Fluïditeit

 


Hoe het is om jezelf op het spel te zetten?

Dat zal ik weten als dit bericht de wereld vindt. Of omgekeerd.
Ik heb alleszins niet geslapen vannacht. Ik heb gehuild. Nochtans had ik een fijne dag gehad. Beetje stressvol wel, maar fijn. ´s Ochtends een skypegesprek waar ik heel veel moeite moest doen om de flarden van zinnen een betekenis te geven.

De directeur van mijn vrijwilligerswerk zat naast me. Nu ja, niet in het begin. Toen ik zag dat ze op de andere locatie ook een skypeverbinding met hem legden, vroeg ik waarom we die twee bureaus dat we van elkaar verwijderd waren niet konden overbruggen om aan één computer deel te nemen aan het overleg. Hij was zich er niet van bewust dat ik ook deelnam aan de vergadering. Kwam op een loopje naar het kantoortje waar ik zat.
Ik had toen ik een koffietje ging halen al gezien dat hij op kantoor was, maar vermoedde dat hij andere dingen te doen had dan deel te nemen aan het overleg en liet hem met rust.

Na een dik uur hebben we onze inspanningen gestaakt en de verbinding verbroken.
Geef mij maar live bijeenkomsten, in dit geval veel minder vermoeiend.
Misschien valt dat beter mee met andere apparatuur…

Daarna heb ik me over een sneuvelnota gebogen zoals diezelfde directeur me had gevraagd. Heb me daarvoor aan een tafel gezet in de tuin. Licht briesje, mijn papieren in de streep schaduw, lezen en aanduiden. Met rood, merkte ik tot mijn verbazing. Had zomaar een pen van het bureau gegrist. De financiële en personeelsaangelegenheden heb ik overgeslagen. Wie doet wat en wat moet dat allemaal kosten. De grootste zorg van veel organisaties, terwijl het allemaal fluïde zou moeten zijn. Misschien zelfs niet beperkt tot de eigen organisatie…mensen…middelen…geld…apparatuur…in-uit-meer-minder-nu-straks…

Wie wil wat doen en haalt vandaag voldoening uit welke taak? En hoe zal dat evolueren? En de kost…Ik heb ooit in een organisatie gewerkt waar overheidsmiddelen werden gevraagd voor een roadshow. Ik zal schrijven dat mijn leidinggevende een raming maakte van 12.000 euro, al kan het ook 18.000 euro geweest zijn. Alle zalen en catering waren geboekt, de communicatie was gebeurd. En toen kwam de boodschap dat de overheid niet zou tussenkomen. En kregen wij de opdracht de roadshow dan maar gratis te organiseren. Uiteindelijk kwamen we op een budget van een kleine 3.000 euro.
Ik heb dat altijd vreemd gevonden. Waarom zit daar een verschil op de raming naargelang het geld uit een ander potje komt?

Net als gaan eten en het duurste eruit kiezen omdat je niet zelf betaalt. Alsof de ander dat niet doorheeft. Enfin, waar bemoei ik me mee.

En nadat ik de nota met mijn suggesties op de directiestoel ben gaan leggen, ben ik richting station gefietst voor het overleg in Brussel. Een andere constellatie dan anders. Ik die nu weinig moest doen op het overleg zelf tegenover tevoren. Nu ja, ‘moest’…misschien zat ik vast in een rol waar ook de andere groepsleden zich door vastgezet voelden. En misschien ook zelfs de deelnemers aan het overleg. Hoedanook. Ik vond de vergadering van gisteren superfijn. Met een sterke participatie van de deelnemers, wat we willen doortrekken naar volgende vergaderingen. Stressvol op sommige momenten, er zaten zeker ook aandachtspunten in, maar ik had nu het gevoel dat we samen stonden voor onze opdracht in plaats van ik alleen. Bevreemdend, maar fijn.

Op mijn treinrit huiswaarts kreeg ik telefoon van een collega dat ik mijn laptop was vergeten. We spraken af dat zij een andere weg huiswaarts zou nemen zodat ze even langs mijn huis passeerde om het kleinood af te geven. Later op de avond bleek zij haar lader zelf ook vergeten te zijn op een stoel in de vergaderzaal, maar die is ze als alles goed zit intussen gaan oppikken deze namiddag.

Nog even bij mijn buren binnen geweest die me toonden dat er een aantal herstellingswerken begonnen zijn. Ze toonden me ook een visitekaartje van de lokale woninginspectie. Ik was superblij voor hen, maar stel me nog vragen bij de duurzaamheid van de werken die aan de gang zijn. Ik mocht op een klein krukje in de keuken plaatsnemen. Mijn koffie stond al klaar. Fijn gekeuveld en gelachen. Nederlands  voor haar afgewisseld met Engels voor hem. Fijne mensen. En ik bedacht me later in bed dat ze nergens een hoekje hebben om te zitten. Zal mijn eigen huisje ook maar eens op orde zetten zodat ik hen warm kan onthalen en we hier eens thee kunnen drinken.
Ze drinken zelf geen koffie. Maar maken er steevast als ik kom.

Terug thuisgekomen en me in de zetel geploft. De dag eruit gehuild.

En om 20u10 kreeg ik een bericht van mijn baas die ook op de vergadering in Brussel zijn zegje had gedaan:
‘Goeie start van de vergadering maar het einde in mineur. Jammer.’

Mijn welverdiende avond was het begin van stuk. Drie berichten verder helemaal…dus heb ik in het vijfde bericht de conversatie gestopt. En dat voelt op zijn minst niet fluïde.