Beleefwereld

Ken je dat? Dan neem je je voor iets af te werken en kom je allerlei veel interessantere dingen tegen die je aandacht verleiden.
Zo gaat het vaak en ook vandaag met mij, op dit eigenste moment zelfs. Tokkel, tokkel. Uitstelgedrag.
De zondag heeft nog enkele uren in petto voor de zon er af valt en er een maan voor de dag komt, in aanloop naar een vers te vullen week.

Heb trouwens wel goed werk verzet dit weekend. En bovendien één van mijn twee petekinderen gaan bezoeken om het cadeautje voor zijn verjaardag te gaan afgeven.
Ik had hem een brief geschreven. Hij keek ernaar, begon te lezen en legde hem toen met een zucht naast zich op tafel. ‘Veel te lang’, sprak hij. Volle twee bladzijden. Het kaartje dat ik erbij stak liet ik leeg, omdat ik er een vraag over had geformuleerd in de brief. Ook dat vond hij blijkbaar maar niks. Dus heb ik het weer meegenomen. Parels voor de zwijnen hang ik wel rond mijn hals. De samengestelde cent heeft hij mooi gesorteerd in het stapeltje dat hij al bij elkaar had gespaard.

Hij ging door met het doden van bloempotten en aanverwanten op zijn computer. Broer aan de overkant van de tafel speelde hetzelfde spel. Ik ben de naam alweer vergeten hoewel de mama hem heeft uitgesproken. Hoe die behendige kleine vingers in volle snelheid over die enkele toetsen op dat toetsenbord razen. Best wel grappig. Maar wat er intussen op dat scherm gebeurt is niet te volgen als je het spel niet zelf speelt, schat ik. Heb hem dan maar geobserveerd en af en toe herhaald wat hij luidop becommentarieerde in het spel. Totaal absurdisme naar mijn aanvoelen. Mijn herhaling vond hij dan weer wel grappig.

Papa zat intussen te zwoegen in de tuin. Zonder zonnebrandolie op zijn ontblote bovenlijf. Misschien behoeden mijn zusterlijke woorden en de liefhebbende zonnebrandoliehanden van zijn wederhelft tijdens zijn pauze hem alsnog voor een pijnlijke en slapeloze nacht straks. Als het al niet te laat is.

Mijn oudste dochter is wel voor de tweede keer dit weekend gepasseerd terwijl ik niet thuis was. Jammer. Bij haar eerste passage gisteren heeft ze een halve blok kaas opgesnoept. Dus heb ik haar een sms geschreven met de gevleugelde woorden: ‘wie heeft mijn kaas gepikt, een boek van Spencer Johnson. Dat ga ik eens lezen denk ik ;-)’
Vandaag liet ze her en der een post-it achter. Eentje droeg de boodschap ‘dochters laten weten dat je ze graag ziet’. Met daaronder een vakje dat aangevinkt was. Dochters laten zelden een reactie op mijn boodschapjes, maar ik lees tussen de stiltes door wel dat ze dat ‘lichtjes porren’ appreciëren.

En ach, misschien neemt mijn petekind straks zijn brief alsnog stiekem vast om hem eens helemaal te lezen. De volle twee bladzijden lang. Misschien haalt op zijn stoere leeftijd de nieuwsgierigheid naar de woorden van die gekke tante het toch nog op de onverschilligheid.

Als dat niet zo is, dan is dat ook maar zo.
Ik ga er alleszins mijn gedrag niet voor veranderen. Al zal ik binnenkort wel eens naar een wedstrijd van hem gaan kijken. Me in zijn leefwereld begeven.
En als ik straks die radslag zonder handen opnieuw draai of opnieuw spagaat zit als mijn rug het toelaat, dan nodig ik hem uit om naar de kunstjes van zijn tante te komen kijken. En dan eten we een ijsje als hij er zin in heeft.
En anders eet ik er zelf één, zoals daarstraks. En kan hij op zijn kin kloppen 🙂

Uitstelgedrag. Verdorie…nu is mijn blogbericht klaar…waar ligt dat volgende excuus?

Tijd schrijven

uros-jovicic-322314

Photo by Uroš Jovičić on Unsplash

Zonet heb ik het boek ‘Actieve hoop’ van Joanna Macy en Chris Johnstone weer eens vastgenomen. Om her en der wat stukken te herlezen. Zo spreekt ze over het hanteren van een ruimer begrip van tijd. En raad de lezer aan eens een brief te schrijven vanuit de positie van een aardbewoner in de toekomst, pakweg 200 jaar van hier. Waarbij die schrijver jou bedankt voor de acties die je nu onderneemt om zijn toekomst mooier te maken.
Evengoed gaat het in de andere richting en kunnen voorouders je nu in een brief vertellen waarom ze bepaalde keuzes hebben gemaakt.

Op zijn minst werken dit soort oefeningen inspirerend en geestesverruimend.

