Lunchbox

Vandaag heb ik iets gedaan dat ik quasi nooit doe.

Vanochtend had ik een afspraak in de lokale bibliotheek om een schrijfcursus voor te bereiden met iemand die voor de eerste keer mijn compagnon zal zijn.
Ik had eerst wat rondgesnuisterd in de bibliotheek en in een opwelling enkele films uitgezocht.
Een gezellige lunch en een voorleessessie in de jeugdbibliotheek later ben ik thuisgekomen en heb ik me in de zetel genesteld om één van die films te bekijken.
In het midden van de dag. Zonder airco. Hoe vreemd is dat?!

Het markante was dat in de bibliotheek aan de uitleenbalie een man naast me al wees op deze film met de gevleugelde woorden ‘dat is echt een goede film’.
Hij excuseerde zich nog dat hij zich met mijn uitgeleende artikels had bemoeid maar ik vergaf het hem met evenveel woorden.

Wat doe je dan als je nieuwsgierig bent?
Dan lees je nogmaals de titel: ‘Lunchbox’, schuif je de DVD in de wonderdoos en wacht tot het wonder zich manifesteert.
Er ontvouwde zich een erg traag en diep menselijk verhaal dat zich in India afspeelt. Een film van Ritesh Batra waarin de mens mooi mens mag zijn.
Ik heb er van genoten. MOOOV approved films kunnen me vaak bekoren. Er liggen nog twee MOOOV approved films klaar. Eentje uit Iran en eentje uit Italië.

Misschien schrijf ik straks mijn bevindingen over deze film in een boekje. Verinneren, om me later te kunnen herwonderen.
Films, boeken, musea…. Mijn cultuur in kaart brengen, offline. Zou ik?

Vanavond ga ik nog langs bij mijn buren. Ik kwam daarstraks de buurvrouw tegen in de stad en ze vroeg me wanneer ik thuiskwam vandaag.
Nu maar eerst dat kopje koffie slurpen en dit blogbericht afronden om daarna even te gaan aanbellen.
Ik heb geen idee wanneer ze zullen verhuizen. Hun huis is onbewoonbaar verklaard, maar ik ben niet meer op de hoogte van de laatste ontwikkelingen.

Verder wil ik me nog even op mijn koertje installeren en een hoofdstuk lezen in enkele boeken. Dat is niet hetzelfde als enkele hoofdstukken lezen in een boek. Dat besef ik. Maar zo ga ik tegenwoordig nu eenmaal om met informatieve boeken.
Het is trouwens al heel lang geleden dat ik nog een roman las.
Het is ook opvallend hoe vaak ik linken vind tussen de boeken die ik lees. En dan bedoel ik niet mezelf 🙂

Daarstraks lag een tijdschrift mooit te glanzen in een krantenwinkel.
Maar ik heb me kunnen beheersen met de retorische vraag ‘weer om bij de stapel te leggen zeker?!’.
Dus heb ik even terug-gessst in gedachten ‘het is al goed, ik laat het liggen‘.

Lunchbox. Wat zou het fijn zijn als morgen iemand op mijn werk mijn lunch brengt. Bijvoorbeeld met de woorden: ‘zo, nu moet je vanavond niet koken voor jezelf. Geniet ervan. Met liefde gemaakt. Helemaal voor jou. Met jou in gedachten de fijnste ingrediënten uitgezocht, voorzichtig versneden en zachtjes gekruid. Een pruttelpotje liefde.’
Oh oh oh, de fantasie slaat hier weer haar vleugels uit.

Enkele dagen geleden kreeg ik van een collega een bericht in mijn persoonlijke mail. Ze is maandag terug gestart na haar bevallingsrust en ik had haar enkele maanden geleden toen ik de naam van haar pasgeborende vernam een gedicht gestuurd. Nu had ze dat dus gelezen en me ervoor bedankt.

Ik zet het hieronder. Met de naam vervangen door ‘jij’.
Hier en nu omdat ik het op één of andere manier een zomers gedicht vind.


Welkom

de wereld is een speeltuin
ik schommel nog wat na
en lees dat jij geboren bent
dus kruip ik in mijn la
op zoek naar een mooi schrift
een pen die woorden weeft

van één ding ben ik zeker
jij groeit en weet straks beter
dat de wereld meer in petto heeft
dan slapen, huilen, eten
dat spelen de constante is
die verandering mocht heten

(W)anderen

Zoals Nathalie het op haar website www.anderen.be omschrijft:

Werkwoord ‘anderen’ = ‘verschil bewonderen en koesteren, de ander nieuwsgierig onderzoeken. De neiging de ander te veranderen, zonder zelf te veranderen, weerstaan.’

