Onzinnen

johannes-roth-515158

Photo by Johannes Roth on Unsplash

Dat maakte het zo bijzonder. Dat geen van de deelnemers, overigens allemaal vrouwen, de workshop volgde om een liefdesbrief aan haar partner te schrijven. Twee deelneemsters zaten er om professionele redenen. Een leerkracht Nederlands in het vijfde middelbaar en een copywriter. Die haar vriendin-copywriter-in-opleiding had meegebracht. Een vrouw van Kerk en Leven, die een artikel zou schrijven over ‘passie’ en vroeg of ze onze uitspraken en/of brouwsels mocht gebruiken. En hoe we dan graag vermeld wilden worden. Nog een bekende en nog twee onbekende dames. Allemaal met zin in taal. En vol van liefde, zo bleek.

De eerste opdracht was meteen raak. We moesten onze overbuur bestuderen, opmerkelijke eigenschappen vinden en haar dan een liefdesbrief schrijven. Voorlezen ook. Ook hier kwam ik tot de conclusie hoe moeilijk mensen complimenten kunnen binnenlaten. Inclusief mezelf overigens. Maar ik leer bij.

Het waren fijne opdrachten. En de feedback was terecht en to the point. Fijne madam, de lesgeefster. Fijne groep en lekker sfeertje. (wat een vreemde woordkeuze weer).

Over de zinnetjes beeldspraak die zich daarstraks aan mij ontvouwden ben ik best tevreden. Al vraag ik me af bij welke ontmoeting ze opnieuw in mijn bewustzijn zullen komen en mijn wangen zullen verwonderen. Ik zet hieronder drie creaties die er door de medecursisten werden uitgepikt.
En ik zal er een spatie tussen laten, dat ze even mogen doorvoeld worden.
Opgelet!

…hoe jouw ogen mijn hart lezen…

…je luistert alsof je mij wil horen groeien…

…bij jouw woordkeuze verbleekt mijn boekenkast…

Stel u voor dat ik iemand tegenkom die deze drie regels belichaamt.
Goh…dan zal ik in de bibliotheek moeten duiken om een tandje bij te steken aan taalvirtuositeit denk ik.

Intussen ga ik lekker door met onzin verkopen alsof het waarde heeft.
Zoals de rest van de wereld doet zeker 😉

Blij om mijn zachte achtergrondmuziekje op dit eigenste moment.
Om de stilte in het opgeruimde en ontstofte huis.
Om mijn liefde voor taal. En onzin.
On-zin. On-zinnen. Laat ik dan nu maar even onzinnen en op adem komen.