Gouverneur

lisheng-chang-362528-unsplash

Photo by Lisheng Chang on Unsplash

Ze belden omstreeks tien uur vanochtend aan bij mij thuis. Ik stond net op het punt mijn bed te verlaten, radio uit te zetten en naar beneden te gaan. Mijn hoofd meteen maar buiten gestoken op verdieping één om alvast te laten weten dat ik thuis was.

Zoals ik dacht waren het mijn ouders. Mijn ma stak vrij snel van wal. Dat ze gisteren ietwat bezorgd aan mijn pa had gevraagd of ze zich zorgen moest maken nadat ze mijn bericht gelezen had. Om half elf nog wel, terwijl anders het licht altijd rond tien uur al uit is.
Alsof die kinderen dan zoet slapen zodra het licht uit is.
Haha…de naïviteit van ouders soms. Er staat geen leeftijd op 🙂

Wat ik haar gisterenavond gestuurd had, even opsnorren: ‘Wat denk je, zou ik me kandidaat stellen voor gouverneur van de provincie Oost-Vlaanderen?’
En dan kussen, maar ik vind die iets te privé om hier bij te vermelden.
Ik las haar reactie: ‘Oei wat krijgen we nu, stel uw kandidatuur maar in hé…’ en dan nog iets maar dat is ook te privé om hier te typen.

Mijn pa had vrij koel gereageerd ‘ik ga mij ook kandidaat stellen’. Moet je weten, hij is net zeventig geworden en geniet met volle teugen van zijn pensioen. En hij maakte zich niet meteen zorgen over mij, had hij eraan toegevoegd. Over weinig trouwens, schrijf ik er voor de volledigheid bij. ‘Verwacht niet en je wordt niet teleurgesteld’. Dat is zijn levenswijsheid en de ideale houding voor een provinciegouverneur denk ik dan. Ik bedoel, je zou zo maar eens extra bevoegdheden kunnen verwachten in die functie…

Maar vanochtend kwamen ze dus toch even piepen of die lieve dochter van hen weer niet de spuigaten aan het verkennen was. ‘Hebt ge uw slaappillekes gepakt?’
Dat zouden ze kunnen gevraagd hebben, maar dat hebben ze niet want ze weten dat ik er geen neem. En ze ondervonden al snel dat het helemaal ok was met hun dochter.
We hebben dan ook nog goed gelachen met ons drie.
Ik heb mijn ouders ook toegegeven dat ik twee pinten heb gedronken gisterenavond.
Je bent nooit te oud om eerlijk te zijn tegen je ouders.
En trouwens, ik heb heel lang, diep en hoog geslapen.

Enfin. Nog eens even koekeloeren wat een provinciegouverneur zoal doet.
Even een oud blogbericht opsnorren, als het ook niet al verdwenen is zoals dat andere bericht dat ik daarnet zocht om er een mail mee te voeden.
Of had die tekst zich alleen in mijn hoofd afgespeeld?
Dat kan ook zomaar hoor, daar maak ik me al lang geen zorgen meer om.

Zo…blogbericht gevonden. Het is wel van een andere provincie. Misschien dat ze in provincie Oost-Vlaanderen bij wijze van afscheid van provinciegouverneurs geen ziekelijk dure feestjes organiseren waar je een postacademisch centrum op zou kunnen runnen. Misschien hebben ze in Oost-Vlaanderen ook geen fietspaden om te onderhouden. Is dat allemaal de bevoegdheid van de mensen die daar werken of zo.
Wat weet ik ook? Wacht. Feiten. De provinciegouverneur in Oost-Vlaanderen zal een jaarsalaris van 72.400 euro (niet geïndexeerd) ‘aangeboden krijgen’.

Aha! lees ik tussen de regels,…je mag dat dus weigeren!

‘Exclusief eindejaars- en vakantietoelage, plus bijkomende voordelen.’
Die bijkomende voordelen zullen wel gratis broodjeslunches zijn als de gouverneur op de middag moet vergaderen. Of een overnachting als hij heel vroeg ergens aan een uiteinde (zeg je dat zo?) van de provincie moet zijn en er ´s nachts geen fietsen meer rijden. Nog een bijkomend voordeel is dat je je titel mee hebt.
Ik bedoel ‘Gouverneur’…stel je voor dat je jezelf zo mag noemen. Klinkt wel chique, toch?

Jammer van die Oost-Vlaanderen wel. Zou er ook een Vlaamse of Federale Gouverneur bestaan? Mmmh, dat zal ik later wel uitvogelen.

Ik zou allang blij zijn als ik me omwille van mijn schrijfsels een Mini-ster mocht noemen. Maja, daar zal je wel eerst lezers voor moeten hebben. En dan ga je misschien schrijven voor je lezers en niet meer voor het plezier van het schrijven.
Maar Gouverneur vind ik toch best wel een mooie titel. Statig ook.
Je zal vermoedelijk wel moeten werken aan je imago dan. Da´s wel spijtig.

Veel tekst staat er niet in de vacature. Ik betrouw het niet helemaal. Het kan zowaar ook een fake bericht zijn. Ja, dat gebeurt soms op Internet. Je moet daarmee oppassen.
Met Suikerbergen ook trouwens. Vooral op de fiets en meer bepaald achteraan in het peloton.

Ach ach…even nippen van mijn thee (puur, zonder suiker), theezakje met spreuk:
‘The present moment is the best opportunity’.
Hou je goed daar!

