Belevenissen

Photo by Jr Korpa on Unsplash

Vandaag was ik in de Opvoedingstraat in Gent om met een arbeidsgeneesheer te gaan spreken.
Ik was een tijdje later op de Korenmarkt in Gent op een bankje aldaar de gefilmde onwetende in een sociaal experiment. En daarbovenop was ik vandaag ook de klant in de onmogelijkheid om de klantendienst van de NMBS te bereiken via een contactformulier.
Technisch probleem. Technisch probleem. Technisch probleem…give me a clue please…
Overigens kon de bereidwillige conducteur me niet verder helpen en me ook geen e-mailadres van de klantendienst bezorgen.

Misschien moet ik de indrukken van vandaag maar eerst verwerken vooraleer ik erover schrijf…
Tot later dus! En geniet nog van de open hemel tussen de wolken door.

In perspectief

Photo by Laib Khaled on Unsplash

Het werd me de laatste dagen een aantal keer gevraagd, in diverse vormen.

Wat zou je psychiater hiervan zeggen?’ of ‘Hoe zouden je kinderen hierop reageren?
Tot vanochtend: ‘Als je een meta-perspectief inneemt, wat merk je dan op?

Dat is inderdaad de kunst als je vastzit, om een ander perspectief in te nemen dan je gewoontedier en vanuit dat perspectief naar hetzelfde fenomeen te kijken. Waar je vastzit in een emotie en de uitspraak dat je vastzit in een emotie die zelfde emotie nog eens even benadrukt en bestendigt, waar net een ander perspectief opening kan brengen. De energie een andere vorm kan doen aannemen.

Neem verdriet of somberheid. Ik beschrijf het als potentiële energie die door fysieke beweging ook letterlijk in beweging kan komen en zo langzaamaan mag transformeren in een andere vorm. Misschien keert dezelfde emotie later wel terug. Maar op dat moment, het lokaliseren van de energie en haar zien, haar toelating te geven er te zijn maar intussen toch iets te gaan doen dat je waardevol vindt, daar schuilt de kracht richting transformatie.
Zoals schrijven hoewel je een zware lading mee draagt.

ACT (Acceptance and Commitment Therapy) spreekt over waardegerichte acties. Acties die stroken met de waarden die je belangrijk vindt.

Als ik vertrouwen leef, dan doe ik mijn stapschoenen aan en trek er op uit. Dan is bewegen mijn waardegerichte actie. Dan is aanvaarden dat ik me niet goed voel een erkenning voor het gevoel maar de keuze voor actie een gedrag waar ik mijn gevoel in meeneem met de intentie beweging te krijgen in wat vastzit.

In mijn geval is er naast somberheid nog een andere energie die me geregeld in de problemen brengt. Het versnelde denken. De enorme kinetische energie die dan leeft in mijn hoofd en handelen. Waardoor een veel en intens ‘doen’ zich opdringt waar ik vaak aan toegeef omdat het zo fijn voelt. Wat me vervolgens uitput en me weer richting vastzitten duwt. Depressed…lees het als ‘deep rest’. Omdat het lichaam niet meer kan.

Maar net in dat ‘snelle denken’, dat ik kan opmerken als ik even verstil, kan ik de keuze maken voor een waardegerichte actie die mijn denken wat vertraagt. Dat kan door bewust te vertragen in mijn bewegingen, langzaam te stappen. Of bewust de tijd te nemen om te koken en mindful te eten bijvoorbeeld. Te focussen op mijn adem. Minder in de ‘doe-modus’ te gaan zitten en meer te ‘zijn’.

Persoonlijk grijp ik alles aan wat me kan helpen mijn energie meer te doseren. En toch ben ik er nog geen kampioen in. Mijn therapeute zei me ooit dat ze me zou leren surfen op de golven van mijn ziektebeeld. Een kleine golf, een grote golf, een onverwachte golf, een druppel…van intens voelen, over gefocust handelen tot mezelf overgeven aan de energie. Loshouden, een mooi woord vind ik dat. Helemaal afstemmen op de energie die er is en de keuzes maken in de richting van mijn waarden.

