Voorschrijvend Inzicht

Photo by Alexandre Brondino on Unsplash

Zeker ben ik niet dat het daaraan ligt. Maar ik ben nu eenmaal altijd een beetje nieuwsgierig naar dingen die ik in mijn leven tegenkom en niet meteen kan verklaren. Zoals daarstraks. Er sluimerde een inzicht doorheen mijn avond gisteren en toen ik dat vandaag een beetje grondiger onderzocht voelde ik een ‘zucht’...het inzicht landde en werd een ‘weten’.

Maar toen ik er dus daarnet even tussenuit trok op mijn trapmachien, om wat lucht te happen, gehuld in een andere jas dan doorgaans wat een herschikking van spullen allerhande noodzaakte…

(beetje te lange aanloop dit, zal dit seffens even herlezen…want ik heb gehoord dat schrijven schappen is…al heb ik die uitspraak ook nooit echt goed begrepen…
Is schrappen dan ook schrijven?
Of is het een logica van de orde “een vogel is geen mus”
…al volgt daarop: “en een stamp is gene kus”
Maar dat laatste is tenminste wel goed invoelbaar.)

En dat een mus wel degelijk een vogel is, is niet meer dan het gevolg van voortschrijdend inzicht…En nu schreef ik net ‘voorschrijVend inzicht’…vind ik ook wel iets hebben…een blogtitel werd geboren…

Dus…ondervond ik daar op trektocht dat ik teen en tander niet terugvond. Dus placeerde ik telkens (met engelengeduld) mijn rugzak op de grond, binnen zowel als buiten al naargelang wat ik koortsig zocht…want intussen blokkeerde ik wel de weg van de mensen die exact op de plek wilden zijn van ik en mijn rugzak. Dus gehurkt en rustend, bracht ik de inhoud tot uithoudens toe naar buiten. Al bij al vond ik dan telkens terug waar mijn onderbewustzijn mee gaan lopen was. Enfin, bij wijze van spreken dan.

Maar dat brengt me op het volgende: als ik me de dingen waarvan ik me bewust ben als het topje van de ijsberg voorstel, dan heet het hele deel onder de waterlijn, dat dus veel groter is dan dat wat vanop ons dobberende bootje of schoonschip zichtbaar is, het onderbewuste. Of onbewuste…heb ook nooit het verschil daartussen begrepen, hoewel ik me een vrouw herinner die zeer duidelijk stelde…dat ze kriebels kreeg van één van beide woorden. Ik weet dus niet meer welk van de twee…de indruk zal niet stevig genoeg gemaakt zijn.
Of ik was niet klaar voor het inzicht, dat kan ook.

Zucht…waar leidt dit naartoe, Fiducia?

Sssst!
Waar was ik: ah ja!
Al die wezens die onder de waterlijn kunnen kijken, die hebben dan toch een veel groter bewustzijn dan wij mensachtigen? Bovenwaterigen? En al die ruime bewustzijnswezens, die zijn zich dan wellicht niet bewust van wat er boven water allemaal gebeurt? Tenzij ze af en toe dolfijngewijs komen piepen of walvissproeien.

Zou er een taal bestaan die zowel zij, de onderwaterigen als wij, de bovenwaterigen ons kunnen eigen maken, zodat we van elkaar kunnen horen welke wijsheid ons zal vooruit helpen in datgene waar we nu mee worstelen?

Wellicht is niet alle wijsheid die we hebben even interessant of bruikbaar voor het deel van ons dat we ‘zij’ noemen. Maar had ik niet ergens gelezen dat ons bewustzijnscapaciteit voor 5% gebruiken om ons leven vorm te geven. En dat we 95% dus niet benutten?! Terwijl we dat ding dat we bewustzijn noemen kunnen inzetten voor groei in menselijkheid.
Neen, ruimer dan dat.
Groei in Levensenergie.

Wat als we daar eens op inzetten?

