Speeltijd

 

Photo by Caroline Hernandez on Unsplash

Het was een fijne dag. Nu nog op mijn koertje mijn impressies neertokkelen met Radio 1 op de achtergrond. Ook mijn oudste even bellen seffens om te horen hoe het examen is verlopen vandaag en haar nog een hart onder de riem te steken voor de twee komende examens.

Mijn koffie binnen handberiek. Al zou ik beter die speculoosjes terug in de kast leggen voor dat halve pak gesopt onder mijn neus verdwijnt en gestaag handvatjes kweekt.

Vandaag twee keer met mijn voeten laten spelen.
Vanochtend letterlijk en in de vooravond figuurlijk. Ik vond de letterlijke manier fijn. De pedicure die met mijn voeten speelde is zwanger en weet al dat haar baby een jongetje wordt. Of beter een jongetje ‘is’. De eigenaresse van de zaak had haar kleinkind over de vloer. Tien dagen mag dat kind niet naar school omdat ze de windpokken heeft. Vreemd vind ik dat. En lang. En de eigenaresse vindt dat ook lang, rolde ze me toe met haar ogen.

Alleszins, dat mini-meisje zat op de doorgang in de zaak aan een mini-tafel en stoel haar boterhammetjes met hespenworst te eten en flesje te drinken, met een roodaangestipt gezichtje onder haar gezellige krullenbol. Omdat ik enkele prentenboeken meegenomen had in mijn rugzak voor mijn voorleesmoment in de bibliotheek in de namiddag, gaf ik aan er haar eentje voor te lezen, bij wijze van bezigheid. Vrijblijvend uiteraard. Ik had toch nog een klein uur te overbruggen vooraleer ik een vriendin aan de bushalte zou afhalen. Ik zal ‘vriendin’ zeggen omdat zij zichzelf daarstraks ook zo presenteerde, trouwens, het voelt ook heel fijn en vertrouwd maar ik heb haar denk ik nog geen vijf keer ontmoet. Zo gaat dat soms hé. Dan weet je dat een contact goed zit en kijk je al uit om elkaar weer te ontmoeten. Wederzijds te verrijken.

Alleszins. Ik vertelde de driejarige bijna-naamgenote van mijn oudste dochter dat ik prentenboeken in mijn tas had zitten. Liet ze ook één voor één zien. En hoewel ze de tijger een leeuw noemde, leek ze best geboeid door wat ik toonde. Dus vroeg ik of ze graag zou hebben dat ik er één voorlas. Tot mijn verbazing zei ze neen, maar ik moest wel de boeken achterlaten. Een mini-dame die weet wat ze wil. Maar ik ben ook een dame die weet wat ze wil, dus ben ik keihard beginnen tieren dat ze ondankbaar was en ben vertrokken. Haha.
Met liefde opgevangen hoor. Zodat het meisje nog zin had in haar boterhammetjes en oma niet met de gebakken peren zat. Of de gebakken hespenworst in dit geval.

Ik ben dan maar vertrokken en heb mijn fiets geposteerd onder de luifel van de bushalte aan het station. Vervolgens heb ik me op de bank gezet. Wat notities doorgenomen voor het overleg om 16u in Antwerpen, wat voorstellen doorgenomen die ingediend werden voor de oproep waar dadelijk een persconferentie over was. Een man kwam een eindje naast me zitten. Het voelde niet als het begin van een babbel. De zon deed me deugd.
Het was goed zo.
Mijn verbeelding loslaten op de verhalen die al de passerende mensen tegemoet gingen bracht me in een fijne vibe. Vandaag leverde me trouwens meer indrukken op dan ik in een normale lengte van blogbericht kwijt kan. Overprikkeld. Aaarrgh!!!

Momenten die me wel bijbleven vandaag zijn toen de vriendin met wie ik het meeste van de dag doorbracht me zei dat ik veel talenten heb, nadat ze me aan het werk zag als voorlezer in de bibliotheek. Dat raakte me. Ook het moment waarop ik een prentenboek gedurfd afrondde door aan de kindjes te vragen hoe zij het boek zouden eindigen en er zich spontaan een vervolg ontvouwde. En het moment waarop ik die andere fijne dame die ik tot nu toe ook nog maar drie keer ontmoette spontaan in een interview voor Radio 2 haar idee zag en hoorde vertellen. Waarbij ik dacht ‘Mooi, zij.’ en ‘Oef, ik niet.’

