Hoop

Photo by Derek Thomson on Unsplash

Even twijfelde ik tussen een hoofdstuk in mijn lievelingsexemplaar van ‘Alice in Wonderland’ van Lewis Carroll en een episode uit ‘Het geluk van de sprinkhaan’ van Toon Tellegen. Maar mijn hand reikte voluit naar het boek ‘Hoop’ van Roland Van der Vorst.

Ik snuisterde doorheen de bladzijden en onderstreepte fragmenten.
Dit was het fragment dat me in beweging bracht en aan het toetsenbord zette voor het schrijven van dit blogbericht: ‘Een hoopgever (…) stimuleert op een andere manier je fantasie. Hij zorgt ervoor dat je de werkelijkheid ontstijgt zonder haar uit het oog te verliezen.’ 

De keuze voor bovenstaande foto die ik al in een eerder bericht gebruikte was snel gemaakt. 

Dat is wat ik wil doen de week die me rest vooraleer ik volgende maandag het werk weer aanvat: Me niet overgeven aan de energie die zich via allerhande gebeurtenissen en berichten van buitenaf opstapelt in mijn lijf. Losmaken wat vastzit en vrijlaten wat als ballast aanvoelt. (Tijd) investeren in wat ik graag doe.

En ja, wat doe ik graag? Mijn nieuwsgierigheid volgen, nieuwsgierigheid van anderen prikkelen en mensen hun ogen doen glanzen. Door te luisteren bijvoorbeeld. Door tijd te geven. Door een gezamenlijk weetje te dragen.

Ik voel hoe mijn energie inmiddels pittiger is dan daarstraks bij de huisarts. Toen ik haar vertelde dat het nog niet goed ging maar dat thuisblijven daar niet aan zou helpen. Ik moet terug, de arena in, brullen als het mijn beurt is! Of de trapeze lossen en schroefgewijs naar mijn compagnon uitreiken in vol vertrouwen. De clown uithangen als er nood aan is.

Uitreiken. En hoe ik dat niet doe en wel van veel mensen mag. Vreemd toch.
En middenin dit bericht reikte mijn buur wel uit. Inmiddels heb ik hem geholpen met wat administratie. Voor een glimlach. Meer moet dat niet zijn in dit geval.

‘De hoopgever zorgt ervoor dat je de werkelijkheid ontstijgt zonder haar uit het oog te verliezen.’
Merci, hoopgever!

Acuut gezond

nikko-macaspac-263785-unsplash

Photo by nikko macaspac on Unsplash

Dat het vreemde dagen zijn. Veel en diep slapen. Met een wat onbestemd gevoel opstaan.
Vanochtend heb ik wat opschoonwerk gedaan op mijn laptop. Ben nog niet helemaal klaar maar ben toch al goed opgeschoten. Wel opvallend dat in de nieuwe folder ‘passies’ die ik creëerde, 35 folders staan…misschien moet ik maar eens gaan clusteren.

Leverde ook verrassende ontdekkingen op. Bijvoorbeeld dat de cursus vertellen in Frankrijk waar ik zo´n mooie herinneringen aan heb niet in 2013 was, zoals ik altijd dacht, maar in 2011. En dat het juni 2016 was toen ik die ene belangrijke stap nam die me in staat stelde een behandelrelatie die ik in 2011 al beëindigde écht ‘los’ te laten.

Hoe ik nu een kleine twee jaar verder sta en eindelijk begin te leven. Nog met veel pijn en worstelingen, maar met voldoende mooie momenten om me aan op te trekken.

Hoe ik de toekomst nu mee vormgeef, waar ik dik zes jaar geleden geen toekomst meer zag. Hoe ik de stekker dan maar halsoverkop in een ander stopcontact heb gestoken. Eentje met meer frequenties om me op in te tunen. Getuige mijn folder ‘passies’.

Ga ik hier nu echt schrijven dan ik trots ben op mezelf?
Allez vooruit, als retorische vraag dan.

Verder heb ik mijn dag gevuld met notities herbekijken en clusteren, lezen, wassen, afwassen, freewriting met tranen en het invullen van mijn dankbaarheidsboekje. En die laatste twee mag ik echt wel weer integreren in mijn doordeweekse dagen. Evenals wat formele meditaties. Heb overigens ook een heel pak meditatie-mp3´s teruggevonden. Ik weet waar ze staan, maar meestal kies ik voor stilte. Of zoals nu, het klotsende geluid van de wasmachine op de achtergrond. Of straatgeluiden.

Ik dacht dat ik meditatie had geïntegreerd in mijn dagelijks leven, maar ik ben er niet meer zo zeker van. Ik ben wel alert dat als bijvoorbeeld mijn brein te snel ‘draait’, ik bewust traag ga stappen, als om de traagheid in heel mijn systeem te forceren. En andersom, als de energie helemaal vastzit en ik ronddobber in somberheid, dan forceer ik me om buiten te gaan. Om wat kinetiek in de potentiële energie te brengen. Soms beweeg ik tussen de twee extremen op één dag. Het vastzitten is meestal s´ochtends. Als ik dan ´s avonds een té actief hoofd heb wordt het alle hens aan dek om te vertragen zodat ik kan inslapen. Soms zijn er slapeloze nachten vol hersenactiviteit. Soms dans ik dan maar om die energie uit mijn hoofd weg te trekken. Slaapmedicatie neem ik niet meer. Mijn arts weet dat.
Er zijn hulpverleners die dat gevaarlijk vinden.
Ik ben geen hulpverlener en ik vertrouw intussen op mezelf.

