Vrijheid

Photo by Lek Nikto on Unsplash

Ik was er niet goed van.
Daar zat ik op een bankje op de Korenmarkt in Gent, wachtend op een vriendin. Op de bank naast me kwam een jonge vrouw zitten. En even later, tussen ons tweetjes in, een andere jonge vrouw.

Opeens hoor ik de eerste vrouw iets zeggen in de trant van ‘waarom draag jij een hoofddoek? Het is toch niet normaal. Niemand hier bij ons draagt een hoofddoek, waarom jullie wel?’ Het meisje naast me antwoordde ‘laat me met rust alsjeblieft.’
‘Ik wil je helpen’, zei de eerste jongedame, ‘moet jij een hoofddoek dragen van je ouders? Waarom draag je die niet gewoon thuis en doe je die hier op straat af. Dat is toch lelijk. En hoe doe je dat met dat mondmasker?’

Ik boog me voorover en zei tot de eerste dame ‘mevrouw alsjeblieft!’

Opeens trekt de jongedame naast me haar hoofd naar mijn kant en zegt ‘blijf van me af alsjeblieft’ terwijl ze haar hoofddoek wegtrekt.
Als je wil kan je je aan de andere kant van mij zetten’ zei ik tegen haar. Waarop de jongedame met hoofddoek opstaat en aan mijn linkerkant komt zitten.

De eerste jonge vrouw ging verder ‘mogen we hier nu niet vrij over spreken? Mag je nu geen vragen meer stellen?’ Ik antwoordde geagiteerd iets in de trant van ‘daar gaat het niet om. Jij raakt haar aan, waar ligt jouw grens?’
De jongedame antwoordde niet meteen.

Toen ik weer recht voor me keek zag ik op een tiental meter mijn vriendin naar me zwaaien. Ik keek nog even naar de dame links van me en zei ‘sterkte’, waarna ik opstond en verder liep. Maar ik was dus wel wat van de kaart door dit gebeurde. Vroeg me ook af of het ok was om te vertrekken.

‘Het was een sociaal experiment’, hoorde ik nog roepen. Ik was doorgelopen met mijn vriendin, richting Vrijdagmarkt.

Ik kon het echter niet loslaten. Mijn vriendin vertelde, ik hoorde amper wat ze zei…Ik vond dat ik niet goed had gereageerd…vroeg me af hoe ik het anders had kunnen doen.

Opeens tikt iemand op mijn schouders en ik draai me om. De jongedame met hoofddoek spreekt me aan en zegt ‘mevrouw, het was een sociaal experiment. Mogen we het filmpje gebruiken op school?’
‘Hebben jullie dit gefilmd?’ vroeg ik. ‘Ja daar,’ ze wijst naar een jonge vrouw een tweetal meter verderop. ‘mijn zus heeft gefilmd.
‘Ja,’ zeg ik, ‘jullie mogen het filmpje gebruiken op school.’ Maar ik zeg er niet bij dat ik niet wil dat het op sociale media verschijnt.
En daar ben ik nu nog lastig over. Die jonge gasten gaan daar zo vlotjes mee om…

Ik ben me ervan bewust dat de conversatie van hierboven niet helemaal strookt met hoe het gesprek in werkelijkheid verliep. Daarvoor was ik teveel geraakt door wat er gebeurde. De vragen werden gesteld, maar niet noodzakelijk in de volgorde die ik hierboven beschreef. Maar de jongedame met hoofddoek zei nog ‘bedankt voor wat u heeft gedaan. We hebben het inderdaad vandaag niet zo gemakkelijk.’

Ik kon het niet loslaten.
En waar ik gisteren dit verhaal deelde in een groep met de mededeling dat ik vond dat ik niet adequaat had gereageerd, kreeg ik toch vooral te horen dat ik moedig was geweest om te reageren. En dat het onveilig moet hebben gevoeld, om te reageren maar zeker ook om te beseffen dat ik onderdeel was van een sociaal experiment.

De mensen die deze reactie gaven vonden dat er meer tijd had moeten worden besteed aan het kaderen van het sociaal experiment. Dat er beter voor me ‘gezorgd’ had moeten worden. Ik weet zelfs niet welke school deze drie jongedames lopen…

Het gebeurde vond niet plaats in de Opvoedingstraat in Gent. Daar had ik een andere ervaring.

Zucht. Ik kan alleen maar het gebeurde eens grondig herleven en uitmaken hoe ik in de toekomst wil reageren mocht soortgelijke situatie zich weer voordoen.
Voor mezelf uitmaken wanneer ik reageer en wanneer ik zwijg of opstap.

