Serieus Curieuzeneus

philipp-lublasser-278905-unsplash

Photo by Philipp Lublasser on Unsplash

Hoe ik weer tot het besef kwam vandaag dat ik helemaal niets weet. Zelfs dat niet.
Bang ben om af te gaan ook en daardoor niet meteen in een oefening durf te stappen.
Al was ik niet de enige, getuige het check-out rondje met goede voornemens voor morgen… En hoe onverwacht mijn visie op leren even totaal overhoop werd geargumenteerd, hoewel het niet eens tegen mij of mijn reactie was gericht. Ik als gevolg daarvan even helemaal de draad kwijt was omdat mijn systeem tilt sloeg en zich moest herstellen. Chaos in mijn lijf.

Dat gegeven durf ik dan weer wel delen met heel de groep.
Hoe raar is dat?!

Cursus volgen…soms wou ik dat ik niet zo nieuwsgierig was.
Neen, die uitspraak klopt langs geen kanten. Haha.
Maar was wel een fijne kronkel om even te exploreren.
Nieuwsgierigheid redt me. Elke dag. Fleurt mijn leven op.
Diagnose: Serieus Curieuzeneus.

Ik ben ‘hartstikke blij’ dat ik zo nieuwsgierig ben. Ik gebruik hier nu het woord ‘hartstikke’ om de verbinding te maken met ‘mijn’ Nederlandse lezers.
Om van mijn Vlaamse goesting naar inzicht even te zwijgen.
Morgen deel twee van deze eerste laag in deze materie. Deze zomer lagen twee en drie, die eindigen op mijn verjaardag…of toch ergens in die buurt…en dan nog wat sparen voor laag vier. En daarmee weet u nog niets terwijl hier toch heel wat zinnen staan.
Wat prikkel ik hier?

Misschien voelt u intussen al wel aan dat bijleren mijn motor voedt.
Ik reis niet. Ik schuif daarentegen af en toe graag mijn benen onder tafel om me van eten te laten bedienen, in gezelschap maar even goed alleen met mijn sensoren fijngesteld.
En ik stop mijn geld in cursussen allerhande. En als het geld op is, zijn waarden tegen dan misschien het ruilmiddel bij uitstek geworden. Daar heb ik er nog wel wat van liggen die ik voorlopig niet gauw zal wegdoen.

Ik realiseerde me vandaag dat ik een stukje traject aan het fietsen was waarvan, mocht ik op voorhand geweten hebben dat het er zo uit zag, ik die weg wellicht zou hebben ontweken. Toch zo in mijn eentje.
Zot toch. Het was een superfijn traject. Spannend soms. De weg die ik had uitgestippeld bleek niet helemaal toegankelijk waardoor ik mijn kompas moest bovenhalen.
Maar ik was alsnog goed op tijd. Zoals meestal. Vind het fijn om even te acclimatiseren.

Ik moet toegeven dat op dit eigenste moment mijn vingers wel een beetje aan het verkleumen zijn hier zo op mijn terrasje, met jas aan maar met fruitig fris hoofd.
Maar ik ben bijna uitgeschreven. Voor vandaag dan toch.
En als ik afgeschreven ben, hoort u het ook wel weer.
Tijd om de boekhouding even te raadplegen.

Doei!

imPerfectie

Behoorlijk - draagtas

Vandaag dacht ik dat de dag voorbij zou gaan zonder dat ik iets bijzonders had meegemaakt. Maar dat was buiten mijn ‘goestingske’ in een Latte Macchiato met karamel gerekend.