Ik weet niet of dit bericht zo samenhangend is als ik zou willen. Maar het is wel geschreven in flow, al tokkel ik nog te hard op mijn toetsenbord om goed te zijn voor mijn collega-werkers hier.

Ik zal mijn woorden herlezen, vanuit het perspectief van de druppel zeewater, of hij nu mee de golven vorm geeft of even boven het wateroppervlak piept.

Eens zien waar dat me brengt en voelen of het stroomt.

zie me met jouw ogen
lonk me met jouw blik
voel me tot de avond valt
en steel de laatste snik

de zon in jouw vermogen
die horizonten peilt
leest trots nog mededogen
in een leven zonder spijt

Afstemmen

Photo by Danielle MacInnes on Unsplash

Vreemdsoortige lichaamssensaties houden me alert dezer dagen.
Sensaties die ik niet herken en dus niet helemaal kan plaatsen of een waarde toekennen.
Mijn lichaam voelt aan als een leeg vat waar ik geen pijn of emoties in kan benoemen.
Alleen die bevreemdende ervaring van, ja, leeg zijn, anders krijg ik het niet verwoord.

Nu word ik niet snel ongerust wat betreft sensaties in dit voertuig van me. Ik tracht wel opmerkzaam te zijn om veranderingen die meer aandacht vergen dan mijn eigen waakzaamheid snel te bespeuren en indien nodig uit te reiken naar een gepaste extra kijk.
Zo heb ik gisteren aan mijn therapeute laten weten dat ik handvatten mis om in vertrouwen met die bevreemdende ervaringen om te gaan. Ze heeft nog deze week ruimte voorzien om mee te kijken. Mogelijk stuur ik haar al dit bericht door, ter inleiding of zo. Dat laat ik van het moment afhangen.

Ook bij de beoefening van de TRE (Trauma Releasing Exercises) merk ik verschillen op in sensaties. Daar waar meestal vooral mijn bovenbenen aan het trillen gaan, voelde ik de laatste sessies doorheen mijn onderlichaam heel subtiele vibraties, alsof er in heel diepe lagen iets wordt losgemaakt. Ook daar heb ik even telefonische hulp ingeroepen van een TRE-coach om één en ander wat te duiden. En na te gaan of ik misschien extra voorzichtig moet zijn en bijvoorbeeld de trilling korter moet laten duren dan de vooropgestelde tijd.

Ze stelde me gerust, zei dat het inderdaad om dieperliggende lagen ging die losgemaakt worden.
Ik hoef er volgens haar niet per se voorzichtiger mee om te springen.

Maar dat er oude pijnen losgemaakt worden en dat een invloed heeft op mijn algemeen welbevinden, dat is een feit. Daarnaast staat ook de wereld niet stil en moet ook daarop verder gesurfd worden. Ik las net in een boek de raad om niet meer te streven naar stevige verankering maar naar een stevig afgestemd geraken op de verandering en er voeling mee te houden. Om zodoende niet te verstarren of verstikken doordat de verandering je overspoelt.

Dat ik aan mezelf blijf werken en aldus zal geconfronteerd worden met meer ervaringen die bevreemdend zijn, daar ben ik me van bewust en ik ben er niet bang voor. Ik heb al wel wat ervaringen opgedaan, heel pijnlijke en minder pijnlijke. Groeimomenten. Inzichten.
Zolang ik hindernissen zie als uitdagingen komt het mijn leerproces tegoed en behoud ik wellicht een constructieve houding tegenover wat me overkomt.

Ik ben iemand die over het algemeen niet makkelijk uitreikt naar anderen. En ik merk wel dat vaak alleen al de bereidheid ervaren dat iemand mee wil kijken, zij het een vriend, familie of betaalde kracht, een kentering in mijn houding, mijn vertrouwen, kan geven.

Zelf heb ik me net ook gerealiseerd dat het afgelopen jaar best intens voor me was.
Zelfs los van de Corona-golf.
Volgens mij heeft het loslaten van situaties en me telkens ankeren op een nieuw pad, ertoe bijgedragen dat ik mijn systeem heb uitgeput. Wellicht heb ik onvoldoende gerouwd over oude en nieuwe verlieservaringen. Rouw over het doorleefd hebben van moeilijke sensaties en ervaringen. Voldoende tijd te besteden aan de emoties die ermee gepaard gaan. Voldoende in gesprek te gaan met die emoties.