Doet me denken ook:
Wat is vrijheid?
Waar liggen de grenzen van vrijheid (van meningsuiting)?
Ligt de grens van vrijheid daar waar de vrijheid of integriteit van een ander in het gedrang komt?
En hoe ‘meet’ je dat? Met buikgevoel?

En hoe kan je op dat moment ‘gepast’ reageren hoewel allerlei emoties door je heen jagen?

Het zijn open vragen. Ik heb er nu geen antwoord op. Voor dergelijke vragen is het beter meer dan één hoofd erover te laten nadenken. Meer dan één hart te laten spreken. En ons buikgevoel goed in de gaten te houden.

Hey Man!

Content-ment

Photo by Judson Moore on Unsplash

Heb je je ooit al eens ingebeeld dat je rondloopt in een wereld waar niemand je gelooft?

Misschien omdat alom geweten is uit het verleden dat je veel verbeelding hebt, omdat degenen aan wie je je verhaal vertelt zich beroepen op kennis en data die via platgetreden paden zijn ingesleten en steeds naar dezelfde oplossing leiden of desnoods omdat je meerdere waarheden ziet waar anderen er maar één zien.
Die van de directe observatie vanuit hun oogpunt en de gestockeerde en gedeelde data.
Alsof een prof je punten geeft op basis van je vorige examen of je naar je resultaten vraagt op andere vakken, om te Her-Eiken wellicht?!

Gisteren was ik op wandel. Toen ik mijn tas neerzette en hurkte om even stil te staan bij waar ik me precies bevond, zag ik als vanuit het niets een man naderen vanuit een ander paadje. Hij draaide af naar de kant die ik ook op ging en ik liep op een paar meter afstand achter hem dezelfde richting uit. Hij wandelde aan ongeveer dezelfde snelheid als ik maar gaandeweg haalde ik hem in.
Toen ik op dezelfde hoogte liep, sprak ik hem toe met de woorden
‘we lopen blijkbaar aan dezelfde snelheid’.
Hij antwoordde ‘Ik zal een beetje trager gaan, zodat je niet het gevoel krijgt dat ik je volg.’
Hij zei ook nog iets in de trant van ‘ik loop hier al wat langer rond dan jij.’

Maar die wijsheid zal wellicht liggen in de grijze baard die hij droeg. Hij vroeg me ook nog of ik iets zocht en wees me een kortere weg dan ik zou hebben gevolgd moest ik hem niet zijn tegengekomen. Ik stak de straat over, sloeg het paadje in dat hij aangaf, stak nog een duim op vergezeld van een dankwoord en stapte verder.
Keek nog even om en hij bleek uit het niets te zijn opgelost.
Dat is de stem van verbeelding wellicht.

Alleszins, het was een bevreemdende maar eigenlijk wel fijne warme toevallige ontmoeting.
Het leek of hij speciaal op dat pad was gekomen om me een handje te helpen.
Maar dat klinkt als zot.

“Lights will guide you home and ignite your bones.”
Wie zingt dat alweer?

Wat is geloven?

Maybe I believe in more than eyes can see
Maybe I believe that visions are the key
to rearranging focus to the value of let´s say a tree


Maybe I sound sick in the eyes of ‘human’-kind
Maybe I get tired of that ever lasting sound
that nothing is to change if Í don´t do what you might

That is why you laugh
and I re-define Content

to Light

Numb

Photo by Lysander Yuen on Unsplash

het is wreed hoe ik fluister
wat ruimte belooft
en niet luister als buiten dan toont

that i don´t walk the talk
if it chalks about me
cause i do not believe i deserve

Je n´ai plus de regrets ni de honte
je pensais
je suis fatiguée, m´en moquez plus
s´il te plait

So my question is this
si qui oui wants to cuddle
an artistic gymbubble

I´ld be thankful and humble
en LOL en gemompel
gestrompel will lead me to you
Just a key

Grand bisou
Qui oui


In naam van een liefde (hoe, weeral?)

Photo by Element5 Digital on Unsplash

als ik nu van hier tot ginder
toch een zoen
en zo verpak
zouden dan in tussen tijd
en ruimte rustig op ´t gemak
de vogels anders leren fluiten
dan het deuntje vanop school
of moet je daarvoor flabberwappend
leren snaren op viool
ik weet het ook van hier tot ginder
allemaal nog niet zo goed
dus ´k hou me aan een dikke zoen
verpakt tussen bewust-zijns-staten
vuur-gemuurd en bitje spelend
deuntje flupsend
flubberslurpend?
water water…rest komt later
groene groetjes,

