Just another journey

Photo by Annie Spratt on Unsplash

de dag dat je de pijn ont-dekt
die jaren van je leven lacht
met wie je graag wil zijn
of wat je had verwacht

het is verdacht
maar zelfs hier in het typen
van dit dicht nog
dient hij zich weer aan

zowaar, het is nog niet gedicht

de kloof die gaapt tussen mijn weten
en hoe zelfs in dit schrijven
het samenkrimpen van mijn buik
veel te groot te lang en ongehoord

op mensenmaat verdriet zal heten

had ik dit allemaal geweten
dan werd ik wellicht niet
de vrouw die dit relaas hier schrijft
omdat ze leeft wat haar beklijft

al gaapt haar tijd
om licht

Het concept tijd

Photo by JESHOOTS.COM on Unsplash

Wachten duurt soms lang.

Ik herinner me mijn petekind toen hij nog in de kleuterschool zat. Voor een periode ben ik hem onder de middag gaan afhalen van school, om hem daarna bij mij thuis een boterhammetje te geven en hem te slapen te leggen.

Op de fiets wees hij dan vanop zijn zitje aan het stuur op alle auto´s die hij zag en benoemde ze met hun merknaam en kleur. Een twintigtal minuten later, boven zijn boterham, zakte zijn spraakzaamheid dan al wel een ferm niveau en eens in bed verzonk hij snel zonder gemor in zijn middagdutje.

Als ik dan een uurtje of wat later mijn roepnaam hoorde, ging ik hem boven halen.
Ik verwittigde hem ook alvast dat ik hem gehoord had. Even roepen: ‘Ik kom.´
Maar tegen de tijd dat ik op de vijfde trede stond waren zijn woorden al veranderd in
‘goh zeg, waarom duurt dat altijd zo lang?’
Dan zag ik hem, vol verontwaardiging, rechtop in zijn bed zitten met een bedrukt gezichtje.
Ik vond dat best grappig.

Perceptie van tijd.
Ook ik ben er niet al te best in het begrip ‘tijd’ juist in te schatten.

Ooit deed ik mee aan een experiment waarbij we rechtop moesten staan in een ruimte, onze ogen gesloten, waarbij we onze hand moesten opsteken als we dachten dat er twee minuten verstreken waren.
Ik was te snel.
Er was toen wel één iemand in ons gezelschap van een twintigtal mensen die het volledig correct had ingeschat. Arm, check! Exact twee minuten voorbij.

‘Tijd heb je niet, die maak je met keuzes.’
Tijd verlies je ook, met sommige keuzes…
Nu ja…wat is verliezen als je de geplande invulling van de tijd vervangt door een andere invulling. Wellicht zijn er niet veel mensen die dat kunnen. Of, beter gezegd, die erin slagen die andere invulling ook interessant te vinden.

Als je aan de bushalte staat en er passeren op een half uur tijd vijf bussen waarop de melding ‘geen dienst’ staat, dan heb je verschillende keuzes.
Je kan kiezen erop te vertrouwen dat er binnen afzienbare tijd een bus zal opdagen die stopt en bereid is je mee te nemen.
Je kan kiezen je geplande activiteit op te geven en terug te keren op je passen om een andere invulling van tijd te vinden op of kortbij je vertrekpunt.
Of je kan wat observeren. Observeren wat je voelt, denkt, ziet…of overdenken wat de verborgen boodschap zou kunnen zijn achter zoveel ‘pech’.

Jaja, ik hoor je al zeggen…de auto, dat is inderdaad ook een optie maar nu even niet relevant in deze exploratie. 😉

Hoedanook. Ik heb vaak geen benul van tijd.
De dag van de week wil nog wel lukken, maar de exacte datum, het uur…tja.
Gelukkig zijn er hulpmiddelen. Of mensen in de buurt die graag nog eens een blik op hun fancy horloge werpen om je te helpen met dit vraagstuk. En je meteen trots te verkondigen hoeveel stappen ze al hebben gezet. En wat hun hartslag is. En te zwijgen over de prijs van dat horloge. Of net niet…

Jaja, tijd staat niet stil.
Vooruitgang kan je ook niet stoppen.
Maar stilstaan en voelen hoe je tijd echt wil invullen. Dat kan nooit kwaad…

Aandachtstraining

Photo by Quentin Keller on Unsplash

De eerste keer dat ik op aandachtstraining ging voor een kleine week, had ik heel veel last van rugpijn. Ik herinner me dat er een heel divers aanbod was aan meditatieoefeningen. Waaronder loopmeditatie, bodyscan, geleide meditaties en meditaties in stilte. Het was vaak zoeken naar een houding die mijn aandacht niet teveel op de pijn zou vastpinnen.

We kregen ook de gelegenheid om in kleine groepjes van een viertal onze ervaringen uit te wisselen met de retraitebegeleider. Ik herinner me dat één van de vrouwen zich op zo´n moment luidop afvroeg of het waar was wat haar yogaleraar zei, dat je niet op twee plaatsen tegelijk kan voelen. Verwachtingsvol keken vier paar ogen naar de retraitebegeleider. Hij nam haar hand en plaatste tegelijk een vinger op haar onderarm.
‘Voel je beide aanrakingen?’ vroeg hij.
Ze beaamde.
‘Dan kan je dus wel op twee plaatsen tegelijk voelen’, zo sprak hij.
Ik voelde dat ik aarzelde hem zomaar te geloven.

Maar ik hield me de periode daarna niet actief met bovenstaand vraagstuk bezig.

