vast op mijn netvlies.
En daar ben ik dankbaar voor.
En ik ben ook dankbaar voor de bewustwording dat ik tussen deze bende mensen in de drukte veel beter kan aarden dan enkele jaren geleden. Me veel meer ontspannen voel ook, zodat ik kan genieten van wat zich aandient.
Meer nog, dat ik mezelf zelfs gooi in een dansje op de toeschouwersbank als ik er zin in heb. En dat ik me dan niet afvraag of ik me belachelijk maak. Daar ben ik ook dankbaar om. Mijn nicht durfde niet meedoen.

Aha! Werk aan de winkel. Kom op dan, werkloze letters!