Naastenliefde

gleren-meneghin-246485

Photo by Gleren Meneghin on Unsplash

Ik was net liefdevol mijn plantjes aan het verzorgen toen er op de voordeur werd geklopt. Mijn buurvrouw, met een plateau vol dampend eten en hapjes.
Het is Nieuwjaar in haar land vandaag, haar man had gekookt en ze hadden eten over. Of alles goed was met de kinderen.

Ik vroeg haar even binnen te komen omdat de buitenlucht mijn huisje afkoelde.
Net als een week voordien toen ik haar voorbijfietste en even stopte om te vragen hoe het met haar ging, gaf ze aan dat haar huisbaas de herstellingen niet uitvoert. Ze wachten al heel lang. Vanochtend vertelde ze uitvoerig: het dak lekt, ze heeft een grote schimmelvlek op de muur, de verwarmingstoestellen slaan niet altijd aan en geregeld valt de elektriciteit uit. Ik had haar toen beloofd één en ander op te zoeken en zei haar vanochtend dat ze in haar huurcontract moet kijken welke herstellingen ze zelf moet doen en welke voor zijn rekening zijn. Dat ze eerst een aangetekend schrijven moet sturen naar haar huisbaas met een oplijsting van alle problemen. Als hij dan nog in gebreke blijft, kan ze verdere stappen ondernemen. Ik vond modelbrieven.

Maar de opsomming die ze gaf voelt dringend. Is de brandveiligheid trouwens wel in orde bij mijn buur? Ze gaf bij mijn opmerking dat de schimmelvlek niet gezond is aan dat ze soms ademhalingsproblemen heeft.
Ze gaf aan dat haar huisbaas altijd boos wordt als ze melden dat er een probleem is.
Hij zegt dan dat ze maar moeten betalen voor de herstellingen. En dat ze beter ergens anders gaan wonen. In september wonen ze er twee jaar, ze hebben een contract van drie jaar.

Dat lieve koppel doet wellicht te moeilijk. Fijne zachtaardige mensen. Ik zei haar nog dat ik vanochtend gemediteerd heb. Zij mediteert ook. Yoga niet, mediteren wel. Ik kan hen heel moeilijk verstaan door het gebrekkige Nederlands, maar ze zijn vriendelijk en dankbaar en rustige buren.
Ze keek op onze portretfoto aan de muur van mama en dochters en was vol lof over hoe mijn jongste haar laatst te woord had gestaan toen ze kwam vragen of we ook elektriciteitspanne hadden. Hoe ze haar op de elektriciteitskast had gewezen en aangaf de zekeringen te controleren.
Hoe erg mijn dochter op me lijkt, glimlachte ze nog. Dezelfde ogen, dezelfde mond en dezelfde lach. Ze had het weer eens tegen haar man verteld.

Ik beloofde verder op zoek te gaan, want een aangetekend schrijven sturen naar een man die al niet vriendelijk doet lijkt me misschien toch niet de beste oplossing. Of er misschien bemiddeling bestaat. Maar bij mijn zoektocht daarstraks kwam ik al snel tot de constatatie dat de problemen die ze omschrijft wel eens op ‘onbewoonbaar’ zouden kunnen uitdraaien als er een onderzoek aan te pas komt.
Dat zou ik een eerlijk verdict vinden. Maar voor dit koppel is het uiteraard geen oplossing. Waar moeten ze dan terecht?

En meteen kwam die al lang sluimerende wens weer naar boven om zelf te verhuizen naar een cohousing project. Zodat zij in mijn huisje terecht kunnen, al dan niet tijdelijk.
Heb meteen het plaatselijk cohousing project waar ik acht jaar geleden al een kort traject mee liep, een mail gestuurd. En morgen adviseer ik mijn buurvrouw om in het sociaal huis van de stad haar situatie te gaan uitleggen. En als het niet lukt vanwege de taal, dan zoek ik samen met haar naar een oplossing, als ze dat wil.

Misbruik. Graaiers. Geldklopperij. Ik kan er echt, echt, echt niet tegen!

 

 

 

Een hart voor EHPO

tim-marshall-114623

Photo by Tim Marshall on Unsplash

Waar had ik het ook alweer…even zoeken…
Ah, hier: Let´s go for EHPO. Eerste Hulp bij Psychisch Ongemak.
Een bericht dat alweer dateert van mei 2015.
Waarom nu? Geen idee. Goddelijke ingeving wellicht.

Zoals EHPO, dat is ook geen idee. Dat is slechts tekst op een blog. Mocht het een idee zijn dan kon ik er een patent op nemen. En als iemand het dan zou uitwerken en verkopen kreeg ik telkens een bedrag gestort. Dat zou ik dan aan goede doelen geven. Zoals het aanboren van talenten bij mensen die nu uitzichtloos zijn. Hen in hun kracht zetten en hun ogen doen glanzen. Hen doen aanvoelen dat er mensen zijn die weten wat luisteren is en verbindingen leggen die logisch zijn maar waar bijna niemand de verantwoordelijkheid voor neemt. Hen inspireren zodat ze ook goesting krijgen om te luisteren en verbinden. Een beweging op gang brengen.

Misschien is er dan op een dag één van deze mensen die een generische versie van mijn idee maakt. Er een Engelse term aan geeft en het goedkoper verkoopt. Dat kan natuurlijk. Dat heb je in deze wereld. En dat is eigenlijk een goede zaak. Ideeën moeten leven. Moeten doen leven. Zolang ze met een hart voor verbinding worden uitgewerkt.

Al ken ik niets over zaken doen. Anders was ik rijk en zouden anderen voor mij deze berichten schrijven. Neen, dat is niet waar. Daarvoor schrijf ik te graag. Ik herlees ook graag mijn eigen berichten. Tja.

Ik heb trouwens een tweede bericht geschreven over EHPO: ‘Over het muurtje kijken. ‘ Waar heb ik het gelaten? Momentje. Voilà.

En nu ik dat herlees. Yep. De cirkel is weer rond.
De laatste regels in dit blogbericht van 28 november 2016 vatten mijn dag goed samen.

Samenwerken in netwerken.
Expertise samen leggen in plaats van het warm water telkens opnieuw uit te vinden.
En delen. En leren van elkaar. En groeien en samen bloeien met een welomschreven doel voor ogen.

Mag ik dromen? Zo om negen uur op een doordeweekse maandagavond? Of zal ik het sparen voor straks?

Dat de geestelijke gezondheidszorg zichzelf overbodig mag maken.

Amen.’