Ik ga de komende dagen anderen.
Onderstaande stek is een fijne plek om daarvan thuis te komen.

https://zwijgenisgeenoptie.be/

 

Fijn moment gewenst

writing

‘Vind je dat dan niet erg, dat bijna niemand je blogberichten leest? Ik bedoel, je steekt er toch moeite in om ze te schrijven.’

Ik glimlachte naar haar. Neen, ik vind dat dus niet erg.
Meer nog, wellicht is het strategisch gezien wel heel dom om hier zo open en bloot te verkondigen dat bijna niemand mijn schrijfsels leest. Vermindert het lezerspubliek daardoor, omdat de toevallige passant hier dan eens door mijn eigen woorden bevestigd krijgt ‘Oei, normaal volk passeert hier niet. Ik zal ook maar wegblijven.’

Waarom ik dat dan allemaal schrijf?

Wel, beste zeldzame lezer, omdat schrijven voor mij een manier is om mijn leven even te vertragen. Als ik neerleg wat er allemaal in mijn hoofd langskomt, hoef ik het niet meer rond te dragen, het kreeg immers al een plekje. Net als al die ‘to do´s’ die mijn hoofd bevolken. Gewoon, bij de afwas, die ik overigens met de hand doe, een blocnote en pen neerleggen op het aanrecht. En even handen afdrogen om een opborrelende ‘to do’ te noteren. En mijn gedachten kunnen weer vrijelijk vloeien langs schoon geschrobde borden en kookpotten. Niet zelden gevolgd door een zelf gefabriceerde aria trouwens.

Mijn eigen voornemen in mijn vorige blogbericht om dagelijks te schrijven lukt aardig. Al willen die dertig minuten ochtendpagina´s in plaats van vóór dag en dauw al wel eens na het avondeten geschreven worden.

Dagelijks mijn dankbaarheid uiten werkt ook heel krachtig.
Vandaag zal ik mijn schriftje wellicht met een glimlach ter hand nemen, schreef ze in ietwat omfloerste bewoordingen.
Klopt dat? Of is het ‘omfloersde’?
Neen, ‘omfloerste’ blijkbaar, want mijn tekst editor geeft een ‘fout-want-rood-onderlijnd’ bij de ‘d’-versie. Wat dit allemaal voor onzin is?
Taal, lieve mensen en een uiting van mijn liefde daarvoor. Ik kan het niet helpen…

Ik herinner me de laatste tijd vaker gemoedstoestanden uit mijn kindertijd. Hoe ik van opstellen hield, maar niet van de tekening die we er aan moesten toevoegen op de laatste bladzijde van het dubbele blaadje. En ook niet helemaal of misschien toch maar dan een heel klein beetje van het voorlezen ervan voor heel de klas.
Met of zonder idiote feedback van de leerkracht.

‘Mijn moeder was een druk bezette vrouw’.
Gelach van de leerkracht.
Alsof wij in het eerste middelbaar moeten weten waar hij met zijn gedachten rondwaart.
Wel 9,5/10 en voor de klas brengen.
Misschien net omdat hij dan de ruimte kon nemen me en plein public uit te lachen om mijn formulering.

Overigens, die 9,5/10 op de spreekbeurt die ik hield over spinnen datzelfde jaar was wellicht ook wat overdreven. Ik bedoel, waar haal je het (als zelfverklaarde mini-bioloog) om op de vraag uit de klas hoe lang het duurt voor een spin om een web te maken te antwoorden ‘soms wel een jaar’.
En niemand die reageert, terwijl jij ietwat onzeker de klas overschouwt.
De vraagsteller keek wel dromerig uit het raam na mijn antwoord.
Overtuigend juffrouw! Goed didactisch onderbouwd ook met uw bordtekening over de creatie van het spinnenweb.
Met een half dode spin – wegens de weken uitstel – in een stevig afgeplakt doorzichtig plastic doosje als studiemateriaal voor de klasgenoten.

Zalig. Me zo´n dingen herinneren.
Vermoeide zucht.

Even stilte.

Tevreden.
Dat is het woord dat nu het meest mijn gemoedsgesteldheid weergeeft.

Dankbaar ook. Voor die zeldzame mensen die wel mijn blogberichten lezen en me even laten weten dat ze er inspiratie uit halen. Het is overigens ook fijn om af en toe zelf één of ander bericht te herlezen. Dat roept herinneringen op. Dan sta ik opnieuw even stil.

En is het niet door even stil te staan dat vooruit gaan dat ietsje soepeler verloopt?

Fijn moment gewenst.