Return to sender

Photo by Priscilla Du Preez on Unsplash

you can pull me out of Love
way back into anxiety
but resilience and trust are rooted
deep inside a core of me

I move within my misery
and question my own pain
sometimes a simple shower helps
to get back on the train

moving towards UsTopia
where we´ll never arrive
the journey is worth feeling though
each moment we´re alive

just knowing that somewhere out there
somebody feels the same
and that maybe, a word or poem
could help to ease the pain

not sure of course, but nonetheless
just imagining a tale
is a cure to breath:  inhale – exhale
and return to Love again

Labels

Photo by Marija Zaric on Unsplash

you might think in labels, I don´t
You might judge me for hazy
nonbinary, crazy
But that´s just your view of this point

In the world of today
being complex or straight
an angle unspoken
is worth of a token

cause decisions not taken
from a foreign affair
let´s say: ‘Leave us poor’
that´s a label

be sure you enable
the talent it takes to beware
take a view in this earthy affair
to take care of our Spectrum of Life

I see you, you see me
if you don´t, let´s agree
you go searching for glasses
that broaden your view

because time passes by
and we have some things to do

Just another journey

Photo by Ardian Lumi on Unsplash
Schrijfsels van de afgelopen dagen...
  
 keer me van binnen buiten
 laat mij de lente zien
 mijn dromen nog doorvoelen
 een beetje balsem op mijn ziel
  
 keer me buiten vanuit binnen
 zaai de zaden uit verdriet
 koester nog die warme dagen 
 met wat hoop in het verschiet
  
 beleef me in mijn vroegste uren
 keer me binnen, buiten om
 zeg me dat het zo genoeg is
 keer je, weer me, draai mejom
  
 het is moeilijk te aanvaarden
 maar God zij dank tot mij
 in de prilste van mijn dagen
 maak ik geborgenheid weer vrij
  
 uit liefde
 net als jij
  
 ***********************
  
  
 weet je, in betere tijden aarzel ik niet
 doe een wens, ga naar huis en bemoei je
 je eigen zaken vinden zich niet
 en heimwee dient om te zoeken
 de speld komt tevoorschijn, bedoel je
  
 (ver)roer je niet, stil, doe een wens
 sleur haar zo door het oog van de naald
 keer je om, loop door en leef je
 beleef de wereld als nooit tevoren
 en wees gegroet, beweeg je
  
 misschien is leegte slechts een pseudoniem 
 voor zin in mijn bestaan
 bevind ik me in tussenfase
 quasi vrij van elke waan
  
 het leven mag zich wentelen
 in aanzien van de schijn
 ik ben niet meer dan de verbeelding
 uit de droom van mogen zijn
  
 wie ben ik echt?
  
 je spiegelt me, dat zie ik
 en het voelt niet eens vreemd aan
 ik weet nog welke traan begon
 aan het vormen van mijn waan
  
 wie weet nog wat rechtvaardig is
 op platgetreden paden
 wie leest nog hoe dat voelt, gemis
 en plukt haar laatste dagen
  
 in de tuin van zogeheten onschuld
 zaait ze kruiden voor de nacht
 waarin ze slapen had verwacht 
 in haar hoop het tij te keren
  
 warms voor-Al,
 Fiducia 

Het onderonsje

Photo by Sierra Narvaeth on Unsplash

Egel leefde achteraan in de grote tuin in een nest dat goed verscholen lag. Hij had het er best naar zijn zin. Overdag deed hij na elke maaltijd een dutje en ´s avonds genoot hij van een beetje televisie kijken. Daar tussenin had hij zijn handen vol met boodschappen doen en zijn huis netjes houden. Hij deed alles rustig aan, zoals het een egel betaamt.
Voor vanmiddag hadden ze aangenaam weer voorspeld dus leek het Egel een goed idee om een ommetje te maken. Hij zou naar de bakker lopen en zich een vieruurtje aanschaffen. Zijn vriend Ekster had hij al een paar dagen niet gezien, maar Egel had een sterk voorgevoel dat die vandaag even zou binnenspringen.
 
Ekster was een beetje gierig van aard, bracht zelf nooit een hapje mee maar Egel vond dat niet erg. Hij genoot van het gezelschap van Ekster en zou voor hem dus ook iets uitkiezen bij de bakker. Egel wist dat zijn vriend dol was op tompoesjes. Welk taartje Egel voor zichzelf zou uitkiezen wist hij nog niet. Hij zou zich wel laten verrassen bij de bakker.
Egel zag het helemaal zitten. Hij zette zijn stekels op, sloot de voordeur en vertrok.
 
