Leerproces

matt-artz-353816-unsplash

Photo by Matt Artz on Unsplash

Thuiskomen en meteen achter de laptop kruipen om een schrijfsel te creëren nu ik nog alleen ben. Wat ik trouwens een vreemde uitdrukking vind. Omdat ik niet ‘achter’ de laptop ‘kruip’ maar de laptop in-de-zetel-gezetengewijs een verlenging van me word. Ik hang trouwens meer in de zetel dan dat ik zit. Dat vergeef ik mezelf.

Een blik op de toekomst, waar we gedachten af kunnen tappen. De Smartpen voorbij. Het Smart-oog schrijft op de laptop wat we denken. Of omgekeerd, slorpt op wat we kunnen gebruiken. Om de wereld mee van dienst te zijn natuurlijk, onze collectieve FireWall houdt egocentrische wensen tegen. Gedaan met gulzigheid.

Maar ik dwaal af. Die fantasie toch hé…

Het regende vandaag. Dus zag mijn terugrit van de cursus er anders uit dan gisteren. Maar niet minder ok. Ik geef me over aan het weer, al baren de nu occasionele, later alledaagse (?!) extremen me wel zorgen. Ik schreef het eerder, gaan onze kinderen straks nog met de fiets naar school kunnen? Of stoppen we ze allemaal nu al gemakshalve in de auto om hen toch veilig en snel te laten arriveren met onze CO2-mobielen? En droppen we hen dan voor de efficiëntie voor de poort in de onderstelling en het vertrouwen dat ze niet terug buiten lopen. Zoals dat ene klasgenootje van mijn oudste ooit deed, omdat ze haar bibliotheekboeken in de auto vergat…met zware huilbui tot gevolg omdat papa meteen vertrokken was…
Maar ik heb haar opgevangen. Had dat kind er een benul van dat ik zelf ook wel eens huilbuien heb. Misschien net daarom dat ik haar kon helpen, wie weet…
Maar had de papa dat zo gewild als hij het had geweten? Tja…

Waar zat ik? Goh, gedachten kunnen nogal meanderen. Niks mis mee. Daarstraks stond ik op het punt af te haken bij een oefening in de tweede cursusdag. Omdat ik bang was dat ik het niet zou kunnen hanteren. Het water stond hoog, mijn hele systeem onder spanning. De facilitator waarschuwde ons dat het er heftig aan toe kon gaan. Toen ik de enige bleek die zich er niet veilig bij voelde, vroeg ze me wat ik nodig had om toch mee te doen. En ik gaf aan dat ik zou meedoen als ik de oefening, de groep en eventueel de ruimte mocht verlaten als het me te veel werd. Als de emoties me zouden dreigen te overspoelen. Net dat benoemen maakte dat ik over de streep werd getrokken. Maakte dat ik nog deel uitmaakte van de groep. Even pauze en de stilte opzoeken zorgde er ook  voor dat ik me op wat ging gebeuren kon voorbereiden. En ik stond er best wel stevig, veranderde zelfs van kamp/overtuiging bij wijze van experiment en voelde me aan kracht winnen tijdens dat oefenproces.

Bij het feedbackrondje achteraf bleek dat er bij de anderen meer onzekerheid leefde dan dat er vooraf uitgesproken was. Iedereen werd op een bepaald moment in de oefening geraakt en benoemde dat. Net daarom vind ik deze aanpak zo waardevol. Al kan ik nog niet precies uitleggen hoe het in elkaar zit, ik wil er mee experimenteren. En ik merk ook dat ik minder schroom voel om er buiten de cursus mee aan de slag te gaan dan binnen de cursus. Misschien durf ik beter op mijn bek gaan in de echte wereld dan in de oefenwereld. Mogelijk omdat ik in dat laatste geval zou kunnen opmaken dat ik het geleerde beheers omdat het al een keer lukte (in een veilige context). En ik uit ervaring weet dat een houding hanteren van ‘bewust zijn dat je incompetent bent’ meer leerervaring oplevert. Je zo meer absorbeert. En de ‘echte’ wereld is nu eenmaal complexer dan de ‘oefen’wereld. Dus interessanter.