Als dat de les is die ik hieruit moest leren, dan is dat mooi.
Dan heb ik een nieuw instrumentarium om me aan nieuwe uitdagingen te zetten.
Zonder de ervaringen achter me te laten die onvoldoende verteerd zijn.
Met de voeten op mijn surfplank en een rugzak die hanteerbaar is.
Deinend op het water of uitreikend naar een nieuwe golf.

Waar de reis me brengt weet ik niet, ik kan alleen terugkijken op de reis van vandaag, van het afgelopen jaar, van de afgelopen decennia.
Pittig, jawel.
Maar ik schrijf nog.

Als ik het kan, dan ligt het in ieders bereik.
I´m only human.

Hou je!

Klein en Lief

Photo by Guillermo Ferla on Unsplash

als er niets meer te vertellen valt
geen land meer te bezeilen
geen golf meer te overzien
geen reden om te blijven

slechts wachten tot de ommekeer
van grote angst tot klein en lief
je motor net iets zachter draait
ruis knispert tot een lied

de tijd gedwee wordt omgedraaid
de ruimte toch weer krimpt
alle zieltjes zich een weg gebaand
tussen sterren en wat beatjes

wordt stilte alomtegenwoordig
net voor de toekomst teruggedraaid
melodietjes en akkoordjes
weer naar het punt waar tijd ontstond

langs platgetreden paden
waar niets meer te vertellen valt
door verenigde nomaden
tot sterrenstof gekneed

met tig gewone dagen
in verandering verkleed
ach, kleine angsten roeren zich
tot platgetreden paden

maar dat is pas voor morgenvroeg
grote angst wil ons versmaden

Queue-Bit

Photo by Steve Johnson on Unsplash

Stel dat ik zo lang mogelijk in een status wil zijn van ondefinieerbaarheid, van fluïditeit bij wijze van spreken. Niet rechts niet links maar superdivers, niet rood niet geel maar een multidisciplinaire regenboog en niet goed of kwaad maar een yin-yang golfbeweging tussen geven en nemen.

Ego en Eco van submicro tot meta. Wow..
Ofzo-iets, uitdehaard.

Van alles een beetje.
Vanalles een bitje.
En naargelang de omstandigheden een beetje meer van ditje dan van datje.

Stel dat het niet te voorspellen valt wat ik zal doen als volgende actie.
In welke omstandigheden zou dat dan het beste lukken?

Als ik me afzonder en stilte opzoek?
Als ik onderzoek wat prikkels met me doen doen?
Een derde vraag ontbreekt me even. Maar dat is geen verrassing wellicht.
Onder welke omstandigheden kunnen mensen hun fluïditeit bewaren of doen toenemen?
Hun bipolaire of pentalaire denken en voelen wat verzachten?

Laat het me tolerantieniveau noemen. Want hoe toleranter de mens, hoe flexibeler inzetbaar in verschillende contexten.
Toch?!
Of maak ik hier een denkfout?

Als je oordeelt zet je iemand vast in een hokje.
En het is heel moeilijk om die daar weer uit te krijgen.
Mensen zetten graag in hokjes.
Mensen spreken graag in de context van hokjes.
Des mensens, ook voorspelbaar wellicht. Een algoritme later…

Ik heb ergens gelezen dat voor quantum computing het noodzakelijk is dat de qubits, de quantum bits zeg maar, zo lang mogelijk in ‘ondefinieerbare toestand’ moeten blijven. Omdat dan de operaties die ermee verricht worden het meest betrouwbaar zijn en er ook veel meer operaties op mogelijk zijn. Ik schrijf op her-innering en een beetje Hartificieel, dus ik kan me vergissen. Alleszins, als de qubits deze ‘coherentietijd’ overschrijden en terugvallen op een polaire status als nul of één, valt er minder mee te doen.
Zijn ze als het ware ‘nutte-lozers’.