Zodadelijk stuur ik bij wijze van verbinding dit bericht door aan deze twee fijne dames die mee mijn dag kleurden. Omdat we daarstraks zowaar hebben afgesproken om nog eens af te spreken, omdat er volgens ons veel raakvlakken zijn die geëxploreerd willen worden en er potentieel leeft dat gevoed mag worden. En gewoon, omdat het een keigezellige boel was daarstraks.
Ont-moet-ingen.

Wat maakt dat ik mijn vruchteloze rit naar Antwerpen voor een overleg om 16u, om ter plekke te vernemen dat de vergadering was afgelast omdat de doodle niets had opgeleverd, niet eens zo vervelend vond. De directeur had er een mail voor gestuurd…de dag zelf, na half vier…zag ik toen ik thuiskwam.
Dat noem ik dus met mijn voeten spelen, figuurlijk dan.
Vind ik dit soort ‘samenwerking’ fijn? Zoneen, hoe ga ik daarmee om?
Hij weet nu dat ik in dergelijke gevallen een sms of telefoon verwacht, dat ik deze berichtgeving ongehoord vond.
Al was de Chai Latte in het station wel lekker, wat ik niet zou ontdekt hebben als ik niet de hele rit had gemaakt. Althans, wat ik niet vandaag zou ontdekt hebben…

Dit gezegd zijnde…lap…nu heb ik vandaag twee berichten geplaatst op mijn blog.
Hoop dat ze mij niet per bit aanrekenen…

Trouwens: ik wil af van die reclame, vind dat niet ok om er u als lezer mee lastig te vallen…Kan iemand me helpen mijn blog over te sluizen naar een eigen webstek die ik nog moet aanmaken? Waar zitten die handige harry´s hier? 🙂

 

Herbronnen

antonio-poveda-montes-350360-unsplash

Photo by Antonio Poveda Montes on Unsplash

Ze stuurde me een uitnodiging door omdat ze dacht dat ik er iets aan zou hebben.

Ik las het bericht. Een startende onderneemster schrijft haar verhaal neer en lanceert een idee.
Opgebrand op het werk. Vier maanden thuis om terug op te laden. Een eigen zaak starten en daar helemaal voor gaan. Stilaan voelen hoe ze opnieuw opbrandt. En dan nu het idee lanceren om met een aantal vrouwen eropuit te trekken om te wandelen in de bossen, te keuvelen en samen te koken. Met ook yoga op het programma maar dat is geen moetje.

Ik heb daarop mijn computer afgesloten en ben een grote wandeling gaan maken.
Smartphone: check!
Sleutel: check!
Identiteitskaart en twintig euro: check!
Die twintig euro omdat ik geen kleingeld meer had en ik toch even die ‘lekkere bakker’ wou aandoen. Ook om de kleine hoop van mijn jongste op wat lekkers niet meteen van de baan te schuiven wegens geen geld op zak.

Bijna de hele weg zat ik een liedje te neuriën dat al een aantal dagen mijn hoofd bewerkt.
The moment I wake up, before I put on my makeup, I say a little pray for you.
En nu schrijf ik dit neer en ben ik ineens niet zeker meer of het dit liedje was.
Haha, typisch ik…

Maar ik heb toch lekkere galettewafeltjes met chocola gekocht. Hoewel ik dacht dat de bakker al gesloten was.
Stond daar een kabouter op me te roepen: ‘Kom binnen. De deur is nog open! Ik sta op de deurklink.’ Geen zwarte prins op een kameel te zien dus schrijd ik binnen, behoedzaam de kabouter op mijn handen dragend. Valt mijn oog op de galettewafels met chocola. Ja! roep ik uit en ik laat de kabouter een salto maken en zorg dat hij weer veilig op zijn voetjes neerkomt in mijn linker handpalm. ‘Prima keuze!’ zegt hij. Betalen, kabouter terug op de deurklink posteren. Nog snel een prins teleporteren. En weer verder.