Enfin. Ik kijk tevreden terug op twee dagen cursus. Morgen bekijk ik mijn notities opnieuw en zie hoe ik er donderdag mee aan de slag kan. Bij wijze van experiment.
Heb twee vergaderingen. Kies ik er één of oefen ik in allebei? Met hetzelfde of iets anders?

Wat zegt mijn goesting hier?
Of wat zegt de tijd, als ik het even loslaat en alvast aan het eten begin?

 

Serieus Curieuzeneus

philipp-lublasser-278905-unsplash

Photo by Philipp Lublasser on Unsplash

Hoe ik weer tot het besef kwam vandaag dat ik helemaal niets weet. Zelfs dat niet.
Bang ben om af te gaan ook en daardoor niet meteen in een oefening durf te stappen.
Al was ik niet de enige, getuige het check-out rondje met goede voornemens voor morgen… En hoe onverwacht mijn visie op leren even totaal overhoop werd geargumenteerd, hoewel het niet eens tegen mij of mijn reactie was gericht. Ik als gevolg daarvan even helemaal de draad kwijt was omdat mijn systeem tilt sloeg en zich moest herstellen. Chaos in mijn lijf.

Dat gegeven durf ik dan weer wel delen met heel de groep.
Hoe raar is dat?!

Cursus volgen…soms wou ik dat ik niet zo nieuwsgierig was.
Neen, die uitspraak klopt langs geen kanten. Haha.
Maar was wel een fijne kronkel om even te exploreren.
Nieuwsgierigheid redt me. Elke dag. Fleurt mijn leven op.
Diagnose: Serieus Curieuzeneus.

Ik ben ‘hartstikke blij’ dat ik zo nieuwsgierig ben. Ik gebruik hier nu het woord ‘hartstikke’ om de verbinding te maken met ‘mijn’ Nederlandse lezers.
Om van mijn Vlaamse goesting naar inzicht even te zwijgen.
Morgen deel twee van deze eerste laag in deze materie. Deze zomer lagen twee en drie, die eindigen op mijn verjaardag…of toch ergens in die buurt…en dan nog wat sparen voor laag vier. En daarmee weet u nog niets terwijl hier toch heel wat zinnen staan.
Wat prikkel ik hier?

Misschien voelt u intussen al wel aan dat bijleren mijn motor voedt.
Ik reis niet. Ik schuif daarentegen af en toe graag mijn benen onder tafel om me van eten te laten bedienen, in gezelschap maar even goed alleen met mijn sensoren fijngesteld.
En ik stop mijn geld in cursussen allerhande. En als het geld op is, zijn waarden tegen dan misschien het ruilmiddel bij uitstek geworden. Daar heb ik er nog wel wat van liggen die ik voorlopig niet gauw zal wegdoen.

Ik realiseerde me vandaag dat ik een stukje traject aan het fietsen was waarvan, mocht ik op voorhand geweten hebben dat het er zo uit zag, ik die weg wellicht zou hebben ontweken. Toch zo in mijn eentje.
Zot toch. Het was een superfijn traject. Spannend soms. De weg die ik had uitgestippeld bleek niet helemaal toegankelijk waardoor ik mijn kompas moest bovenhalen.
Maar ik was alsnog goed op tijd. Zoals meestal. Vind het fijn om even te acclimatiseren.

Ik moet toegeven dat op dit eigenste moment mijn vingers wel een beetje aan het verkleumen zijn hier zo op mijn terrasje, met jas aan maar met fruitig fris hoofd.
Maar ik ben bijna uitgeschreven. Voor vandaag dan toch.
En als ik afgeschreven ben, hoort u het ook wel weer.
Tijd om de boekhouding even te raadplegen.

Doei!