Taxeren

jessica-ruscello-99566.jpg

Deze kon ik niet laten liggen. Ik dook in mijn handtas en haalde blocnote en pen tevoorschijn.
‘Internet is veel duurder dan de rommelmarkt. Ik koop daar niet.’

Ik liet de uitspraak op me inwerken bij het uitstappen, intussen de verkondiger van kop tot teen bemonsterend.

Hij had de hele weg al de uitspraken van zijn twee vrouwelijke reisgenoten gestoffeerd met zijn mening. Intussen af en toe halve artikels uit de krant voorgedragen en van commentaar voorzien.

Oh ja, ik weet waarom ik geen krant lees. Of TV kijk. Of nieuws volg. Als het gros van de mensen dezelfde dingen leest en daarover een mening heeft, mag er toch al eens her en der iemand tussen zitten die gewoon dat alles observeert? Zonder oordeel. Neen, dat laatste lieg ik. Ik ben ook maar een soort van mens.

Ik had nochtans geaarzeld om me op het bankje achter hem te zetten. Vier zitjes die ingenomen worden door ochtendgekakel en ik daar achter. Rustig naar je werk pendelen is iets anders. Waarom niet een halve treinwagon opschuiven…Maar ja, dan mis je oneliners. Dilemma dilemma…

Is het trouwens wel waar wat hij zei? Is het Internet veel duurder dan de rommelmarkt? En zouden ze op het Internet ook het Internet in boekvorm verkopen? Of moet je daarvoor naar de rommelmarkt?

Soms zijn er behoorlijk dure stukken te vinden op de rommelmarkt. Hoor ik van een antiekverzamelaar-verkoper. En soms wordt op Internet onzin verkocht. Dat vind ik toch ook behoorlijk goedkoop.

Ik ga er even mijn dikke van Dale bij nemen om de uitspraak van mijn reisgenoot te analyseren.

  • ‘duurder’ = ‘hoger van prijs’
  • ‘prijs’ = ‘bedrag dat in ruil voor het leveren van een zaak of het verrichten van een dienst gevraagd of geboden, ontvangen of besteed wordt’
  • ‘bedrag’ = ‘grootte van een geldsom’
  • ‘geldsom’ = ‘vrij grote hoeveelheid geld’
  • ‘geld’ = ‘papieren of metalen betaalmiddel dat uitwisseling van goederen mogelijk maakt zonder directe ruil’

Hoe zou die man op het Internet moeten betalen?
En wat hij zou kopen, heeft dat dan waarde?
Heeft wat je op een rommelmarkt koopt meer waarde dan wat je op het Internet koopt?
En hoe moet je trouwens een ‘koopje’ liken op de rommelmarkt?

Het is allemaal toch niet zo simpel. Ik denk dat ik de volgende keer weer in het midden van de wagon ga zitten. Dan hoef ik slechts in de reflectie van het raam de persoon vóór me te observeren die de inhoud van haar neus bewondert alvorens deze mondjesmaat te recycleren.

En neen, daar schrijf ik geen apart bericht over.
Recyclage, zo´n saai onderwerp 🙂

Diagnose: acute communicatiestoornis

Hoe doe je dat, duidelijk en empathisch communiceren dat je inderdaad allebei hetzelfde doel voor ogen hebt… Ik hoor u fronsen…

Anders geformuleerd, hoe maak je aan iemand die je wil helpen duidelijk dat het op één of andere manier niet ‘klikt’, dat de communicatie je erg onrustig maakt. En hoe doe je dat in een context waar jij erg afhankelijk bent, psychiatrisch patiënt in gedwongen opname bijvoorbeeld, en ‘hij/zij’ de behandelend arts die de sleutel tot jouw gezondheid en vrijheid bij zich draagt. Ik slik even voor ik verder schrijf… Blog je zoiets??