Egel zette altijd zijn stekels op als hij het huis uit ging. De andere dieren uit de buurt waren erg nieuwsgierig en met zijn stekels hield hij hen een beetje op afstand.
“Laat ze maar loeren en roddelen” dacht hij “zolang ik het niet moet horen vind ik het allemaal oké. “
De afstand tot de bakker was ongeveer vijfhonderd meter. Over een uurtje ongeveer zou hij er zijn.
 
Ekster woonde enkele kilometers  verderop. Hoewel hij al een respectabele leeftijd had, zat hij nog goed in de veren en vliegen, landen en lopen kon hij nog als de beste. Opstijgen lukte daarentegen steeds minder goed. Hij had de energie niet meer en om die reden kwam hij nog amper buiten. Zijn dochter bracht hem elke dag te eten en er kwam iemand van de thuishulp om zijn nest netjes te houden. Maar vandaag wou hij er tussenuit. Hij zou zijn trouwe vriend Egel nog eens een bezoekje brengen.
 
Ekster wou graag een hapje meenemen, maar aangezien hij dat amper kon dragen, laat staan mee torsen als hij zich afzet, zou hij gewoon zichzelf aandienen bij Egel in de hoop dat deze dat niet erg vond. Ekster liep tot aan het einde van de tak waarop zijn nest rustte, zakte door zijn poten en duwde zich af met alle kracht die hij in zich had. Een windvlaag verraste hem echter waardoor hij tegen de tak terug geduwd werd en hij onmenselijke kracht moest zetten op zijn vleugels om niet te pletter te storten. Het was gelukt, hij vloog. Maar de tranen stonden hem in de ogen en zijn vleugels deden pijn. Hij vloog op automatische piloot en intussen piekerde hij. Hoe moest het nu verder, als hij straks niet eens meer buiten kon voor een bezoekje aan zijn enige vriend.
 
Toen Ekster bij het hol van Egel arriveerde was deze nog onderweg naar huis. Ekster stond een beetje rond te draaien aan de voordeur en kraste “Egel…Egel!!”.
Geen reactie. Hij besloot te wachten en intussen wat op adem te komen. Hij voelde zich nog steeds erg somber.
 
Egel was opgetogen. De bakker had nog een tompoes in huis gehad en voor zichzelf had egel een carré confituur gekocht. Hij droeg het pakketje achter zich aan in zijn winkelkarretje. Deze hing met een snelbinder aan de vijfenzestigste stekel bovenop zijn rug, van aan zijn achterste te tellen. Die bewuste stekel stond verticaal en was het sterkst. Toen Egel zijn huisje naderde zag hij in de verte zijn vriend staan.
“Hé Ekster” riep hij “ik ben blij dat je er bent. Ik heb taartjes gekocht.”
Ekster keek hem met droevige ogen aan maar perste toch een glimlach uit zijn snavel. Hij riep echter niets terug.
 
Egel was niet van gisteren. Hij besefte dat Ekster moeite had met zijn leeftijd, dat hij niet meer goed kon opstijgen en dat hij daardoor vaak bedroefd was. Maar van een vieruurtje zou hij zeker opknappen.
 
Het onderonsje verliep in stilte. Ekster at zijn tompoes en Egel genoot van zijn carré confituur. Ze nipten af en toe van hun thee maar keken elkaar bewust niet aan. De stekels van Egel waren inmiddels weer plat en het winkelkarretje had hij netjes opgeborgen in de berging.
 
“Weet je”, sprak Egel “als je wil voer ik je naar huis met mijn karretje”.
Ekster keek op. “Zou je dat echt voor me doen?” vroeg hij.
“Tuurlijk, ik meen toch altijd wat ik zeg.” 
“Je bent zo lief voor me. Je koopt altijd wat lekkers voor me en ik kan je niets teruggeven”.
“Onzin” sprak Egel. “Je komt bij me op bezoek. En jij bent de enige die dat doet. En ik weet dat je het moeilijk hebt en toch zeur je niet. Ik vind jou een moedige man Ekster. En ik breng je met alle plezier naar huis.”
 