altviool xx

In naam van een liefde

Photo by Nick Fewings on Unsplash

vanavond wil ik liefde schrijven
niet voor het één
het ander of desnoods
gewoon, omdat dat wel
bij me hoort

zelfs als versnipperd, verpulverd, vergaan en vergeten
niet wetend, te dom om
… een pluisje te vatten
te draaien te keren
te lossen te helen
misschien of net niet

het zal zijn wat het is
maar één ding vol-staat
voortaan ga ik door
want stilstaan is laat
of te laat en te donker
om lichtjes te grijpen
de katjes in ´t donker

ge weet wel

neen, liefde zal ´t zijn
en erop of eronder

(ver)draag me nu maar

In de naam van

Photo by Stéphane Juban on Unsplash

Hoe waardevol is een onderzoek als je onderzoeksobject ‘weet’ dat het onderzocht wordt?
Hoe betrouwbaar is je conclusie als je onderzoeksobject zich gaat gedragen zoals in jouw verwachtingen ligt? Of net niet. Of soms wel, soms niet. Soms snel, soms rietepetiet.
Hoe ver ga je in je onderzoek als je ziet dat je onderzoeksobject zwaar aan het lijden is? Waarbij jij misschien onderstelt dat het niet komt door jouw te gretig, intrusief onderzoekswerk dan wel door de context waarin je object zich beweegt?

Hoe ver ga je in niet-handelen?
Hoe humaan is mens-zijn?
Hoe artificieel wordt authenticiteit als je het naar ‘zachte’ hand kneedt?

Als ik vroeger naar mijn kinderen keek in hun acties, dan deed ik dat vanuit een ontvankelijke nieuwsgierigheid om te begrijpen hoe hun leefwereld in elkaar zat. Om te begrijpen waar ze plezier aan beleven. Zo zag ik hen op een bepaald moment dansen op hetzelfde muziekje, heel verschillend in hun bewegingen, maar op de één of andere manier zag ik harmonie in hun samen-apart-dans. Ik kon dan natuurlijk ingrijpen door te roepen dat het koekjestijd was. Om na te gaan hoe hun dans dan veranderde of te kunnen concluderen dat het instant genot van het eten van een koekje opwoog tegen het plezier van je over te geven aan muziek, wat natuurlijk mijn vooronderstelling was. Ook kon ik aansturen om hen opnieuw te laten dansen na het koekje om zo de impact van het gegeten koekje in danskaart te brengen.
Maar ik liet hen en genoot van hun plezier.

Op een ander niveau zou je kunnen het koekje vervangen door medicatie.
Of een welgemeende maar alsnog niet-authentieke knuffel, omwille van de onderzoekscontext.
Of je kan eens goed rek zetten op veerkracht tot de ‘e’ er uit is en het allemaal opnieuw zo overweldigend voelt als toen wellicht het geval moet zijn geweest. Voor je onderzoeksobject bedoel ik.
Wat wartaal is, uiteraard. Te schrappen uit de observaties.

Gisteren heb ik in een mooie juwelenzaak waar ik graag kom overduidelijk nep-oorbellen gekocht. Te duur voor de nep, maar ik vond ze mooi en ze hadden een symboliek voor me. Dus kan het mij allemaal begot niet schelen.
Zo word ik grijs en nep. Misschien de nieuwe trend van gisteren, als ik mag vooruitblikken?

Vandaag doet mijn lichaam opnieuw heel veel pijn en heb ik ook opnieuw op veel plaatsen blauwe vlekken.
Maar ik zal naar de huisarts gaan als ze weg zijn. Om te kunnen zeggen dat ‘niets’ helpt.

Misschien moeten we onze kinderen leren om te dissociëren op een veilige manier. Zodat, wanneer de wereld overweldigend wordt, ze een plek hebben om even naar te vluchten. Om dan terug te komen als de storm geluwd is. Misschien valt het te leren hoe dat veilig kan.

Heb immers ooit ergens gelezen dat je in overweldigende omstandigheden vooral niet moet gaan proberen eruit te geraken. Gewoon wat drijven op drijfzand. Stilzitten in het oog van de storm. Surfen op de golven van je kwetsbaarheid.
Of dissociëren dus, op gedachtenvlucht gaan in één of ander bewustzijnsniveau. En de storm laten overwaaien.

Ik zeg maar iets…

Warms, uitdehaard.

Dol-fijn

Photo by Nicholas Kusuma on Unsplash

“Als een man zijn vrouw de zee in smijt”…
“Moet hij zorgen dat ze niet in´t water schijt”

Zo, dat moest er even uit…
Een FILO´ken…

Allez vooruit, een spoor:
Guy Mortier in StuBru-twitterland, anno….ja wellicht zoiets…