Laat mij

Photo by Jamez Picard on Unsplash

laat mij een nieuwe droom verleiden tot een tijdloos avontuur
waarin de camera beweegt en vat hoe liefde op elk uur
nieuwe herinneringen geeft

(eerder gepubliceerd: https://fiduciacaro.be/2018-09-21/laat-mij/)

Tijdstippelen

Photo by Clay Banks on Unsplash

‘Mevrouw, weet u misschien hoe laat het is?’
Ik zocht mijn smartphone in mijn tas en zei ‘half twaalf’.

‘Ah, dan staat ze juist’, zei hij.
‘Ik heb deze horloge net gekocht en ik wou zien of ze juist gaat. Ik had een andere horloge binnen gedaan omdat het glas kapot is en dat is volgende week klaar. Dat kost maar vijftien euro gelukkig. Maar ik doe niet veel geld meer op hoor. Al is deze horloge wel een dure horloge eigenlijk, maar ik wil weten hoe laat het is. Ik spaar heel goed, als ik ga werken, allez…ik ga nu niet werken omdat mijn grootmoeder overleden is en zo…en ja, het is niet zo´n makkelijke periode. Maar als ik weer ga werken binnen een jaar of zo dan zet ik opnieuw de helft van mijn loon opzij. Neen, ik geef niet veel meer uit.’

Ik had begrijpend geknikt en gehumd.
Hij was blijkbaar gerustgesteld, nam afscheid en struinde verder.
Zich nu weer volop bewust van tijd.

Ik at alvast mijn lunch op, gezeten op het bankje waar ik even de tijd overbrugde.
Ik was met de fiets naar mijn bestemming gereden en bij het checken van het tijdstip ergens halverwege mijn traject was ik tot het inzicht gekomen dat ik een uur te vroeg was vertrokken. Maar het weer leende zich voor gemoedsrust en het bankje leek me prima om mezelf en mijn omgeving te bestuderen. Ook de winkelstraat liep ik daarna even door, maar op een Standaard boekhandel na waren bijna alle winkels gesloten. Vakantie wellicht, ik heb het niet nader bestudeerd.

De boekhandel ben ik wel even binnengegaan maar ik heb me ingehouden.
Schriftjes en boeken slechts overschouwd zonder ze nader te bestuderen. Mezelf toesprekend ‘je hebt niets nodig lieve dame…’

Hoewel onze uitgaven nu veel makkelijker te volgen zijn omdat vrijwel alle aankopen elektronisch verlopen, maakt dat op zich de stand van de rekening minder doorzichtig, vind ik. Bedragen tikken vlotjes weg zonder dat je het meteen voelt. Vroeger zag je cash geld verminderen in je hand. Nu moet je effectief naar de stand van je rekening gaan kijken om te zien hoeveel marge je nog hebt. En domiciliëringen maken het overzicht niet altijd doorzichtig.

Af en toe weten hoe laat het is omdat het bedrag van een domiciliëring niet van je rekening is kunnen gaan, het houdt je alert. Al heb je dat soort fouten niet altijd meteen door en moet een aanmaning je wakker schudden. Shame on us.

Weten hoe laat het is. Je kan het als kind ook aan de blik van je ouders merken. Als je bijvoorbeeld geld meekrijgt om naar de winkel te gaan en er een extraatje koopt omdat je vindt dat je dat wel verdient. En je wisselgeld dus niet klopt. Dat soort uitspattinkjes valt minder op wanneer je de bankkaart meekrijgt en de rekening ‘verliest’. Enfin. Er is allemaal wel een oplossing voor te vinden.

Het is trouwens op veel vlakken wel vijf voor twaalf…maar dat wordt een ander verhaal.

Over voor-, in- en uitlezen

Photo by Lisda Kania Yuliani on Unsplash

Hoe het gekomen is weet ik niet. Of hij de eerste was die het aan mij vroeg of dat ik het voorstelde aan hem dan wel of het organisch ter sprake kwam. Alleszins, het is nu al een tijdje de gewoonte dat mijn huisgenoot en ik de dag afsluiten met een voorleesmomentje. Hij installeert zich om comfortabel met volle aandacht te luisteren.
Ik wacht tot hij helemaal geïnstalleerd is en lees voor.

En dan neemt hij vanuit die aandacht dus ook mijn gepijnigde gezichtstrekken waar als ik bijvoorbeeld steden tegenkom die vragen gelezen te worden met van die ° en ¨ op wat klinkers her en der… , om maar een paar tongtwisters te noemen.
Dan zie en hoor ik hoe grappig hij het vindt dat ik er mijn beste beentje voor ‘inzet’.