En zo kwam het dat die dinsdag in september een egel vijf kilometer aflegde met achter zich een ekster in zijn winkelkarretje. Met een snelbinder aan de vijfenzestigste stekel vastgebonden.
 
Hoe Ekster uiteindelijk in zijn nest is geraakt weet niemand. Dat blijft het geheim van de twee goede vrienden.

Neergekribbeld op 3 augustus 2012

Voetnoot: ut!

En ook: blijkbaar heeft een volwassen egel 8000 stekels die zijn samengesteld net als mensenhaar, met keratine in. Toen mijn huisgenoot dat na het middageten voorlas uit zijn kersverse natuur-dagkalender, vroeg ik me ineens (heel stilletjes) af…mmmh…keratine…is dat niet de brandstof van vliegtuigen?

Hij las ook voor dat mensen tegenwoordig vogels voeren met pindakaas. Daar moesten we eigenlijk allebei om lachen.
Maar ik lachte niet meer toen hij las dat het zout dat in de meeste pindakaas zit niet goed is voor de vogels…

Want…

De sneeuw blijft nog altijd flink liggen….ondanks het zout dat gestrooid is…
Mmmh…even tweeteren:
tw-eat!: Vanavond allemaal terug vogelballeneten!

Lef, met meervoud Leven

DARE

Gewoon schrijven en kijken waar ik uitkom. De laatste dagen signaleren mensen met wie ik in contact ben dat ze angstig zijn. Mensen uit diverse hoeken. Dan reik ik aan wat ik denk dat mag helpen, maar zeker ben ik daar niet van uiteraard.

Angst. Aan de ene kant van het spectrum. Liefde aan de andere kant. En ze dan via vertrouwen naar elkaar toe laten bewegen. een laagje vertrouwen leggen rond de angst, wat wiegen, zachtjes fluisteren. Met een zachte stem zoete woorden vormen die een nieuwe trilling onder de aandacht brengen om op te focussen.

Niet dat angst zich laat negeren uiteraard.

Het is een kunst er naartoe te bewegen en te bevragen wat ze je wil vertellen. Wat ze van je verlangt. Hoe je haar kan transformeren.

Angst kan je niet alleen bewust worden als het je expliciet meegedeeld wordt. Je ziet het ook in blikken, blozen, energie tout court.
Gejaagdheid. Onrust in ogen. Nerveuze taal en bewegingen.

Ik hou niet van die filmpjes waarop je online kan botsen, waarbij kleine ukjes rustig zitten te zitten en wat waar te nemen en waarbij er dan een knuffel of figuurtje wordt bijgezet dat plots begint te bewegen. Waarbij je die kindjes dan zeer angstig ziet wegkruipen, als die beweging al in hun opties ligt , hun gezichtje ronduit angst spreekt en ze luidop beginnen schreien.
Wat die ouders bezielt om net dat moment met hun kind te delen met de wijde wereld, daar kan ik met mijn verstand niet bij. Fijn, om later terug te zien dat op die manier met je angst wordt omgegaan. Ma en pa in perspectief.

Dan dat filmpje…maar hoe ga ik het terugvinden. Even goochelen…
Omdat het mooi is…
Omdat het getuigt van voortschrijdend inzicht…Van lef. Van moed.
Van aanpakken.

En er een mooie pluk verbeelding opplakt die metaforiaans kan werken in het omgaan met angst.

Oh…dankjewel goochelmachien om me bij de eerste woorden het juiste filmpje aan te reiken. Je bent geweldig! Dikke knuffel.
Ik plaats het hierboven. Dat bevordert het retrospectief lezen.
Altijd handig in een wereld waar vervagende normen vooruitgang heten…

Kus om het af te leren x

Metafoormule :-)

Photo by 🇸🇮 Janko Ferlič on Unsplash

Het was een intense dag.

