Als een rots

‘Ik vind het fantastisch wat jij allemaal doet als vrijwilliger, heel waardevol ook, maar word je er zelf gelukkiger van? Als je vertelt over je schrijven, voorlezen en vertellen, ja dan zie ik je stralen.’ Woorden van een dierbare vriend.

Mmmh. Ik worstel er wel mee. Want inderdaad, het werk dat ik doe voor de GGZ (Geestelijke GezondheidsZorg) is niet wat mijn hart sprongetjes doet maken. Daarvoor is het teveel geworstel om bestaansrecht. Maar ik ga door tot ik het gevoel heb dat de sector ‘klaar’ is om hersteldeskundigen als volwaardig op te nemen en naar waarde in te schakelen op basis van hun talenten. Ik zie heel veel mensen met psychische kwetsbaarheid die graag een rol willen opnemen binnen de sector. Vaak als begeleider van cliënten. Vaker nog om lezingen of getuigenissen te geven. Minder voor een plaats in beleidsoverleg. En ik heb nog niemand gehoord die als bestuurder aan de slag wou, een cultuur-waakhond bijvoorbeeld…maar dat is een kwestie van tijd en af en toe eens een ballonnetje oplaten.

Wil ik dan zeggen dat al die mensen die verlangen naar dergelijke jobs, die daarin een toekomst zien voor hun geworstel met hun kwetsbaarheid, niet zelf die weg vrij kunnen maken? Neen, dat beweer ik niet. Maar de mensen die nu al een rol opnemen hier in Vlaanderen worden zo overvraagd dat ze continu hun grenzen moeten bewaken. Er is ook weinig ondersteuning. En de initiatieven zijn enorm versnipperd. Sommige lotgenoten worden als vrijwilliger ingeschakeld, een enkeling ontvangt een loon. Recent hoorde ik het relaas van een lotgenote die een bon van twintig euro kreeg voor een vorming van twee dagen. Je moet maar durven als organisatie, denk ik dan.

Mijn pleidooi op dit punt? Een vzw oprichten. Een organisatie die haar hersteldeskundigen (oh, wat vind ik dat woord ervaringsdeskundige toch een nietszeggend gedrocht…vergeef me mijn woorden Dikke van Dale) koestert, vormt, bijschoolt en uitstuurt, aan een eerlijke prijs. Ik vind weerklank, ook vandaag nog. Want in Nederland mogen ze dan misschien veel langer ervaring hebben met het tewerkstellen van hersteldeskundigen, goed draaien doet het systeem daar toch blijkbaar ook niet. Laat ons kijken, leren en het anders en beter doen.

Zucht. Daar ging ik toch weer even op in mijn woorden.

Laat mij maar een nar zijn, die kritische vragen stelt of, zoals vandaag, ter voorbereiding van een subsidiedossier een gedicht opstuurt met de woorden ‘mijn bijdrage voor de achterflap’. Met smiley uiteraard, ik zou niet anders durven. En een rots wil ik ook blijven, vooral voor mijn kinderen dan. Luk Dewulf omschrijft het in zijn boek ‘Ik kies voor mijn talent’ als ‘heeft anderen niet nodig om te weten hoe ze goed moet handelen en durft daarvoor te gaan’.

En word ik daar blij van, van een rots te zijn?
Bwa…als er maar een zee in de buurt is om naar te verlangen.