Het eerste boek dat zich zo liet lezen, en dat intussen uit is, was ‘Simon‘ van Marianne Fredriksson. Hij had het ooit zelf gelezen, maar het beluisteren vond hij toch nog een extra dimensie hebben.

Elk voorleesmomentje werd en wordt systematisch afgerond met een korte reflectie. Met vaak woorden van bewondering over de wijsheid die de schrijfster in de jonge personages legt. De mooie beelden. De eigenaardige ervaringen of overtuigingen.
Her en der bevatte het boek aantekeningen in potlood.
Bij poëtische passages of diepe inzichten.

Ook ik heb van het boek genoten, al mis ik ook wel stukken omdat mijn aandacht meer gaat naar het correct leggen van bijvoorbeeld intonatie en pauzes, dan wel naar begrip van de woorden op zich. Het blijft allemaal niet zo hangen bij mij zoals bij mijn huisgenoot.
Maar ik ga het boek zeker ook nog eens zelf lezen, om de diepgang helemaal te vatten.
De mooie beelden ook.
De personages en hun samenhang nu ‘echt’ te leren kennen.

Een paar dagen geleden ben ik, of beter ‘zijn we’, begonnen in een boek van een Turkse schrijfster, Elif Şafak, ‘Liefde kent veertig regels.’
Een andere stijl, maar zeker ook interessant.

Ik moet wel altijd mijn huisgenoot aanmanen te zwijgen als hij zich weer luidop afvraagt wanneer X of Y in het verhaal zal gebeuren. ‘Want dat gaat dus gebeuren he…’
Doet me ineens denken aan een aflevering van Magnum, lang, lang geleden ook alweer, waar de beste man met volle snor na wederom een geslaagde opdracht met veel goesting en knus geïnstalleerd zijn TV aanzet om een opgenomen versie van een match te bekijken… waarna Higgins het niet kan nalaten bij het passeren vanuit zijn mondhoeken te fluisteren wat de eindstand was…
Het zal wel baseball geweest zijn…maar dat ‘detail’ ontgaat me even.

Vroeger durfde ik bij het aanvatten van een boek eerst de laatste pagina te lezen, om te zien of het allemaal wel ging goedkomen.
Die drang voel ik gelukkig niet meer.

Ik denk trouwens dat ik nu meer boeken inlees, dus lees en er meteen mijn stem aan geef, dan dat ik werkelijk boeken lees…om het lezen op zich.
Hoewel er eentje klaarligt waar ik reeds een begin in heb gemaakt…van Riika Pulkkinen, ‘De kinderplaneet‘.
‘De grens’, ook van haar, vond ik heel goed, vandaar…meer van dattum.

Maar zo schrijven over lezen…
Dat is er misschien over, niet?!

About presents and gifts

Photo by Annie Spratt on Unsplash

“The most beautiful presents
cannot be bought…
only gifted”

PS: ik plukte deze woorden net uit een online zoomsessie
en deel ze omdat ik ze zo mooi vind…
Dankjewel aan de ‘verzinners‘…

**********************

“If time is your gift
I can be your present”

PS: deze woorden bedacht ik wel net helemaal zelf …
Maar je mag ze helemaal gratis gebruiken als je ze fijn vindt…ssst…

Tijd- en grenzeloos zorgzaam zijn

Gevonden op historiek.net

“He who doth with the greatest exactness imaginable, weigh every individual thing that shall or hath hapned to his Patient, and may be known from the Observations of his own, or of others, and who afterwards compareth all these with one another, and puts them in an opposite view to such Things as happen in a healthy State; and lastly, from all this with the nicest and severest bridle upon his reasoning faculty riseth to the knowledge of the very first Cause of the Disease, and of the Remedies fit to remove them; He, and only He deserveth the Name of a true Physician. ”

“The great seal of truth is simplicity.”

Meer historische info:
https://historiek.net/herman-boerhaave-arts-botanicus-biografie/126895/

PS: “The surest method against scandal is to live it down by perseverance in well-doing, and by prayer to God that He would cure the distempered mind of those who traduce and injure us.”

Vrijuit

Photo by Rafael Barquero on Unsplash

“Leef alsof er niemand naar je kijkt.”

Omdat, van zodra iemand kijkt, je gedrag verandert. Je je rekenschap geeft van een paar ogen. Zoals ook je temperatuur verandert als je een thermometer gebruikt om hem te meten. Zoals ook je woordkeuze verandert van zodra je je bewust wordt dat iemand je schrijfsels leest.

