Over het muurtje kijken

over-muren-klimmen

Dit weekend nam ik me voor elke avond wat te schrijven, mijn voor- en inleesvaardigheden te oefenen en zangoefeningen te doen. Zo, die intenties zijn alvast neergeschreven.

Voor die laatste twee heb ik gerichte oefeningen, voor die eerste is het wat afwachten wat mijn inspiratie brengt. Ik had vandaag kunnen schrijven over mijn vreemde treinrit vanochtend, de herziening van mijn reisweg omwille van de brandende ‘trein’ in Schellebelle. Of over de zalige boekenwinkel die ik exploreerde vanmiddag in Gent…en neen, weer kon ik me niet inhouden…
Hoe hoog is mijn stapel Alice in Wonderland uitgaven intussen?

Ik besloot niet rechtstreeks naar huis te fietsen na mijn terugrit vanavond.

Zodoende zat ik daarstraks rustig in mijn uppie te genieten van een niet zelfbereide maaltijd in de lokale Via Via. Tussendoor wat loom mijn smartphone te bestuderen. Valt mijn oog op een artikel met de titel ‘There’s No Stopping the Fiduciary Standard’

En ja, ik schrik even.

Wie verwacht er nu dat haar pseudoniem aan een financiële standaard wordt gekoppeld? Dat Fiducia niet te stoppen is, dat wist ik inmiddels al.
De inhoud van het artikel is me niet helemaal helder, maar wat ik op Wikipedia lees kan me wel bekoren. Zowaar zat ik daar in mijn eentje wat sullig te grinniken in de Via Via.
Dat vertrouwen het mag winnen, Fiducia!

Mijn gedachten dwaalden af naar een moment eerder vandaag. Ik was voor het werk wat informatie aan het verzamelen over manieren om het herstelproces van mensen met een psychische kwetsbaarheid in kaart te brengen. Eén bepaald instrument vond ik niet terug. Het zou op een Vlaamse studiedag een tijdje geleden gepresenteerd zijn. Wat bijkomende aanknopingspunten van mijn baas brachten me toch op de bewuste presentatie.

Groot was mijn verbazing toen ik één van de slides herkende. Een foto van de flap die ik een hele poos geleden maakte (op een brainstorm over de toekomst van de GGZ op 22 mei 2015) samen met mijn toenmalige tafelgenoten. Een idee waarover ik trouwens ook een blogbericht schreef. Dat bericht dateert ook alweer van 29 mei 2015.
Ik deed er een volle week over om het neer te pennen, stel u voor…

De studiedag waarin ik een verwijzing zag, dateert van 27 mei 2016. En ik durf me dan afvragen wie dat instrument heeft uitgewerkt. Wie er een jaar over deed. Of deden.

Ik vind het eerlijk gezegd niet zo fijn dat ‘mijn’ ideeën een eigen leven gaan leiden zonder dat ik of lotgenoten erbij betrokken worden. Nu, dat laatste weet ik niet met zekerheid uiteraard.  Alleszins hoorde ik nog niet vertellen over de uitwerking ervan, zo onder ons. Overigens is ook dat woord ‘mijn’ wat overdreven, omdat ik het idee vóór de brainstorm al had opgemerkt op een Canadese website.
Of het Vlaamse instrument gebruiksvriendelijk is weet ik (nog) niet.

Overigens wel grappig…Toen ik daarstraks even een fijne collega van een andere organisatie belde om te vragen welke instrumenten hij allemaal ‘kent’, vernoemde hij er eentje waarvan ik begot niet meer weet wat het inhoudt maar de naam klonk me zeer bekend in de oren. Ik heb er allicht mee een aanzet toe gegeven ergens in de loop van 2006 of 2007, in het zogenaamde ‘Triade project’.

De ‘triadekaart’, ik zocht het net even op, een instrument waarmee de patiënt, dichtbetrokkenen en hulpverleners overeenkomen wie welke taken opneemt in het zorgproces.

Ach ja. Hoe gaat dat in deze wereld.
Over zaaien en graaien schreef ik de laatste dagen wel wat poëtische woordenvlokjes. Toevallig? Ben ik er gewoon attent op dezer dagen? En waarom dan?