Ik was net op mijn vrijwilligersstek geweest. Mijn collega was er dus kon ik hem mijn nieuwjaarsbrief in zelf-versierde envelop persoonlijk overhandigen.
Hij was er dankbaar om. Ook om de linnen tas met mijn ‘Behoorlijk’ gedicht die ik hem cadeau deed. Ik had ze hem gegeven met de boodschap dat hij de tas alleen mocht houden als hij ze daadwerkelijk zou gebruiken. Ikzelf gebruik ze niet vanwege niet waterdicht en wat onhandig, maar het laatste exemplaar ga ik toch maar koesteren.
Mijn vrouwelijke collega´s waren er deze week ook allemaal enthousiast over.
‘Wel jammer van die grote logo´s’.
Tja.
Krijg je al eens een gratis draagtas, moet hij nog voldoen aan strenge kwaliteitseisen.

En dat allemaal omdat ik na een tip van een vriendin impulsief mijn (oude) schrijfseltje doorstuurde voor een schrijfwedstrijd over het thema ‘imPerfectie’, een initiatief van Creatief Schrijven, VFG en Curieus. En ik op een dag de vraag kreeg of ik naar de speeddate met andere schrijvers kon komen in kunstencentrum De Vooruit in Gent, tijdens het Festival van de Gelijkheid. Omdat dat een voorwaarde was om in aanmerking te komen voor de ‘prijs’: een speeddate en je werk gedrukt op een linnen tas.

Ik voorzag die ruimte in mijn agenda en enige tijd later wenste een andere vriendin me via een enthousiaste mail proficiat met de selectie van mijn werk. Ik kon eerst niet volgen. Maar toen besefte ik dat ik bij de gelukkigen was. Uit de 130 inzendingen werd mijn schrijfsel samen met vier andere werken uitverkoren om ‘op de tas’ gedrukt te worden. Fijn juryverslag ook overigens.

Op de dag van de speeddate werd ons verteld dat de linnen tassen op een verkeerd adres geleverd waren en op dat eigenste moment ergens in Brussel rondhingen. Ook dat er voor elk van  de vijf geselecteerde werkjes 1000 tassen gefabriceerd waren. Maar we zouden een aantal exemplaren thuisgestuurd krijgen. En dat is inmiddels gebeurd.
Vreemd mezelf voor te stellen dat er in Vlaanderen honderden mensen rondlopen met mijn gedicht om hun schouder.

Dat brengt me op het moment waar mijn collega huiswaarts keerde met nieuwjaarsbrief en linnen tas en ik een uurtje te overbruggen had tot mijn voice-over afspraak. Maar met een goestingske voor een Latte Macchiato met karamel dus.

De stek waar ik mijn zinnen op had gezet was gesloten.
De zaak vlakbij die ik ook wel kan waarderen stapte ik binnen om vast te stellen dat alle tafeltjes ingenomen waren. Maar een blik op de tafel bij de deur, het ontmoeten van een vriendelijke glimlach van een mevrouw, deden me vragen of ik bij haar aan tafel mocht aanschuiven. ‘Graag’, zei ze, ‘ik wou het net voorstellen’. Ze verdeelde haar liefdevolle aandacht over haar zoon, die in een rolstoel op de kop van de tafel zat en mijn verwelkoming.

Een overheerlijke brownie en latte later, maar vooral een open, zorgzaam en diepmenselijk gesprek rijker, nam ik afscheid. Wilde mijn deel gaan betalen. Maar ze vroeg me of ze alstublieft mijn deel mocht mee betalen. Omdat ze genoten had van het gesprek en we elkaar misschien opnieuw zouden tegenkomen.
Dat het niet evident was om in een zaak welkom te zijn met een rolstoel. En dat ze het fijn gevonden had dat ik bij hen was komen zitten.
Hoewel ik repliceerde dat ik vooral dankbaar was dat ik bij hen had mogen aansluiten, bleef ze aandringen.

Stilaan leer ik te ontvangen.
Ik vroeg nog haar naam. En die van haar zoon.
En vertelde hen de mijne. Hij glimlachte.

Er is nog liefde op de wereld. Ze houdt zich soms schuil om niet gekwetst te worden.
Maar als je er tijd voor maakt…komt het zoet binnen als een extra scheutje karamel.

Dankbaar.