Ik merk dat hij zelfs na een half uurtje bewust doorvoelen niet in woorden wil worden gewrongen. Maar geen nood voor dit blogbericht. Ik botste daarstraks op een kaartje dat mijn bijzondere aandacht trok. Dus kocht ik het, zonder een bestemmeling of bestemming te weten.
Puur om de woorden en wat ze in beweging zetten. Daar gaat ie…

Verdriet is als mathematiek
waar tranen worden gedeeld
laat liefde zich vermenigvuldigen

Dat woord ‘mathematiek’ vind ik maar niks, maar de laatste twee regels vind ik ronduit mooi.

En wat behoeft een intense dag meer dan een mooie afronding?
Toch?!

Focus op zachtheid

Photo by Les Triconautes on Unsplash

Nu moet ik me vandaag dubbel inspannen omdat ik gisteren te laks was om een blogbericht te schrijven. Lees er mijn bericht van gisteren maar op na, als je er tijd voor wil maken.

Zonet had ik opnieuw een ontmoeting, maar toevallig mag ik ze eigenlijk niet helemaal noemen. Of wel…ik liep naar de voedingszaak voor een pakje boter waarvoor ik niet het hele eind, dwars door een mogelijke bui, tot aan de supermarkt wou fietsen. Morgen doe ik dan wel uitgebreid boodschappen en ga nog eens oogsten op de boerderij.
Maar dat is een ander verhaal. Ik wou het hebben over een ontmoeting.
Focus!

Stap ik dus met enkel mijn huissleutel – vertelde ik al dat ik maar één sleutel aan ‘sleutelbos’ heb hangen? Ik ben daar trots op…maar ik merk dat ik weer afwijk-
Focus!

Met sleutel en wat kleingeld rep ik me dus naar de voedingswinkel en halfweg valt mijn oog op de breiwinkeljuffrouw die aan haar voordeur staat te praten met een man.
Ik steek over en zeg eerlijkheidshalve dat ik maar wat kom snuisteren en een eventuele aankoop er niet inzit omdat ik alleen kleingeld bij heb.

‘Het hangt ervan af wat je wil hebben’ zegt ze nog. Maar ik heb helemaal geen wens om iets te hebben. Ik wil gewoon wat snuisteren tussen de zachtheid. Dus voel ik aan wat draden, vraag om wat uitleg en ze toont me een mini-pullover in één van de garens en de beschikbare kleuren van enkele andere garens. Mijn ogen geven zichzelf de kost – vreemde uitdrukking eigenlijk wel he…FOCUS! – en ik geniet van de zachtheid en de kleurenpracht van enkele bolletjes wol.

Wat me er pas nu aan herinnert dat mijn dochter gisteren aangaf dat ik voor haar nog eens een pull mag breien. Dit was haar antwoord op mijn vraag of de pull die ze droeg het ‘Angeleke’ was dat ik voor haar gebreid had. Maar het voornoemde breiwerk heet niet alleen ‘Bernadetje’, ik had het ook helemaal niet gebreid. Haha.

Toch zal ik haar, na het publiceren van mijn blogbericht op de dag van vandaag, 12 juli 2019 dus, nog eens vragen wat ze graag zou hebben dat ik voor haar eens brei. Hoewel ik haar heel eerlijk het Bernadetje niet meer heb weten dragen de laatste jaren. Nu ja, zou ik het herkennen als het zo was? Fiducia, niet overdrijven hé…

De pull die ik voor zus breide enkele jaren geleden heeft één week geleefd. Hoogwaardige zalige mooie-kleur-wol-wol. Zo´n kabel mama, zo een kraag, een beetje gecentreerd hier, zo een mouwen. En ik maar tellen en puzzelen. Perfect was hij…en ze droeg hem een week lang.
En toen deed papa hem daar in de wasmachine.
Nu leeft de pull nog, maar is helemaal vervilt en enkele maten kleiner. Ja, dat deed pijn. Maar boos? Tja, hoeveel pulls heb ik in die beginjaren verprutst?!

Wie niets doet, kan niets misdoen.
Dat zei mijn moeder vaak. Of was het mijn vader?
Moet je dat schrijven, dat je de bron van een uitspraak niet meer weet?

Ik meen intussen dat je ook met niets doen veel kunt misdoen. Maar aangezien dat geen toevallige ontmoeting is, ga ik er niet op door.

Focus, nietwaar?!