Wat hoor ik daar?

pavan-trikutam-1660-unsplash

Photo by Pavan Trikutam on Unsplash

Hoe hij luid tegen zijn bedeesde vrouwelijke buur op de trein aan het afgeven was op zijn huisgenoot. Dat het niet de eerste keer was dat hij bij hem inwoonde. En dat hij  niet was vergeten hoe het vorige keer misliep. En dat hij eerst neen had gezegd en dat die ander dan zei dat hij mee huur zou betalen. En hoe ‘mijn’ treinreiziger toen had geantwoord: ‘300 euro.’ Ah ja!
En dat de ander uiteindelijk 260 euro betaalt, maar dat het nog afwachten is of mijn treinreiziger het geld wel degelijk zal krijgen. Maar dan…!!

En dat die huisgenoot dus altijd ‘het kaske’ pakt en niet eens een film uitkijkt maar onderweg zapt naar een andere zender. En dan het laatste half uur van de film in slaap valt dat hij dan toch beter de film kan laten opstaan zodat mijn trein-infiltrant dan tenminste een film kan zien. Dat vraagt ge toch!

En ik geef hem eten tot op zijn schoot.’ En hij stelt niet eens voor om de afwas te doen. Dat hij hem dat zegt, ‘jongen, ge moet dat uit uzelf doen’. (geweldige paradox)
Bij mijn treinreiziger thuis komen de mensen graag op bezoek, zijn huisje is altijd piekfijn in orde. Ge had dat appartement van de logee moeten zien…nu hebben ze de hele blok onbewoonbaar verklaard.

Boeltje bij elkaar, een wagon verder gaan zitten.
Stilte. Oef.

Ik hou van treinreizen, omdat ik geniet van het beluisteren van dat voorbijglijdende landschap.
Maar een gesprek van naald tot draad kunnen volgen vind ik meestal maar niks.
Wat moet ik ermee? Ik kan er moeilijk een blogbericht over schrijven, wie leest nu zoiets?

Het was een fijne dag. Al voel ik me een beetje vreemd omdat er sinds kort taken zijn die ik niet meer zelf moet doen en dat maakt me wat onzeker, gek genoeg.
Fijne telefoontjes gevoerd ook. Mmmh…als ik het zo samenvat…drie telefoontjes gepleegd die misschien een ander era inluiden voor mij.

Telefoontjes vol potentieel.
Nieuwe mensen, nieuwe mogelijkheden, nieuwe wegen die naar Home leiden.

Toekomst, hou je klaar…Fiducia is daar 🙂

 

Big Sister

sorasak-222550

Photo by Sorasak on Unsplash

‘Het is uit met zijn vriendin.’
‘Echt? Is hij depri?’
‘Dat weet ik niet.’

Einde discussie.

Twee treinstations en talloze akkefietjes verder:
‘Zij maakt foto´s van haar kat. Daar is echt een hoek af.’

Mensen beluisteren die het over rariteiten hebben. Een fijne tijdsbesteding op de trein. En ik hoefde niet meer te doen dan stil te blijven zitten en mijn oren te spitsen naar het gesprek op de twee zitjes achter me. Ze moesten eens weten dat ik hun woorden hier publiek maak. Zouden ze er dan een schepje bovenop doen? Of zouden ze op hun woorden letten? Een mens waant zich niet gehoord als hij zich in een kleine ruimte bevindt. Lekker intiem. Onder ons gezegd en gezwegen…weet je al…echt?!

Een mens waant zich ook niet bekeken op straat. Maar je wil niet weten hoeveel camera´s er hangen. Hoeveel camera´s en microfoons al ingebouwd zijn in ‘smart’ straatverlichting.

Zelf heb ik al twee drones in mijn tuin ontmoet. De eerste keer zat ik wat te werken aan mijn klaptafeltje toen een groot wit exemplaar met een zijde van een dertigtal centimeter op ettelijke meters boven mijn tuin bleef hangen.
Hallo?! Mag dat? Neen dat mag niet. Dat is inbreuk op de privacy.
En weg was hij nog vooraleer ik mijn gedachten had prijs gegeven en ik had zijn nummerplaat niet.
De tweede keer vond ik een brief tussen mijn post van een buurman. Hij was zijn ‘helikoptertje’ wellicht in één van de tuinen van zijn buren kwijtgespeeld. Of we het alstublieft konden terugbezorgen op adres zus, of verwittigen op vaste telefoon zo of mobiele telefoon plus… Ik was er meteen zeker van dat het projectiel zich in mijn tuin bevond. Het was echter te donker om te gaan kijken. De volgende ochtend schoot ik mijn kamerjas aan en een paar schoenen en trok de tuin in waar ik inderdaad zijn ‘helikoptertje’ vond. Dat er een camera op zit? Dat verzwijgen we voor het gemak. Dat hij boven mijn tuin, mijn privacy vliegt en beelden maakt, dat ook. Dat ik het vriendelijk zou gaan terugbrengen zodat hij zijn speeltje niet te lang moest missen, was buiten mijn aard gerekend.

Ik heb de wijkpolitie gebeld en verteld wat ik had gevonden. Ik had het kabeltje al losgetrokken en de geheugenkaart eruit gehaald. Ik heb duidelijk gemaakt dat ik niet opgezet was met mijn vondst en dat zij dat aan de eigenaar mochten gaan uitleggen. Dat ik het zelf niet ging terugbrengen.

Een tiental minuten later stond een politieagent aan mijn deur. Duidelijk in zijn nopjes. ‘Dat heb je prima gedaan mevrouw’. Ik heb hem alles meegegeven en met kloppend hart de deur afgesloten.

Ja, er is intussen een wetgeving op het gebruik van drones.
Maar ook, ik vrees dat we maar half beseffen hoeveel we prijs geven.

Waar blijft die drone als hij kan registreren dat ik depri ben of er een hoek af is van mijn kat? Waar is mijn bezem om de volgende drone een welgemikte dreun te geven? Of vlieg ik er maar meteen achteraan op die bezem?