Ik kan me al niet meer voorstellen hoe het vroeger was. Hoe ik me toen voelde.
Toen ik nog niet ziek was. Chronisch ziek.
Chronisch…misschien wordt het tijd dat ik af en toe acuut gezond word en daar even bij stil sta. Zoals nu.

Ach, ik ben wellicht zo gek als een deur, tot je me een raam noemt en zich een nieuwe wereld opent.

 

 

Open dichten

sandrachile-483700

Photo by Sandrachile . on Unsplash

Wat een vreemde dag. Ik voelde het al vanochtend bij het ontwaken. Mijn lichaam wilde niet mee. Rusteloosheid. Snelheid. Het zou een hele dag mijn gemoed in beslag nemen. Omslaan in somberheid. Me traag en onbestemd maken. Ik besloot me er aan over te geven. De dingen die ik wel deed hebben me deugd gedaan. Al zit er nog een energie behoorlijk vast en bracht het half uur freewriting vanochtend uit die bron alweer verdriet naar boven.

Maar ook fijne momenten. Mijn jongste vertelde me daarstraks dat ze een berichtje had gekregen van de vriendin van papa, waarin stond dat ze als cadeau op het werk op deze  gedichtendag …de draagtas met mijn gedicht erop had gekregen (zie mijn blogbericht ImPerfectie). Grappig vind ik dat. Ik denk dat als ik de eerste onbekende tegenkom op straat met ‘mijn’ gedicht om zijn of haar schouder, ik wel een mini huppelpasje ga maken. En eventueel met een uitgestreken gezicht zal vragen waar hij of zij die originele tas vandaan heeft. Met of zonder uitgewrongen kaboutermuts op mijn hoofd. Of neus die langer wordt.

Een collega belde me daarstraks. Ik had het niet gehoord. Ik beluisterde de monkellach in het antwoordapparaat als reactie op mijn ingesproken gedicht. Een fijn gesprek volgde, dat me deugd deed. Wat werkgerelateerd. Wat persoonlijk. Plannen en afspraken. Ach ja, ik zet het gedicht van mijn antwoordapparaat even hieronder.

Zou het wel eens leuk vinden om op mijn blogstek een ingesproken audio bestand te plaatsen, maar dat is voor een andere keer. Wat staat die nieuwe USB-microfoon ook boven te doen. Onaangeroerd, op het testen na. Tijd voor een creatieve invulling. Wat stemplezier. En letterpret. Maar eerst het gedicht in tekstvorm dus:

Wachttijd

wachten ligt niet in de aard
we willen snel en onvervaard
en hebben nu…

welaan

neem toch de tijd om stil te staan
want in de ruimte die dat brengt
kunnen wij ons dichten

Ik lees binnenkort alweer voor in de jeugdbibliotheek. Mijn co-lezer wil eerst even afspreken om af te stemmen. Hij las nooit eerder in duo voor. En bij het schrijven hiervan realiseer ik me dat onze gemaakte afspraak niet kan lukken…moet ik even rechtzetten…ziezo.

Vanavond heb ik me in de zetel genesteld en naar zwijgenisgeenoptie.be gesurfd. Ik had gezien dat er twee nieuwe interviews klaarstonden. Heel verschillend thema. Maar zo mooi menselijk in de wereld gezet allebei. Paulien Verhaest en Rudi Vranckx.
‘Het gaat om wat je doet en wat je veroorzaakt’ zegt Rudy Vranckx in het interview.
En Paulien Verhaest vraagt goudeerlijk ‘hoe eerlijk mag ik zijn?’

En hoe eerlijk mag ik zijn? Soms vraag ik me af of het wel ok is om over mijn dochters te schrijven. Of over de gesprekken die ik afluister en in kaart breng.
Al is het niet dat ik over mijn eigen kleinigheden zwijg. Ik vind een mens mooi als hij of zij de kleine kantjes durft te tonen. Maar toch. Al denk ik wel dat er liefde in te lezen is, toch?! Beetje onzeker Fiducia? 🙂

Zit ik hier mijn eigen schrijfsel te herlezen.
Ja. Het is goed zo. De dag was goed. Pijnlijk onbestemd en traag.
Maar perfect passend bij vandaag.

Een blik

bill-wegener-285004

Photo by bill wegener on Unsplash

Veel heb ik niet nodig om mijn energie te doen keren.
Een blik van een kind is voldoende. Zoals vanmiddag.

Een mama die zigzaggend met de buggy over de stoep reed en haar zoontje die het met blinkende oogjes uitgierde van de pret.
En ik die hen met een glimlach wat extra stoepruimte gaf.

Ze ging overigens behoorlijk te keer in haar slalom, die mama.
Dat heb je soms met mama´s. Als je ze loslaat…

Zolang die blik in de ogen van onze kindjes maar gevoed blijft.