Cultuurpaus

Vandaag heb ik voor de tweede maal mijn Linkedin-account opgezegd. Omdat ik merk dat ik ga kijken in de hoop een inspirerende tekst te vinden die tot nadenken stemt en dan teleurgesteld geraak als dat wederom niet het geval is. Nog niet veel verschil gemerkt met de gang van zaken toen ik meer dan een jaar geleden besloot mijn account op te zeggen. Ik schreef er dit bericht over.

Toch botste ik enkele dagen geleden op een thema dat me intrigeert.
Ooit schreef ik een blogbericht over het belang van waarden bij aanwervingen.
Enkele dagen geleden las ik in een bericht van Adam Grant, ‘Don’t let your workplace become a cultural museum. Culture fit is a recipe for groupthink—it weeds out diversity of thought. Hire, reward, and promote cultural contributors: the misfits, original thinkers, and disagreeable givers who stretch and enrich the culture.’

Naast mijn eigen artikel ben ik het ook met zijn uitspraak eens, al lijken de twee boodschappen tegenstrijdig.
Waar zit dan de clou?

Ik lees nog enkele reacties op het bericht als dat het stretchen van die cultuur dan wel in de ‘positieve richting’ moet gebeuren. Dat je niet wil dat nieuwkomers op de werkvloer raken aan je kernwaarden. Een ander reageert dan weer dat hij er helemaal voorstander van is dat ‘misfits’ oude en verouderde waardesystemen uitdagen. Dat je moet bereid zijn om te trachten begrijpen wat er schuilgaat achter weerstand bij werknemers.

Wat denk ik daar nu allemaal zelf over?

Is het ook hier geen continuum?
Wat zou er met me gebeurd zijn mocht mijn werkgever fundamenteel andere waarden hanteren dan ik en toch overgegaan zijn tot aanwerving?
Als ikzelf al zou hebben toegehapt in dat geval.

Hij werft me aan als frisdenker om het denken te stretchen, misschien intern en extern waardesystemen te stretchen ook, maar zo fragiel als ik in het begin op de werkvloer stond, zou ik het, in een ander waardekader, wellicht niet lang overleefd hebben.
Vandaag, een dik jaar verder, sta ik sterker. Zie ik intern en extern steeds duidelijker gedragingen gebaseerd op ingesleten patronen. Vandaag kaart ik dat met iets meer zelfvertrouwen aan, bied ik weerwerk om het eco-denken en -handelen te doen toenemen, weg van ego en/of ingesleten gedragingen en uitspraken.
Maar het kost me nog steeds veel energie. Zeker wanneer ik zaken aankaart of ondersteuning vraag om zaken aan te kaarten en die ondersteuning niet vind.

Het zuiverste antwoord op dit vraagstuk trek ik door gewoon het nieuwe Van Dale woordenboek open te slaan. Dat boek omschrijft cultuur als ‘het geheel aan normen, waarden en omgangsvormen in een organisatie of groep.’
Er staat ook iets in de trant van ‘het bereikte peil van verfijning van het geestelijk en zedelijk leven.’

Laat nu net een nieuwe medewerker wiens bewustzijn al wat meer gestretcht is dan dat van de andere medewerkers, die positieve evolutie kunnen brengen in waardegedreven gedrag. Want is dat niet het verrijken van een cultuur, een verruiming van het bewustzijn en het handelen dat daardoor shift van ego naar meer eco?
Waardoor oude en/of verouderde waardesystemen wat ‘opgefrist’ worden.
Waardoor mensen zich meer op de ander gaan richten om van het systeemverhaal een duurzaam verhaal te maken.

Al is ‘oude en/of verouderde waardesystemen’ misschien een verkeerde bewoording. Want zijn niet net die culturen die net al eeuwenlang heel dicht bij de natuur staan, het meest eco in hun gedragingen? Misschien moeten we dan maar spreken over non-ecologische waardesystemen en hun nood aan een verfrissende toets.
Wat dan weer kan leiden tot circelverwijzingen in een woordenboek.
Of maak ik het nu helemaal te bont?

Waar begin ik ook aan…

Mentale hygiëne

Zo. Al even gezorgd voor mijn mentale hygiëne vanochtend.
Een geleide meditatie, mijn drie ochtendpagina´s freewriting en een blaadje volgepend in mijn dankbaarheidsschriftje.

