Kabouter

Ik besloot me op lichtpuntjes te focussen en mijn verbeelding aan te spreken.

Zo spotte ik de jonge vrouw schuin over me bovenin de dubbeldekker-trein. Ze produceerde een monkellach toen ze haar blik wierp op het scherm van haar smartphone. Waarbij haar mond mee de woorden of emoticons kauwde die ze met twee duimen aan het construeren was. Ter hoogte van haar smartphone prijkte het hoofd en de muts van een kabouter op haar sweater.
Dat was net wat ik nodig had.
Zo werd haar monkellach een spiegeling van wat zich bij mij manifesteerde. En voelde ik een licht gevoel van vreugde mijn reisweg vergezellen.
Ondanks de man op de bank recht tegenover me, die energetisch erg veel ruimte innam.

Ik zou graag die kabouter in mijn tuin zien. Niet als versteende versie van zichzelf, maar met levensechte korte beentjes voorop lopend en wild gesticulerend welke groeisels ik zeker in het oog moet houden of onder handen moet nemen. Zoals die felgekleurde bloemetjes die toch hun leven vonden hoewel ik dacht dat mijn zaaisels tevergeefs waren geweest. ‘Kijk Fiducia, kleur in je leven!’ zou hij dan eventueel kunnen uitroepen.
Of hij, zittend op één van de klinkers in een houding van De Denker van Rodin, in mini-versie weliswaar. Een beetje denkend dus op zijn minst. Zichzelf afvragend of hij me zou adviseren paddenstoelen te kweken. Vliegenzwammen meerbepaald. Of dat dit een egocentrische gedachte van hem zou zijn en hij me toch niet moet lastigvallen met zijn eigen verlangens als ik hem in het leven geroepen heb om me te helpen mijn tuin vorm te geven en mijn leven op te vrolijken.

Het is wel door mijn toedoen dat hij tot leven is gekomen. Dan moet je niet ook nog eens egocentrisch zijn van bij het begin. Ik bedoel, dat is te alledaags om tot het terrein van de verbeelding te behoren. Ook kabouters moeten met hun tijd meegaan en evolueren van ego naar eco.
Of daar opleidingen voor bestaan, denk ik niet. Jezelf bekwamen in luisteren is alvast een methodiek die je in de goede richting doet evolueren. Daar schreef ik een artikel over, dat één dezer dagen op de website van The Global Listening Centre zal prijken. Zo werd mij bevestigd.

Zouden kabouters kunnen lezen?
Is lezen een noodzakelijke voorwaarde om voldoening te vinden in het leven?
Of vind je pas voldoening als je houdt wat je hebt of krijgt wat je verlangt?

Volgens mij zijn kabouters nieuwsgierig. En willen ze onrecht de wereld uit helpen. Onbaatzuchtig. Kortgebeend en energiek.
Rode puntmutsgewijs. Niets wijsneuzerigs aan.
Ach, misschien geef ik hem toch een vliegenzwam. Wel zo fijn dat hij die je helpt een fijne woonst heeft.

L-egoland

daniel-cheung-554578-unsplash

Photo by Daniel Cheung on Unsplash

Hoe moet Fiducia zich in Egoland gedragen?

Met een L van Leerling op haar voorhoofd? Of met de L vooraan op Egoland. Dan kan ik me tenminste inbeelden dat ik in Legoland ben en me uitleven met het herschikken van de blokjes.

Waar is de tijd…Wij hadden veel legoblokjes, mijn broer en ik. Ook toen al met ramen en deuren die ook nog eens open gingen. Met wielen en caoutchouc banden ook om auto´s te construeren. Maar toch vooral rechthoekige en vierkante blokjes. Veel rood. Dakpannen, dat herinner ik me nu ook ineens. En platte schrijfjes. Als voor vensterbanken. De vazen met bloemen kwamen pas tevoorschijn bij een volgende generatie denk ik.

Een vriendin van me waarmee ik nogal optrok in het tweede studiejaar, had bij haar thuis een huis in Lego gebouwd en ze huisde daar een pad in. Ik weet al niet meer wat ze haar te eten gaf. Op een dag zijn we dat beest terug in het veld gaan zetten en ik weet nog dat ik me toen al afvroeg of mevrouw pad dit wel zou overleven, nu ze haar veilige woonst moest verlaten. Nu ze intussen misschien al een tamme pad was geworden. Als ze het niet altijd al was geweest, aangezien mijn klasgenootje haar had weten te vangen.

Die zelfde vriendin stopte op een keer ook halsoverkop in het midden van de straat met haar fiets omdat ze een rups een meter voor haar wiel de straat zag oversteken.
Stoppen en beestje in de berm placeren.
Rups in Egoland. Denkt dat de hele straat van haar is. Het is van alle tijden en alle systemen blijkbaar. Maar dan komt er zo´n monsterachtig wezen dat rups terugfluit.
Mini-Fiducia was toen al verwonderd.

Ik hou er niet van. Mensen die zonodig zichzelf of hun organisatie op de voorgrond moeten praten en daarmee anderen ruimte ontnemen om zich te uiten. En dat in een sector waar de belangrijkste vaardigheid luisteren moet heten.
Ik heb al eerder ondervonden dat mensen een gesprek meer waarderen naarmate ze meer aan het woord zijn geweest. En dat ze dat zelf niet door schijnen te hebben.
Ik schreef er ooit een blogbericht over, toen ‘mijn hernia’ nog geregeld de kop opstak.

Fiducia in Legoland. Hoe zou het huis eruit zien dat ik rond mezelf bouw? Wie mag er binnenkijken en wanneer doe ik mijn gordijnen dicht? Heb ik een deur? Is mijn dak goed geïsoleerd en zijn mijn ‘muren’ stabiel? Bouw ik met witte of rode blokjes? Wie doet  de afwas? Bestaan kabouters daar echt?

Legoland. Het land waar we gaan met die banaan. Het land waar talenten worden gekoesterd en uitgedaagd. Een land dat het verdient zichzelf in de kijker te stellen. Maar het niet doet omdat er nog over voldoende andere euvels moet gekeuveld worden.
Enfin.

Fiducia is een beetje moe.