Mijn beschouwing is nochtans zuiver. De medicatie die ik voorgeschoteld krijg zit volgens mij juist. Ik voel me aansterken. Mag dagelijks enkele uren de afdeling verlaten met vrienden. Word niet gedwongen afdelingsactiviteiten mee te doen omdat die inderdaad niet noodzakelijk voedend zijn op dat eigenste moment. En ondertussen krijg ik nu ook al de vrijheid zelf te bepalen of ik al dan niet slaapmedicatie inneem. Ik ben ze vannacht opnieuw rond één uur gaan halen toen het zandmannetje weer vergat dat hij zand in mijn ogen moest strooien en niet tussen mijn lakens.

Het was een afspraak, ze werkte. Er was duidelijkheid. En ik ben er dankbaar voor.

Mondjesmaat krijg ik de verantwoordelijkheid weer in handen en langzaamaan koop ik vrijheid met gedrag dat past binnen de context. Durf me zelfs zachtjesaan opnieuw afvragen wat ik nog wil betekenen in dit leven.

Maar elke keer als ik op consult moet in de afdeling stap ik gestresst het dokterskabinet weer uit. Niet ONT-laden, maar OP-gedraaid. Omdat ik niet ‘rustig samen de uitspraak van de vrederechter wil overlopen’ als ‘die formulering er toch niet zo toe doet’. Dat ik niet wil nagaan ‘waar die angst vandaan komt’ als ik zeg dat ze al weg is nadat ik heb opgemerkt en uitgesproken dat ze er was. En dat net dát oplucht. En dat ik beaam dat ik weet dat ons doel hetzelfde is, maar dat het verdomd moeilijk is daar focus op te houden als je je systeem langzaamaan zo voelt opladen dat je naar de isolatiekamer verlangt om eens goed te brullen, tieren en slaan…
Hoewel je ‘woede’ als emotie nooit hebt gekend. En het wellicht net daarom gebeurt…

Ik ben niet de enige op de afdeling die zich niet helemaal ‘gehoord’ voelt. Laat ons de ‘communicatiestoornis’ zo maar noemen. Zou dit overigens ook in de DSM V bijbel staan?

Vreemd toch hoe een medepatiënte enkele dagen geleden haar hoofd op mijn rechterschouder legde, haar armen rond mijn onderarm haakte en zei ‘ik word zo rustig van jou’ nadat ze de dag ervoor had gevraagd ‘wat doe jij hier, jij bent toch geen patiënt?’
Vanmiddag vroeg een patiënt die net op de afdeling arriveerde me waarom ik hier zat. ‘Waarschijnlijk ook voor agressie?’ sprak hij grijnzend. Een vriend van me die ik deze anekdote sms´te reageerde met ‘dat is met al die tattoos op je armen, dat geeft een fout beeld’. Was lachen!
Ja, naar het schijnt straal ik dus rust uit…

Maar dat ik de ziel uit mijn lijf dans op de zes vrije tegels in mijn slaapkamer om de lading van het doktersconsult weg te leiden. Met de deur toe uiteraard…want was het niet omdat ik ‘vreemd’ aan het dansen was in de tuin thuis dat er aan de noodrem werd getrokken. En dat Christie, begeleidster van de Authentic Movement die me dans als therapie deed ontdekken graag op bezoek wil komen. Dat zwijg ik ook maar stil.
Neen, ik wijs niemand met de vinger. Geen gedrag is vreemd, als je de context mee in rekening neemt.

Een tijd geleden sprak ik een prof van de KULeuven aan met de boodschap ‘ik wil gastcolleges geven aan psychiaters in opleiding. Over communicatie, empathie en verbinding.’
En zie mij hier nu zitten. Bij elk woord aarzelend of het wel het juiste is. Hoe ik in godsnaam de dialoog met mijn behandelend arts hier op een rustiger manier kan tegemoet treden nadat ik dit hier online zet. Ik zou zeggen, hou ze nog maar effe vast daar…