Ben al lang blij dat er iets beweegt. En dat ik mezelf en mijn creaties bij al die gesprokkelde jaren vrijwillige engagementen de afgelopen weken tegenkom. Best grappig zelfs.

Vorige donderdag bracht ik een verhaal over vreemdgaan binnen de GGZ. Het is te zeggen, over de muren van de GGZ kijken om (mijn) herstel vorm te geven. Mijn bijdrage was voor een groot stuk een persoonlijke getuigenis.
Ik hoop alvast dat het verhaal van de professor die na me sprak vaste grond mag krijgen.
Samenwerken in netwerken.
Expertise samen leggen in plaats van het warm water telkens opnieuw uit te vinden.
En delen. En leren van elkaar. En groeien en samen bloeien met een welomschreven doel voor ogen.

Mag ik dromen? Zo om negen uur op een doordeweekse maandagavond? Of zal ik het sparen voor straks?

Dat de geestelijke gezondheidszorg zichzelf overbodig mag maken.

Amen.

Let´s go for EHPO: Eerste Hulp bij Psychisch Ongemak

Vorige vrijdag nam ik deel aan een brainstorm over de toekomst van de Geestelijke Gezondheidszorg (GGZ) georganiseerd door Zorgnetvlaanderen en begeleid door FlandersDC. Twaalf deelnemers aan twaalf tafels bogen zich in het provinciehuis van Leuven over een zestal vragen m.b.t. de toekomst van de GGZ. Er werd in kleine groepjes in overleg gegoocheld met post-its, gekleurde bolletjes en stiften, vragen en eerste ideeën werden doorgeschoven en langzaam maar zeker kristalliseerden zich enkele afgebakende concepten.

Ik ging tevreden huiswaarts. Want aan mijn tafel werd ‘mijn’ idee met negen stemmen op twaalf als beste uitgekozen en uiteindelijk ook plenair gepresenteerd door een enthousiaste tafelgenote. Een cursus EHPO, Eerste Hulp bij Psychisch Ongemak. Nu ja, ‘mijn’ idee…in Canada is het idee bijvoorbeeld al helemaal uitgewerkt.

Wringt daar inderdaad niet het schoentje op dit moment … eerste symptomen van psychisch ongemak die uit onhandigheid vaak verkeerd worden benaderd.

Hoe reageer jij als een kind in de supermarkt op de grond ligt te krijsen?
Hoe reageer je op de zatte nonkel die je nichtjes lastigvalt?
Wat doe je als een collega erg in zichzelf gekeerd is en wel heel vaak het toilet bezoekt?

Een poos geleden volgde ik een cursus EHBO bij het Rode Kruis. Het viel me op dat bij het binnenkomen van de simulanten vaak wel correct werd ingeschat wat het probleem was, maar als het op contact met het slachtoffer aankwam was er vaak onbeholpenheid. Eén van de lesgevers gaf zelfs aan dat ‘het contact met het slachtoffer het moeilijkste gedeelte was’. Vreemd vond ik dat. Is het dan zo moeilijk om iemand gerust te stellen? Duidelijk te maken dat je voor hulp zal zorgen en dat je in tussentijd bij het slachtoffer blijft.

Zelf zou ik mensen graag leren ‘luisteren’. Niet in de zin van ‘nu doe ik wat je zegt’ maar in de zin van ‘ik ben nieuwsgierig naar wat je te vertellen hebt’. ‘Ik wil je begrijpen.’

Ik lees verhaaltjes voor in de lokale jeugdbibliotheek. Over blote beer die zich schaamt. Over een meisje dat tegen de stroom in loopt en in een diepe put valt. Over de moedige giraf die met vallen en opstaan leert fietsen. Superleuk.
Maar hoe je ‘echt luisteren’ aan volwassenen moet leren, daar ben ik nog niet uit…
En daar begint nochtans EHPO, bij luisteren en met heel je wezen aanwezig zijn.

Mocht dit bericht je inspireren en wil je EHPO uitwerken? Graag!
Mocht je me willen adviseren over hoe ik mensen kan leren luisteren. Ook graag!

Laat ik nu maar eerst mijn afwas doen dan.