Tijdmaker

soren-astrup-jorgensen-137467

Photo by Søren Astrup Jørgensen on Unsplash

Vandaag ben ik naar een werkgroep geweest over ‘kwartiermaken’. Van Dale leert me dat een kwartiermaker een ‘militair van een detachement is die uitgezonden wordt om voor de legering van zijn eenheid te zorgen.’  In de geestelijke gezondheidszorg is een kwartiermaker iemand die gastvrije plaatsen creëert voor kwetsbare mensen. Zodat ze zich ook buiten de muren van de zorginstellingen durven begeven zonder teveel extra opdoffers te krijgen door vooroordelen allerhande.

Er werden op de werkgroep goede praktijken voorgesteld als een concept van inclusief samenhuizen, het sociaal geïnspireerd kunstenaarscollectief OXOT en Enchanté, een concept geïnspireerd op de Carillon in Parijs, waarmee handelaars daklozen kunnen verwelkomen via een stikker op hun raam. Voor een stoel om even op adem te komen, een kop koffie, het gebruik van sanitair…en hopelijk een warm woord.

Vandaar mijn voorstel voor het volgend project of beroep: ‘Tijdmaker’.
Want het vergt niet zoveel van je om je deuren even open te zetten. Het geeft misschien zelfs een goed gevoel om iets te kunnen betekenen voor de ander.
Maar wil je echt iets betekenen, maak dan tijd om te luisteren.
En heb je geen tijd, maak die dan, met keuzes.

Met de vermaatschappelijking van de geestelijke gezondheidszorg zullen meer en meer ziekenhuisbedden worden afgebouwd en zal zorg meer in de natuurlijke omgeving van de patiënt gebeuren. Met zorg aan huis, ondersteuning van het netwerk en bouwend op de eigen mogelijkheden en krachten van patiënten.
Maar de verhalen die leven, moeten een kanaal krijgen. Zowel de verhalen van de patiënten als die van hun directe omgeving.
Wie zal daar naar luisteren als niemand de tijd ‘heeft’? Als niemand hiervoor tijd maakt?

Ik wil wel tijd maken.
Zo heb ik vandaag om naar de vergadering te gaan de bus genomen. Anderhalf uur op en anderhalf uur terug. Ik wou immers verhalen vangen. Het openbaar vervoer is daar ideaal voor. Tijdens de heenrit merkte ik vooral op dat veel reizigers een praatje gingen maken met de chauffeur. En aan diens animo te merken apprecieerde deze dat wel. Eerst  een mevrouw (duidelijk een kennis) dan een allochtone man die de procedure om met GSM te betalen vergeten was. Geharrewar. Daarna hevige discussie met drie over de dienstverlening van De Lijn. Over de houding van sommige buschauffeurs. Toen de allochtone man afstapte stond een andere reiziger recht om het gesprek aan te gaan over lastige allochtonen. En ik merkte op dat de eerdere evenwaardige houding van de chauffeur er nu één was geworden vol vooroordelen.
Ik luister en neem waar.

De bus terug liet een dik kwartier op zich wachten. Een Aziatische vrouw die meer dan een maand geleden blond wou zijn had het hoofd van een slapende tienjarige jongen op haar linkerschouder. Ik vleide me op de bank achter hen. Iets te hoog om comfortabel te zitten. Een meisje van een jaar of zeven zat rechts op de zitjes naast het gangpad te slapen met haar hoofd tegen het raam. Roze legging en sportschoentjes.
Twee jonge blonde tienermeisjes met sporttas en ingevlochten haar installeerden zich protserig aan de achterste deur. Dansers?
Twee andere iets oudere Aziatische sportsters met strakke loopbroek en sporttas zaten wat giechelend gebogen over hun smartphone naast elkaar vooraan in de bus.

Mensen stappen af. Andere mensen stappen op.
Verhalen kruisen. Gedachten ‘wanderen’.

Mevrouw voor me bereidt zich voor op het verlaten van de bus.
Zoon stilletjes wekken. Kapje opzetten. Zachtheid.
Meisje stevig dooreen duwen. Haar naam sissen. Optillen en meenemen.

Onderscheid?

Mijn wens voor 2018 heeft bij deze vorm gekregen:
Maak tijd, met keuzes. Luister. En verwonder bijzonder.