Moet ik dan blij zijn met mijn diagnose van bipolaire stoornis?
Of moet ik dan concluderen dat ik schizofrenie heb en veel meer traceerbare fluïde- statussen doorleef dan goed of kwaad, naargelang de context?
Of ben ik gewoon – een beetje vreemd? Das wel heel simpel Natuurlijk.
Dat zal wel niet kunnen. Of niet wel, al naargelangs.

Wat zijn goed en kwaad in de ogen van je dierbaren?
En wat zijn goed of kwaad in een leercontext?
En waar liggen de verbindingspunten tussen goed en kwaad om weer een zee aan mogelijkheden te creëren?

Nog even en straks loopt iedereen in het gareel. Stel u voor.
A Brave New World,
Weer Wat Wonderbaars.

Obsolete

Photo by Mika Baumeister on Unsplash

“Jij begint onmisbaar te worden,” zei hij.
“Neen, dat wil ik niet. Ik wil overbodig zijn,” reageerde ik meteen.
“Overbodig? Maar dat is het tegenovergestelde van onmisbaar!?” gaf hij als reactie.

“Precies” zei ik.

Waarschijnlijk is er iets in mijn gedrag dat mensen doet denken dat ik onmisbaar ben.
Dat ze me nodig hebben.
Soms,…vaak…claimen ze me…

Noemen ze me “mijn Fiducia.”
Dan frons ik mijn wenkbrauwen en neem resoluut afstand.

Ja, zo gaat dat bij mij…
Fiducia bezit je immers niet.
Fiducia is vertrouwen, dat moet je verdienen…elke dag opnieuw.
Geen mooier geschenk dan me niet nodig hebben…maar wel graag zien…

Overbodig mogen zijn.
Obsolete.

Maar liefst wel zien dat er iets veranderd is waar ik passeerde…
Al is het een beetje…

Fiducia droomt nog…


Curieuzeneus

Photo by Jametlene Reskp on Unsplash

‘Hoe gaat het met je blog?’ vroeg ze.

‘Goed’, antwoordde ik. ‘Al moet ik die van vandaag nog schrijven. Weet jij een onderwerp?’

‘Neen’ antwoordde ze. En even verderop boog ze zich naar me toe en zei fluisterend: ‘Hij daar gaat je een onderwerp bezorgen, maar hij weet het zelf nog niet.’ Waarop die ‘hij’ zijn wenkbrauwen fronste om al dat gekonkelfoes en ik even verklaarde dat we een binnenpretje hadden.

Een tiental minuten later passeerde ze me opnieuw en zei eenvoudigweg ‘Pinokkio’.
‘Moet ik over Pinokkio schrijven?’ vroeg ik.
‘Ja’ was haar antwoord.
Simpel, toch?!

Dus heb ik me losgerukt van mijn plakkende relatie met de stoel en me aan de computer neergepoot. U las al wat er eerst verscheen en zag niet hoe ik net een zoekopdracht op mijn eigen blog lanceerde om na te gaan of ik niet ooit al over Pinokkio had geschreven.
Niet dus.

Ik zou hier nu leugens kunnen vertellen en nagaan of mijn eigen neus groeit naarmate dit blogbericht zich ontvouwt. Maar dat zou absurd zijn.
Ik zou kunnen nagaan in hoeverre ook ik vroeger van ‘hout’ was. Decennia voor ik ‘oud’ werd. Hoe ‘houdt’ me meer pijn deed dan loslaten. ‘Koud’ niet het juiste woord is om deze dag samen te vatten. ‘Out’ nog niet aan de orde is. Maar wat winnen we daarmee?

Volgens mijn broer vertelde ik vroeger veel leugens. En kreeg hij daardoor de schuld van dingen die hij niet gedaan had.
Zegt hij. Vaak.
Ik herinner het me niet.

Misschien is het een kunst om vol overtuiging te liegen.

