Fluïde observaties

karly-santiago-450179-unsplash

Photo by Karly Santiago on Unsplash

En dan is er tijd. En de keuzevrijheid om die in te vullen zoals ik dat wil.

Geen beelden. Louter een blanke pagina om er woorden aan toe te vertrouwen. Die niet eens gewichtig moeten zijn. Niet vanavond. Niet deze week. Misschien zelfs nooit.
Was ik het niet die in mijn CV schreef ‘als waarden mogen leven, wordt werken spelen’.
Zo ook het voeden van dit blog. Als ik het niet spelend kan, dan liever niet.

Mijn hoofd werkt anders dan anders. Al een tijdje. Ik kan het niet goed omschrijven.
Er is onzekerheid over mijn observaties. Observaties die ik verwacht vloeien over in observaties die ik niet verwacht. En dat hoeft op zich geen verwondering te geven. Het is echter de grens die zo vaag is geworden. De grens waar ik vroeger duidelijk kon stellen ‘dit is echt’ en ‘dit is verbeelding’. Op die grens is alles nu ‘hecht’ geworden.
Of fluïde misschien, om de teneur van mijn laatste blogbericht aan te houden.

Het mag er zijn, daar niet van. Maar ik word er best onzeker van. En dan roert verdriet zich, zoals nu. Om al die geworstelde jaren waar het vaak verbeelding bleek en ik dat onder ogen moest zien. Na een hele dag me afvragen of ik nog graag doe wat ik doe voor de kost, moet ik me nu ook nog afvragen of de observaties die ik als onverwacht omschrijf, de aandacht verdienen die ik ze geef.

Er zijn momenten dat ik er plezier aan beleef. Ik bedoel, een stapeltje naakte LP´s vinden op een muurtje…dan is een logische vraag toch ‘wie legde die daar?’
En die vraag is genoeg om mijn verklaringsmodel in gang te steken. En dan kom ik uiteindelijk bij mezelf uit. Dat ligt daar opdat ik het zou opmerken en er betekenis aan zou geven.

Dan denk ik aan het artikel dat ik schreef voor het Global Listening Centre. Hoe ik van hen nog geen nieuws ontving over een eventuele publicatie. En ook dat me wat onzeker maakt.

Tijd om echt te luisteren en me af te vragen: ‘How can I matter to the world?’
Ik denk sowieso dat ik dringend andere talenten moet gaan cultiveren dan degene waar ik nu voor betaald word.
Een collega zei het onlangs zo mooi:
‘Het wordt tijd dat jij betaald wordt voor de dingen die je graag doet.’
Of zou een geldelijke verloning opnieuw het plezier in wat ik doe wegnemen?

En waarom schrijf ik dit allemaal onder een blogbericht met de titel ‘fluïde observaties’?
Omdat ik er een link tussen leg. Hecht. Punt.

True listening gives birth to magic!
Misschien is dat de verklaring…