Talent

patrick-fore-358120

Photo by Patrick Fore on Unsplash

Als kind wilde ik zangeres worden. Ik ging met mijn vriendin naar de supermarkt om tussen de hoezen van de singles te gaan kijken en was helemaal weg van Nikka Costa.
Zo wilde ik zijn. Ik was toch ook 11 jaar net als zij.
Ik zie ons nog door de straat fietsen toen ik het mijn vriendin vertelde. Ze reageerde nogal laconiek. Dat snapte ik niet. We mochten allebei solo zingen op moeder- en vaderfeest op school dat jaar. Waarom zou ik dan niet ook een bekende zangeres kunnen worden?

Overigens was ik op vaderfeest mijn tekst kwijt. En ik keek in de coulissen naar de mimiek van de leerkracht van het zesde studiejaar en kon er niets uit brouwen.
Maar ik vond het niet erg. Mijn papa zat toch niet in de zaal. Ik vroeg me toen al af of al die papa´s dan niet moesten werken. Konden zij zomaar een dag vrij nemen om te komen kijken naar hun kind?
Ik ken het liedje nog uit mijn hoofd. Over Anouchka de zigeunerin. En dansen in het rond. Met een lange zwarte weidse rok die mooi mee in het rond draaide. Die had mijn mama speciaal voor de optredens gemaakt.

Mijn vriendin van toen is ook mijn beste vriendin van nu. En nog reageert ze soms wat laconiek op wat ik zeg. Maar ik vind het net een kracht van haar. Want bovenal is het een superwarme en lieve vrouw die ik voor geen geld zou willen missen in mijn leven.
Wat is ook alweer de voornaamste kwaliteit van een goede hulpverlener? Luisteren, ja. Mijn vriendin is daar een kei in. Ze luistert als ik ratel, ze luistert als mijn emoties overlopen, ze luistert naar mijn zottigheden en af en toe zegt ze net dat ene juiste ding waardoor ik weer in die subtiele energie beland. In haar energie. Eén en al rust en aandacht.

Ja, misschien is die eerste hit van Nikka Costa wel wat op de relatie met mijn liefste vriendin van toepassing.
Misschien moet ik alsnog leren zingen en ook een aria voor haar op youtube plaatsen.
Dat is erover zeker, niet?!

Ik zal haar dadelijk eens bellen, als alternatief.