En ja, dat helpt dus. Net als die kop koffie. En het zicht op de tuin die ontwaakt onder een beloftevolle hemel.
Ook al mag ik die tuin eens onder handen nemen. De blokkade in mijn rug waarschuwt me wel niet te overmoedig tewerk te gaan.
Ik voel alleszins weer ruimte in mijn hoofd en lijf. Vloeibaarheid. Oef.
Goedemorgen ochtend!

Waar ik dan over zal schrijven weet ik nog niet. Maar soms is het gewoon een kwestie van beginnen. Het ene woord na het andere.
Ik heb een tweedehands boek besteld op boekwinkeltjes.nl En daarbij een heel fijne correspondentie gevoerd met een vrouw die prompt in vertrouwen het boek aan de Nederlandse posterijen heeft aangeboden zonder het bewijs van betaling te hebben ontvangen. Gewoon omdat ik geschreven had dat ik de betaling had doorgevoerd. Met nog een persoonlijke noot erbij. Maar dat lukt alleen als je Fiducia heet…al kon zij dat niet weten 🙂
Ik ga immers (weer) leren tekenen. Heb nooit academie gedaan en het schrikt me ook wat af om wekelijks naar een academie te ‘moeten’, met opgelegde opdrachten. Dit boek zou vol oefeningen staan. Dus kan ik plukken en uitproberen in alle eenvoud. Meer moet dat niet zijn om te starten. Ik heb overigens ook nog niet online gekeken wat er beschikbaar is aan filmpjes of lessen. Het boek was een tip van een vriendin met wie ik donderdag de avond doorbracht. Zij heeft overigens wel ooit academie gevolgd. Ze liet me één tekening zien en die vond ik alleszins al heel bijzonder. Ook Wisper, de vormingsorganisatie voor actieve kunsteducatie waar ik al eens een cursus meepik, kon me met haar huidige aanbod aan tekencursussen niet prikkelen. Of misschien wil ik eerst het gevoel hebben dat ik het toch al een beetje kan vooraleer mezelf in een groep te gooien.
Alhoewel…zo zit ik niet in elkaar, getuige mijn durf in improvisatiecursussen….of in mijn geval erger nog, zangcursussen.

Deze week zag ik een filmpje passeren van een olifantje dat een penseel in zijn slurf kreeg en heel precies een olifant schetste met bloemetjes erbij met, naar ik vermoed, zijn naam erboven. In een reactie bij het filmpje kloeg iemand dit aan. Dierenmisbruik voor het vermaak van de bezoeker. Ik weet niet wat ik ervan moet denken. Wat is het dan bij onze kinderen? ‘Laat je tekening eens zien’. ‘Wat doet de koe?’ ‘Wie ben ik?’ Toch ook allemaal vragen om dat kind uit zijn kot te lokken en indruk te maken op de ‘bezoeker’. Ik zag dat olifantje ook niet gedwongen worden. Soms moet een levend wezen wat gestretcht worden om zijn volle potentieel te kunnen ontplooien.
Ik hou niet van de uitdrukking ‘out of the box denken’ omdat dat onderstelt dat er een box is. Ook ‘uit de comfortzone komen’ vind ik een dooddoener. Maar het klopt wel. Hoe kan je leren als je jezelf niet stretcht?

Mocht het zo zijn dat die olifant mishandeld wordt als hij kliedert of weigert te schetsen. Of afgebeuld wordt in die ene activiteit. Dan is het uiteraard een ander verhaal. Moeten olifanten uberhaüpt gevangen worden om te tonen hoe ze eruit zien. Of is een natuurdocumentaire of fotoreeks hiervoor een deugdelijker antwoord?

Brengt me in de buurt van een blogbericht dat ik enkele dagen geleden begon te schrijven maar waarvan ik nog niet goed weet hoe het vorm zal krijgen. Omdat ik nog met mezelf in de knoop zit over hoe ik er zelf over denk.
Moet een nieuwe werknemer passen in een bedrijfscultuur? Mag je van een nieuwe werknemer verwachten dat hij de bedrijfscultuur ‘hervormt’? Is er zoiets als een minimum stel waarden die moeten overeenstemmen, zodat samenwerken comfortabel, voedend of veilig blijft? Of giet je dat in afspraken?

Ik ga het antwoord nu niet vinden. Maar ik ga er wel mee aan de slag en kom erop terug als mijn ei bijna klaar is.
Mijn figuurlijk ei bedoel ik. Heb al ontbeten hoor 😉