Toen mijn jongste dochter verjaarde in één van de klasjes van de kleuterschool, bracht papa haar naar school en gaf een appelcake mee, eentje van de supermarkt.
Mijn dochter ging prompt de klas binnen en verkondigde ‘mijn mama heeft die cake zelf gemaakt’.
Daarop vroeg de juf ‘hoe kan dat dan, er zit een plastic verpakking rond.’
Daarop gaf mijn dochter eenvoudigweg de repliek ‘maar ze heeft hem helemaal zelf gekocht.’
Toen papa ook deze waarheid even ontkende, zei mijn dochter verder niets meer, maar had er klaarblijkelijk ook geen last van dat haar waarheid volwassen krullen had gekregen.

Op de ouderavond kreeg ik te horen van de juf ‘Het is vreemd. Ze liegt vaak en ik weet niet waarom. Ze is best wel populair in de klas.’

Later kreeg ik ergens te horen dat slimme kinderen vaker liegen op jonge leeftijd.
Misschien om zelf na te gaan hoe rekbaar waarheid is.
Ik heb ook ooit gehoord dat duimzuigen meer door slimme kinderen wordt gedaan dan tutten. Misschien om later ook nog verhalen uit hun duim te kunnen zuigen als de waarheid te pijnlijk is.

Wat er ook van zij, ik ben Geppetto niet. Ik had niet de touwtjes in handen toen mijn dochters klein waren. Ik liet ze ‘vieren’ en haalde de lijntjes pas weer aan als ze dreigden te verdwalen in hun eigen avontuur.

Nog niet zo lang geleden beweerden mijn dochters dat hun belangrijkste richtinggever mijn blik was. Als die op scherp stond, wisten ze hoe laat het was.

Vandaag hoor ik hen graag vertellen over wat hen bezighoudt. Word ik graag deel gemaakt van hun ervaringen en de koers die ze varen. En ik zou houterig worden als ik beweerde dat ik daar ooit genoeg van krijg.

Het zal wel nieuwsgierigheid zijn.
Een curieuzeneus van vlees en bloed.
Check!

Keuzes

Photo by Aron Visuals on Unsplash

Tijd heb je niet, die maak je. Met keuzes.

Als je dat verkondigt aan mensen komen er vaak een hele reeks ‘Ja maars’ als reactie. Ja maar je moet werken, je kinderen moeten naar hun activiteiten worden gebracht, er moeten boodschappen gedaan worden. Allemaal moetens waar zogezegd geen keuze in ligt. Zelfs niet de keuze van ‘nu even niet’.

Hoe fijn vond ik het vroeger als ik eens niet op een woensdagnamiddag ‘moest’ gaan turnen en daardoor de tijd kreeg om naar zo’n fijne Tsjechische jeugdfilm te kijken op TV. Een zeldzaamheid. Maar ik genoot ervan.
Of hoe ik door klierkoorts niet aan de examens ‘mocht’ meedoen en toch naar het volgende jaar mocht omwille van de goede jaarresultaten.
Ik had wel te doen met mijn medeleerlingen, maar was stiekem toch wel blij met deze luxepositie. Los van de keelpijn en vermoeidheid die me parten speelden.

Vandaag woedt er een virus dat mensen, gemeenschappen en bedrijven in de greep houdt. Waardoor er keuzes zich opdringen.
Maar ook tijd. Want wat doe je als je in quarantaine zit?
Eens een boek vastnemen waar je anders niet de tijd voor maakt?
Een brief schrijven aan een geliefde?
Naar vrienden en familie bellen om hen je frustraties te vertellen?

Of misschien je eerste blogbericht schrijven over wat het doet met een mens als hij zich (al dan niet gedwongen) overgeeft aan het onverwachte? Als hij geen andere keuze heeft omdat tijd hem maakt.

Soms schuilt in de onvoorspelbaarheid van de dingen een vleugje inspiratie dat geconditioneerd gedrag een andere richting uitstuurt. En dan beweer ik niet dat ik een pleidooi wil houden voor onvoorspelbaarheid. Er is nog zoiets als een veilig gevoel veroorzaakt door de schijnzekerheid dat je controle hebt over hoe de dingen lopen.