Lezerloos schrijven.
En al zeker laserloos schrijven.
Ik bedoel maar, wat is het effect van een grote gecondenseerde lichtbundel die je woorden scant op…ja, op wat?
Dat hangt af van hij of zij die de laser bedient. Waar zoekt hij of zij naar? En wat wil ik misschien verbergen?

Lezerloos schrijven lijkt me moeilijk. Temeer omdat ikzelf toch altijd de neiging heb zelf te herlezen wat ik geschreven heb. Niet alleen om zo mogelijk schrijffouten eruit te vissen vooraleer de ether in te gaan. Ook om te herkauwen. Dan ben ik mijn eigen lezer. Heeft dat een impact op mijn woordkeuze? Ben ikzelf kritischer dan een andere lezer?

En hoe verandert inhoud als ik het tijdstip van lezen verander?
Hoe kijk ik terug op schrijfsels als mijn ogen zich bevinden in wat doorleefder gelaatstrekken?
Blijft mijn waarheid overeind als ik de tijd erop loslaat?

Voortschrijdend inzicht. Dat is wel een mooi fenomeen. Detecteren hoe je blik op de werkelijkheid is veranderd door de tijdmachine. Hoe je waarheid is veranderd. Je blik verruimd. Misschien. Hopelijk. Een zuchtje zachtheid dat dan mee mag deinen.

Leef alsof er niemand naar je kijkt.
Zoek desnoods een cocon waarin je vrijuit een dag in je leven kan dansen.
Of sluit je ogen en waan je in een magische ruimte waar je observators worden opgeslokt door de duisternis. Er één mee worden. Hun energie zich verbindt met de leegte.

Benieuwd welke foto zich straks laat plaatsen boven deze woorden.
Is een foto überhaupt een goed idee of blijft dit blog beter ruisloos?
En vormt een vraagteken een mooie conclusie?

Wat ik zie

Photo by Graham Ruttan on Unsplash

Ze houden van hun werk.

Dat zie ik. Dat voel ik.
Als ze er zijn, ‘geven’ ze. Stuk voor stuk.
Verbinden ze. Bevragen ze. Grappen en relativeren ze.

Van mens tot mens.
Eén voor één zie ik hen passeren. Elke dag iemand anders. Moeilijk te volgen. Ik observeer.
En voel. Ook mee, ja. Ik voel de energie waarin ze zich bewegen.

Ik zie vermoeidheid. Ik zie hoe de lichaamstaal getuigt dat ze helemaal nog niet willen denken aan hun volgende cliënt en de tijdsdruk die in hun systeem zit.
De tijd tikt cliënten weg.
Wanneer zal vandaag hun ronde afgelopen zijn?
Hoe lang kunnen ze twee shiften trekken?

‘Het is wel ok, hoor. Ik heb wel geen leven. Maar ik doe het graag.’
‘Sorry dat ik een fout maakte met de medicatie. Dit zou inderdaad niet mogen gebeuren. ‘
‘Ik ben vanochtend om zes uur begonnen. Mijn shift zit er nog niet op.’
De klok tikt 22u23 op dat moment.

Kunnen we hen een moment van aandachtsslapte kwalijk nemen?
Ik niet. En hoewel ik zelf niet al te veel draagkracht heb, ik wil een beetje mee dragen met hen. Grappen. Relativeren. Een hart onder de riem steken.
Een woordje van respect uiten. Hen een dikke woordenknuffel en hartegroet toewensen die deugd mag doen. De hele dag. Of de avond die rest voor de nachtrust zich opdringt.

En neen, noch cliënt, noch verpleegkundige vindt het fijn dat de pyjama pas om 13u wordt verruild voor de dagtenue.
Half acht ´s avonds is inderdaad vroeg om ondergestopt te worden.
Je zal maar naast je eigen worstelingen ook nog op onbegrip bij de cliënten mogen stuiten. Alsof zij er iets aan kunnen veranderen. Of mogen.

Wat rest nog?

Hoe zouden die zorgzame mensen zelf hun zorgprogramma invullen, als ze er de ruimte zouden voor krijgen?
Wat vinden zij essentieel in wat ze hun cliënten willen aanreiken en wat vinden ze ballast? Wat doet hen opstaan en drijft hen vooruit de rest van de dag? Met de glimlach van cliënt naar cliënt.
Waar zijn ze dankbaar voor aan het eind van hun dag en hoe zouden ze hun dankbaarheidsschriftje nog wat willen aandikken? Als ze er al eentje hebben…

Wat als ze eens zouden mogen proberen hun eigen zorgaanbod vorm te geven.
Samen.
Laat tijd weg en stel de cliënt en de zorgverlener aan het roer van het zorgaanbod.
Wat zou er dan veranderen?