Was overigens de hele weg verdiept in observatie en gedachten want toen ik een tuin voorbijliep en een beest keihard begon te blaffen (ik vermoed dat het een hond was) schrok ik bijna een meter hoog. En dan al wankelend heel even in een deuk om zoveel alertheid.
Toen de fietser die aan de overkant voorbijreed, aangaf dat ook hij geschrokken was, kon ik mezelf weer geruststellen: oef, ik ben normaal 🙂

Maar wat ik wou vertellen…Een vrouwenweekend organiseren lijkt me geen ontspannende activiteit. Zelfs er naartoe gaan lijkt me geen ontspannende activiteit. Bovendien werd nogal benadrukt dat als je zegt dat je meegaat, je ook ‘moet’ meegaan. Geen excuses. Tja. Dat is op zijn minst buiten de kuren van mijn gezondheid gerekend. Als die vandaag ja zegt en binnen vier dagen of drie weken zegt die neen, dan mag je op je hoofd staan dansen, mijn ‘huis’ zal alle aandacht krijgen die het nodig heeft.

Bovendien word ik al moe bij de gedachte met een bende onbekende vrouwen op pad te gaan.
Geef mij maar een solo wandeling, of een terrasje met mijn beste vriendin. Zelfs al duurt dat hoop en al anderhalf uur, dat is vakantie voor mij. Ik geloof niet in hard werken om met een aantal weken vakantie beloond te worden. Ik geloof in alle dagen wat vakantie inlassen. Bijvoorbeeld alle dagen een mini-kunstenaarsafspraakje, zoals Julia Cameron het introduceerde in mijn leven.
Elke ochtend een paar minuten één zijn met de ruimte buiten zonder iets te ‘doen’.
Elke avond een blogbericht knutselen om de dag te bevatten.

Ik zag daarnet een mama-eend het water oversteken omringd door zes kleine kuikens.
Schoon was dat. Ook even rond me gekeken vooraleer ik een pluisbloem aftrok en blazend het vruchtpluis verspreidde. Een kinderhand is gauw gevuld.

Moe maar voldaan neem ik dadelijk een galettewafel.
Maar eerst alvast een kop koffie zetten om de chocola bij weg te smelten.

Geniet daar!

 

Een hart voor EHPO

tim-marshall-114623

Photo by Tim Marshall on Unsplash

Waar had ik het ook alweer…even zoeken…
Ah, hier: Let´s go for EHPO. Eerste Hulp bij Psychisch Ongemak.
Een bericht dat alweer dateert van mei 2015.
Waarom nu? Geen idee. Goddelijke ingeving wellicht.

Zoals EHPO, dat is ook geen idee. Dat is slechts tekst op een blog. Mocht het een idee zijn dan kon ik er een patent op nemen. En als iemand het dan zou uitwerken en verkopen kreeg ik telkens een bedrag gestort. Dat zou ik dan aan goede doelen geven. Zoals het aanboren van talenten bij mensen die nu uitzichtloos zijn. Hen in hun kracht zetten en hun ogen doen glanzen. Hen doen aanvoelen dat er mensen zijn die weten wat luisteren is en verbindingen leggen die logisch zijn maar waar bijna niemand de verantwoordelijkheid voor neemt. Hen inspireren zodat ze ook goesting krijgen om te luisteren en verbinden. Een beweging op gang brengen.

Misschien is er dan op een dag één van deze mensen die een generische versie van mijn idee maakt. Er een Engelse term aan geeft en het goedkoper verkoopt. Dat kan natuurlijk. Dat heb je in deze wereld. En dat is eigenlijk een goede zaak. Ideeën moeten leven. Moeten doen leven. Zolang ze met een hart voor verbinding worden uitgewerkt.

Al ken ik niets over zaken doen. Anders was ik rijk en zouden anderen voor mij deze berichten schrijven. Neen, dat is niet waar. Daarvoor schrijf ik te graag. Ik herlees ook graag mijn eigen berichten. Tja.

Ik heb trouwens een tweede bericht geschreven over EHPO: ‘Over het muurtje kijken. ‘ Waar heb ik het gelaten? Momentje. Voilà.

En nu ik dat herlees. Yep. De cirkel is weer rond.
De laatste regels in dit blogbericht van 28 november 2016 vatten mijn dag goed samen.

Samenwerken in netwerken.
Expertise samen leggen in plaats van het warm water telkens opnieuw uit te vinden.
En delen. En leren van elkaar. En groeien en samen bloeien met een welomschreven doel voor ogen.

Mag ik dromen? Zo om negen uur op een doordeweekse maandagavond? Of zal ik het sparen voor straks?

Dat de geestelijke gezondheidszorg zichzelf overbodig mag maken.

Amen.’