Zelf heb ik de daad bij het woord gevoegd (zie mijn blog Liefdesbrieven) en al mijn nieuwjaarswensen in briefvorm verzonden. De ingevulde enveloppen bleven even liggen omdat ik er wat tegenop zag alle brieven met de hand te schrijven. Maar ik heb een tussenoplossing gevonden. De brief heb ik op de computer getypt en de outprints heb ik met de hand een persoonlijke toets gegeven.
Drie versies. Omdat ik aan alle volwassenen schreef maar ook alle kinderen apart een brief wou bezorgen. Hoe vaak krijgen kinderen post?
En krijgen zij graag persoonlijke post?

De inhoud diende voor de jongeren wat aangepast te worden alsook de layout.
Versie drie gaat naar een eerste leerjaar lezer.
Best spannend. Want mijn boodschap voor de volwassenen is er eentje van tijd maken, luisteren en verwonderen…zoals ik in mijn laatste blog schreef.
En ik denk dat dat op zijn zachtst gezegd geen alledaagse boodschap is.
Maar nu ik Joanna Macy net weer heb mogen proeven, koester ik vertrouwen.

Overigens heb ik gisteren mijn fiets, mijn enige persoonlijke vervoermiddel, naar de fietsenmaker gebracht. Er scheelde al een aantal dagen iets met de voorste naafremmen. Met wat afwezigheden tijdens de feestdagen kon de uitbater maar beloven dat de fiets volgende dinsdag zou hersteld zijn.
Aangezien ik nu verlof heb, waagde ik het er op.

Zonder fiets en fietstassen inkopen doen voor een etentje morgen zal niet evident zijn.
Maar overgave aan de eenvoud leidt misschien tot verwondering.

Het is met eenvoud als met tijd.
Hoe meer je erin leeft, hoe rijker je je waant.

Fijne jaaromslag!

Een bladzijde

larry-chen-45705Photo by Larry Chen on Unsplash

Misschien is dit een zalige dag om te schrijven. Of om naar buiten te gaan. Mensen te kijken, te beluisteren. De zondag te lezen in de ogen van kinderen.
Neen, schrijven lonkt me.

Gisteren schreef ik me bijna in voor een workshop ‘liefdesbrieven schrijven’.
En ik heb niet eens een lief. Maar ik vond de idee om eens in volle aandacht aan iemand een heel persoonlijke brief te schrijven wel fijn.
Al denk ik dat ik het inschrijvingsformulier uiteindelijk niet verstuurd heb.
Ik zal wel zien of mijn persoonlijke bevestigingsbrief volgt.

Misschien speelt ‘brieven aan een jonge dichter’ van Rainer Maria Rilke bij deze oprisping wel een rol. Een werk om te savoureren. In kleine porties, met volle aandacht. Elk woord proevend. De tijd overbruggend.

Misschien wil ik u wel een brief schrijven.
Ja u, lezer.

Omdat ik dankbaar ben dat u mij leest. Af en toe terugkomt om te kijken of er iets nieuws staat.
Wel vreemd anders om u te schrijven zonder dat ik u ken. Niet te weten wat u fijn vindt. Misschien houdt u ook van brieven. Of misschien vindt u ze gênant en weet dan vooral niet wat terug te schrijven.
U hoeft niets terug te schrijven. Althans niet aan mij. Geniet maar gewoon van de woorden die ik hier aan elkaar rijg. Tot zinnen. Alinea´s. Een brief. Speciaal voor u.

Misschien lijkt u een beetje op mezelf en herkent u zich in mijn schrijfsels. Dat idee vind ik wel fijn. Dan ben ik een beetje minder ‘allenig’.
Of bent u één van de lezers die wel geïnspireerd geraakt door wat ik schrijf. Zo heb je er naar het schijnt ook. Dan zou ik wel willen weten wat u ermee doet. Stiekem…
Ja, ik ben best wel nieuwsgierig.

Een uur geleden had ik een heel andere tekst geschreven. Eentje waarvan ik twijfel of ik hem alsnog zal delen op dit blog. Hij zit nog veilig opgeborgen nu. Past wel bij de foto die ik eerder uitkoos. Maar ik ga voor dit blogbericht dadelijk een andere foto kiezen.

Wel fijn om zo in stilte, de blik op mijn tuintje, aan u te schrijven.
Waarom moeten persoonlijke brieven altijd gericht zijn aan mensen die je kent? Het zou nog mooier geweest zijn als ik deze brief met de hand schreef en met de post aan u bezorgde. Misschien doe ik dat nog wel eens. Met kerst of zo.

Ik hoop vooral dat u geniet van een fijne zondag. Schrijvend. Of observerend.
Of wat u ook aan het doen bent.
Lezend, op dit eigenste moment blijkbaar.
Het was fijn me even tot u te richten.
Dankuwel voor het lezen!