Een kompas voor zorg.
Tijdloos.
Mateloos goesting-gevend.
Honderduit besmettelijk.
Zoiets?

Het concept tijd

Photo by JESHOOTS.COM on Unsplash

Wachten duurt soms lang.

Ik herinner me mijn petekind toen hij nog in de kleuterschool zat. Voor een periode ben ik hem onder de middag gaan afhalen van school, om hem daarna bij mij thuis een boterhammetje te geven en hem te slapen te leggen.

Op de fiets wees hij dan vanop zijn zitje aan het stuur op alle auto´s die hij zag en benoemde ze met hun merknaam en kleur. Een twintigtal minuten later, boven zijn boterham, zakte zijn spraakzaamheid dan al wel een ferm niveau en eens in bed verzonk hij snel zonder gemor in zijn middagdutje.

Als ik dan een uurtje of wat later mijn roepnaam hoorde, ging ik hem boven halen.
Ik verwittigde hem ook alvast dat ik hem gehoord had. Even roepen: ‘Ik kom.´
Maar tegen de tijd dat ik op de vijfde trede stond waren zijn woorden al veranderd in
‘goh zeg, waarom duurt dat altijd zo lang?’
Dan zag ik hem, vol verontwaardiging, rechtop in zijn bed zitten met een bedrukt gezichtje.
Ik vond dat best grappig.

Perceptie van tijd.
Ook ik ben er niet al te best in het begrip ‘tijd’ juist in te schatten.

Ooit deed ik mee aan een experiment waarbij we rechtop moesten staan in een ruimte, onze ogen gesloten, waarbij we onze hand moesten opsteken als we dachten dat er twee minuten verstreken waren.
Ik was te snel.
Er was toen wel één iemand in ons gezelschap van een twintigtal mensen die het volledig correct had ingeschat. Arm, check! Exact twee minuten voorbij.

‘Tijd heb je niet, die maak je met keuzes.’
Tijd verlies je ook, met sommige keuzes…
Nu ja…wat is verliezen als je de geplande invulling van de tijd vervangt door een andere invulling. Wellicht zijn er niet veel mensen die dat kunnen. Of, beter gezegd, die erin slagen die andere invulling ook interessant te vinden.

Als je aan de bushalte staat en er passeren op een half uur tijd vijf bussen waarop de melding ‘geen dienst’ staat, dan heb je verschillende keuzes.
Je kan kiezen erop te vertrouwen dat er binnen afzienbare tijd een bus zal opdagen die stopt en bereid is je mee te nemen.
Je kan kiezen je geplande activiteit op te geven en terug te keren op je passen om een andere invulling van tijd te vinden op of kortbij je vertrekpunt.
Of je kan wat observeren. Observeren wat je voelt, denkt, ziet…of overdenken wat de verborgen boodschap zou kunnen zijn achter zoveel ‘pech’.

Jaja, ik hoor je al zeggen…de auto, dat is inderdaad ook een optie maar nu even niet relevant in deze exploratie. 😉

Hoedanook. Ik heb vaak geen benul van tijd.
De dag van de week wil nog wel lukken, maar de exacte datum, het uur…tja.
Gelukkig zijn er hulpmiddelen. Of mensen in de buurt die graag nog eens een blik op hun fancy horloge werpen om je te helpen met dit vraagstuk. En je meteen trots te verkondigen hoeveel stappen ze al hebben gezet. En wat hun hartslag is. En te zwijgen over de prijs van dat horloge. Of net niet…

Jaja, tijd staat niet stil.
Vooruitgang kan je ook niet stoppen.
Maar stilstaan en voelen hoe je tijd echt wil invullen. Dat kan nooit kwaad…

Waardegerichte acties

Soms kijk ik naar het nieuws op TV. Zoals zonet.
Vaak voel ik me dan onmachtig, zoals zonet.
Soms doe ik dan iets waardevols om contrast te bieden. Dan plaats ik een stukje moois om van te genieten. Wat links om extra te exploreren. En dan denk ik: zo kan het ook.
En ben ik blij dat ik een blog heb waar ik wat kan spelen.

Om verder te exploreren:

Thecorrespondent.com
Soundtracker Gordon Hempton
En een oudje over een bijzondere vogel:
https://fiduciacaro.be/2019-09-10/stemtechniek/

Dat vind ik echt wel de moeite om mijn tijd aan te geven.
Omwille van mijn glimlach, als spontane opbrengst.