Jij hebt de keuze hier en nu om niet verder te lezen, toch?! Je tijd aan andere zaken te besteden dan aan de woorden van een vrouw die vond dat ze eens iets moest schrijven over het maken van keuzes binnen je tijdsbestek.

Ik heb onlangs een paar films uitgeleend in de bibliotheek. Ik ben er enkele dagen geleden met eentje begonnen en heb hem maar half uitgekeken. Hij kon me niet boeien. Dan kan ik wel volhouden en hopen dat ik het vervolg alsnog de moeite waard vind maar zo zit ik niet in elkaar. Als het me niet kan boeien gaat de film uit.
Een neveneffect is dat er dan tijd vrijkomt om anders in te vullen.
Dan bekijk ik bijvoorbeeld mijn boekenkast en ga ik na welk boek met me flirt.
Of dan rommel ik wat.

Daar zou ik trouwens wel eens wat tijd voor willen maken, voor grondig gerommel.
Houden, elders onderbrengen of wegdoen. Of twijfelen en later nog eens rommelen.
Zo bijten een paar boeken in mijn neus om opnieuw te starten met tekenen.
Komt het er gewoon op aan om mijn gerief bij elkaar te scharrelen en te beginnen.
Maar ik merk dat ik er niet voor kies.
Ik neem een tekenboek vast en zet het terug.

Misschien is de tijd er niet rijp voor. Wie zal het zeggen?

Wel ben ik blij dat ik hier en nu tijd neem om mijn eigen gedachten te exploreren en neer te pennen wat me vat rond tijd en keuzes.
Gewoon omdat ik gedachten exploreren en schrijven eigenlijk wel fijn vind.

Tijd maken met keuzes die je een goed gevoel geven.
Wat doet zo’n zin met een mens?

Verschuilen

Photo by Tristan Billet on Unsplash

‘Time is a lie.’
en…
’Inside every moment there is another moment.’

Zo verkondigt het personage gespeeld door Ethan Hawke zijn waarheid in Before Sunset.
Misschien geldt dat ook voor woorden. Schuilt in elk woord een ander woord.
Of zelfs een verhaal. Als je het maar vanuit het juiste perspectief benadert. Recht het witte konijn achterna.

In elke zwaan slaapt misschien een waan.

Ik vond het alvast verrassend om gisteren een relaas te publiceren over een maaltijd aan een tafeltje en vandaag in een blogbericht te lezen hoe de blogger terloops aan een kennis denkt die hij een tijdje later ontmoet waarbij ze hem vraagt wat een fijn adresje is om te gaan eten.
Wat trouwens een lange zin blijkt te zijn.

Ik zou zomaar mijn blogbericht van gisteren kunnen herschrijven of aanvullen. Doen alsof ik het eetadresje getipt had gekregen. En verder al schrijvend in mijn notitieboekje mijn impressies vastleggen. Voor later. Als een nieuw schrijfmoment zich wil aandienen.

Ik zou in zinnen kunnen verzinnen hoe de opmerkzame man van het tafeltjes recht tegenover me samen met zijn vrouw naar zijn auto loopt. Zij er hem even terloops op wijst dat hij zich zo niet moet bemoeien met andere tafeltjes, dat dat gênant is voor haar. Hoe daarna hun auto eventueel moeite heeft met starten en zij hem in een vlaag van toegeeflijkheid toelaat om naar het autosalon te gaan en een nieuwe te kiezen. Omdat ze toch wel graag kan rekenen op hun spullen. Ook als die geen rekenmodule hebben.

Het meisje dat bijna op de snoet van de hond trapte zou in de speeltuin een klasgenootje tegen het lijf kunnen lopen. Die haar groet. Maar die zij liever ontwijkt maar nu niet kan, omdat ze net oogcontact hebben gehad. Waarop zij, laat ik haar Hanne noemen, even flauw glimlacht en dan doet of ze heel druk bezig is met uit te maken waar ze gaat spelen. Keihard wegloopt zonder manoeuvers.
Recht op haar doel af. Schommelend vastberaden wordt.

