Lunchbox

Vandaag heb ik iets gedaan dat ik quasi nooit doe.

Vanochtend had ik een afspraak in de lokale bibliotheek om een schrijfcursus voor te bereiden met iemand die voor de eerste keer mijn compagnon zal zijn.
Ik had eerst wat rondgesnuisterd in de bibliotheek en in een opwelling enkele films uitgezocht.
Een gezellige lunch en een voorleessessie in de jeugdbibliotheek later ben ik thuisgekomen en heb ik me in de zetel genesteld om één van die films te bekijken.
In het midden van de dag. Zonder airco. Hoe vreemd is dat?!

Het markante was dat in de bibliotheek aan de uitleenbalie een man naast me al wees op deze film met de gevleugelde woorden ‘dat is echt een goede film’.
Hij excuseerde zich nog dat hij zich met mijn uitgeleende artikels had bemoeid maar ik vergaf het hem met evenveel woorden.

Wat doe je dan als je nieuwsgierig bent?
Dan lees je nogmaals de titel: ‘Lunchbox’, schuif je de DVD in de wonderdoos en wacht tot het wonder zich manifesteert.
Er ontvouwde zich een erg traag en diep menselijk verhaal dat zich in India afspeelt. Een film van Ritesh Batra waarin de mens mooi mens mag zijn.
Ik heb er van genoten. MOOOV approved films kunnen me vaak bekoren. Er liggen nog twee MOOOV approved films klaar. Eentje uit Iran en eentje uit Italië.

Misschien schrijf ik straks mijn bevindingen over deze film in een boekje. Verinneren, om me later te kunnen herwonderen.
Films, boeken, musea…. Mijn cultuur in kaart brengen, offline. Zou ik?

Vanavond ga ik nog langs bij mijn buren. Ik kwam daarstraks de buurvrouw tegen in de stad en ze vroeg me wanneer ik thuiskwam vandaag.
Nu maar eerst dat kopje koffie slurpen en dit blogbericht afronden om daarna even te gaan aanbellen.
Ik heb geen idee wanneer ze zullen verhuizen. Hun huis is onbewoonbaar verklaard, maar ik ben niet meer op de hoogte van de laatste ontwikkelingen.

Verder wil ik me nog even op mijn koertje installeren en een hoofdstuk lezen in enkele boeken. Dat is niet hetzelfde als enkele hoofdstukken lezen in een boek. Dat besef ik. Maar zo ga ik tegenwoordig nu eenmaal om met informatieve boeken.
Het is trouwens al heel lang geleden dat ik nog een roman las.
Het is ook opvallend hoe vaak ik linken vind tussen de boeken die ik lees. En dan bedoel ik niet mezelf 🙂

Daarstraks lag een tijdschrift mooit te glanzen in een krantenwinkel.
Maar ik heb me kunnen beheersen met de retorische vraag ‘weer om bij de stapel te leggen zeker?!’.
Dus heb ik even terug-gessst in gedachten ‘het is al goed, ik laat het liggen‘.

Lunchbox. Wat zou het fijn zijn als morgen iemand op mijn werk mijn lunch brengt. Bijvoorbeeld met de woorden: ‘zo, nu moet je vanavond niet koken voor jezelf. Geniet ervan. Met liefde gemaakt. Helemaal voor jou. Met jou in gedachten de fijnste ingrediënten uitgezocht, voorzichtig versneden en zachtjes gekruid. Een pruttelpotje liefde.’
Oh oh oh, de fantasie slaat hier weer haar vleugels uit.

Enkele dagen geleden kreeg ik van een collega een bericht in mijn persoonlijke mail. Ze is maandag terug gestart na haar bevallingsrust en ik had haar enkele maanden geleden toen ik de naam van haar pasgeborende vernam een gedicht gestuurd. Nu had ze dat dus gelezen en me ervoor bedankt.

Ik zet het hieronder. Met de naam vervangen door ‘jij’.
Hier en nu omdat ik het op één of andere manier een zomers gedicht vind.


Welkom

de wereld is een speeltuin
ik schommel nog wat na
en lees dat jij geboren bent
dus kruip ik in mijn la
op zoek naar een mooi schrift
een pen die woorden weeft

van één ding ben ik zeker
jij groeit en weet straks beter
dat de wereld meer in petto heeft
dan slapen, huilen, eten
dat spelen de constante is
die verandering mocht heten

Wat hoor ik daar?

pavan-trikutam-1660-unsplash

Photo by Pavan Trikutam on Unsplash

Hoe hij luid tegen zijn bedeesde vrouwelijke buur op de trein aan het afgeven was op zijn huisgenoot. Dat het niet de eerste keer was dat hij bij hem inwoonde. En dat hij  niet was vergeten hoe het vorige keer misliep. En dat hij eerst neen had gezegd en dat die ander dan zei dat hij mee huur zou betalen. En hoe ‘mijn’ treinreiziger toen had geantwoord: ‘300 euro.’ Ah ja!
En dat de ander uiteindelijk 260 euro betaalt, maar dat het nog afwachten is of mijn treinreiziger het geld wel degelijk zal krijgen. Maar dan…!!

En dat die huisgenoot dus altijd ‘het kaske’ pakt en niet eens een film uitkijkt maar onderweg zapt naar een andere zender. En dan het laatste half uur van de film in slaap valt dat hij dan toch beter de film kan laten opstaan zodat mijn trein-infiltrant dan tenminste een film kan zien. Dat vraagt ge toch!

En ik geef hem eten tot op zijn schoot.’ En hij stelt niet eens voor om de afwas te doen. Dat hij hem dat zegt, ‘jongen, ge moet dat uit uzelf doen’. (geweldige paradox)
Bij mijn treinreiziger thuis komen de mensen graag op bezoek, zijn huisje is altijd piekfijn in orde. Ge had dat appartement van de logee moeten zien…nu hebben ze de hele blok onbewoonbaar verklaard.

Boeltje bij elkaar, een wagon verder gaan zitten.
Stilte. Oef.

Ik hou van treinreizen, omdat ik geniet van het beluisteren van dat voorbijglijdende landschap.
Maar een gesprek van naald tot draad kunnen volgen vind ik meestal maar niks.
Wat moet ik ermee? Ik kan er moeilijk een blogbericht over schrijven, wie leest nu zoiets?

Het was een fijne dag. Al voel ik me een beetje vreemd omdat er sinds kort taken zijn die ik niet meer zelf moet doen en dat maakt me wat onzeker, gek genoeg.
Fijne telefoontjes gevoerd ook. Mmmh…als ik het zo samenvat…drie telefoontjes gepleegd die misschien een ander era inluiden voor mij.

Telefoontjes vol potentieel.
Nieuwe mensen, nieuwe mogelijkheden, nieuwe wegen die naar Home leiden.

Toekomst, hou je klaar…Fiducia is daar 🙂