De koffie van de man met de hond zou verkeerdelijk een déca kunnen geweest zijn, wat hij niet lust. Zijn hond zou dat kunnen ruiken en luid de hele zaak bij elkaar kunnen beginnen huilen om zoveel onrecht. Kop in de nek, poten hoog. En baasje maar sussen. En ik kijken. En noteren. Wie wint? En wat met die boos starende mensen. Verongelijkt om zoveel kabaal bij hun maaltijd.

Als je in noteren een paar letters laat vallen omdat het nu eenmaal koopjesperiode is, zou ik een coupe brésilienne kunnen bestellen als de noten tenminste wat gemalen worden.
In Tussen. Vreemde samenstelling is dat.

Ik zou er muziek op kunnen spelen, op mijn coupe, geholpen door mijn noten. Likkend en slurpend Beethoven achterna. Dat kan dus allemaal hé, dat zit in die woorden vervat.

Ver. Vat.
Dichtbij is wel een mooi woord.
Dicht. Bij. Poëzie inbegrepen dus. Solden of niet.

zo solden als korting
erbij of eraf
de min wordt een plus
en de gier een giraf
gierig is beter
dan een overmaats pak
van een onderhuids zweter
pro deo verpakt

Over de zin in onzin moet ik eerst nog eens nadenken…

Versmelten

Photo by Luis Galvez on Unsplash

Doorstaan is niet het juiste woord.
Het gevoel is nochtans heftig, het wringt zich doorheen mijn dagen, maar doorstaan…neen, dat is niet het juiste woord om te omschrijven hoe ik met dat gevoel omga. Ik ben het gewaar en ik luister ernaar. En tijdens dit schrijven voel ik hoe tranen zich een weg naar buiten willen wringen omdat verdriet zich gehoord weet. De pijn woorden krijgt. Tegen vechten heeft geen zin. Ontkennen ook niet.
Ik kan er maar mee dansen, uit leren en misschien uit groeien.

Las ik niet net in het boek ‘The wisdom of insecurity’ van Alan W. Watts:‘The only way to make sense out of the change is to plunge into it, move with it and join the dance.’
Ik lees ook:
‘It all exists for this moment. It´s a dance, and when you´re dancing you aren´t intent on getting somewhere.’

Op dit moment ben ik één met de pijn, her en der afgeleid omdat ik erover schrijf.
Neen, aandacht kan niet op twee verschillende dingen tegelijk worden gericht. Heel snel switchen kan wel. Dat heb ik ooit fysiek mogen ervaren tijdens een Vipassana-retraite. Die ervaring vond ik toen heel bijzonder. Het inzicht bleef plakken.

In omstandigheden als deze, waar signalen van mijn lichaam overduidelijk willen gehoord worden, valt het me moeilijk om positief te blijven. Omdat de pijn zo zwaar weegt.
Valt het me moeilijk om mijn eigen kwaliteiten te zien ook. Lijkt het alsof ik alleen nog pijn ‘ben’ en ‘altijd’ ben geweest.

Intussen rollen de tranen. Mijn eigen psychiater schuift vaak een doos tissues naar me toe als mijn tranen beginnen rollen. Mij deren ze meestal niet.
Het komt voor dat ik betraand geraak op bus of trein, als een herinnering zich aandient.
Ik zal mijn waterlanders wegvegen als ze beginnen kriebelen. Ik vecht er niet tegen en schaam me er niet om.

Ik zoek verder naar een woord dat voldoende zacht is en zo juist mogelijk omschrijft wat wij doen, gevoel en ik. Misschien is het wel ‘versmelten’. Zijn we samen op weg naar een volgend moment, waar misschien iets anders onze aandacht vraagt en onze wegen voor even doen scheiden.
Alsof afgescheiden zijn bestaat…

Wellicht is de meest juiste verwoording nog dat ik het niet weet. En dat het eigenlijk ook niet belangrijk is. Omdat geen enkel moment hetzelfde is en ik door dit samenspel nu te omschrijven niet zal kunnen voorspellen wat erop volgt.

Dan maar besluiten met nog een uitspraak uit het bovengenoemde boekje.
‘The art of living consists on being completely sensitive to each moment, in regarding it as utterly new and unique, in having the mind open and wholly receptive.’