Later nam ik deel aan een andere retraite waarin ik tien dagen Vipassana zou beoefenen. In stilte vaste tijdsblokken in aandacht stappen en zitten afwisselen met enkel onderbrekingen van slapen, eten en werkmeditaties. Ook daar was er gelegenheid om kort over de ervaringen uit te wisselen met de retraitebegeleider.

Het was intens. De sensaties die ik waarnam, de inzichten die met golven over me heen kwamen. Ik genoot ervan. Maar een retraite later zou de retraitebegeleider me toevertrouwen dat hij mijn deelname ‘op het randje’ had gevonden. Ik herinner me dat hij op een keer aanklopte op de kamerdeur om poolshoogte te komen nemen. Ik hoor me nog vol enthousiasme vertellen hoe ik zelf had kunnen waarnemen dat je niet op twee plekken tegelijkertijd kan ‘voelen’. Dat je tout court, geen twee dingen tegelijkertijd aandacht kan geven. Je kan leren om razendsnel je aandacht te switchen, maar twee dingen tegelijk, zoals denken en voelen: NOPE!
Sorry vrouwen, die dwepen met hun multitaskvaardigheden!

Je kan uberhaupt je aandacht niet verdelen.
Als je deze tekst leest, kan je niet tegelijk oordelen of je het een goede tekst vindt. Daarvoor moet je even het lezen loslaten.
Als je deze tekst leest, kan je niet tegelijk voelen dat je dorst hebt. Ook daar moet je even het lezen voor loslaten.

En dan kan je in het eerste geval, als het oordeel is gevallen dat je de tekst geen goede tekst vindt, beslissen om iets anders te gaan doen. Je aandacht elders op richten. En als je dorst hebt kan je beslissen om eerst iets te drinken te halen, vervolgens te reflecteren of je verder wil lezen en dan al dan niet iets anders gaan doen. Drinken bijvoorbeeld. Of zelf iets schrijven. Of even stiekem in je neus peuteren. Enkel desnoods.

Aandacht trainen is niet simpel. Het vergt doorzettingsvermogen om te blijven bij datgene waar je in ‘waarnemersmodus’ hebt over geoordeeld dat je er bijvoorbeeld geen zin in hebt omdat het te moeilijk is. De kunst bestaat er dan in, als je objectief geen andere keuze hebt dan toch door die tekst heen te bijten, omdat het leerstof betreft of ene of gene tekst belangrijk is voor je werk misschien, om dan met een open houding van verwondering de tekst ter hand te nemen. Om vervolgens op zoek te gaan naar verwondermomenten. Op onderzoek te gaan.

Zo kan je morgen ook met aandacht de deur uit gaan. In plaats van routinematig de deur achter je dicht te trekken, het slot om te draaien en de sleutel op zijn gebruikelijke plek te duwen. Of het met aandacht gebeurde merk je later vanzelf als je diezelfde sleutel ´s avonds nodig hebt. Je kan eens je 180° draai tussen deur openen en sluiten in de andere richting draaien. Je sleutel in je andere hand nemen als je de deur opent of sluit. Een hartje op de deur tekenen met je vinger 😉

Geen enkel moment is hetzelfde. Geen enkele ervaring is hetzelfde, zelfs als er soortgelijke ervaringen van ‘de deur achter je sluiten’ in je geheugen hangen. Misschien heeft de wind iets naar je voordeur toegewaaid. Een sigarettenpeuk, een lenteblad of een winkellijstje van de buurman. Is er een vogel langsgeweest die het zadel van je fiets heeft begroet.

Misschien is ook die tekst waar je tegenop ziet na de eerste tien bladzijden toch niet zo saai als je vooraf dacht.

Mocht ik de ‘aandachtspier’ die ik nu bewust kan hanteren, ook onder controle gehad hebben toen ik nog student was, dan was mijn studietijd me misschien wat makkelijker afgegaan. Maar goed, dat is eigenlijk een halve waarheid omdat ik niet van plan ben ooit te stoppen met nieuwsgierig zijn en te studeren. Zij het dan op een minder opgelegde-voor-het-papiertje-manier.

Het leven heeft me intussen verleid om me verder te bekwamen.
Amai, dat klinkt voorwaar schoon, al zeg ik het zelf…
Niet getreurd trouwens om die moeilijke studieperiode. Ik zou niet geworden zijn wie ik nu ben mocht ik het makkelijker hebben gehad.
Een doorzetterke, dat op zijn minst, toch?!

Aandacht en veerkracht hebben me trouwens vandaag door de dag geloodst. Ik ben vandaag intens vermoeid geweest, heb gehuild, ben ontroerd geweest, heb gelachen, gelezen, geschreven, gewassen, gedroogd, geplooid en weer rechtgestaan.  En ik heb voor de zesde keer of zo naar een dansfilmpje gekeken en ik word het nog niet beu. Net zoals de kindjes hun lievelingsverhaaltje.

En nu ga ik verder dansen. En dan mezelf een verhaaltje voorlezen. En vervolgens zeuren dat ik nog iets wil drinken…

Zondedagen

igor-ovsyannykov-347298-unsplash.jpg

Photo by Igor Ovsyannykov on Unsplash

Het stoofpotje pruttelt.

Mijn kinderen zijn weer in de buurt, dan kookt mama.
Kinderen zijn de moeite om voor te koken. Vrienden ook, maar op één of andere manier heb ik nog niet gekookt voor vrienden sinds ik in dit huisje woon. Kleine keuken, wat onhandig. Of ik uiteraard. Af en toe de benen onder tafel schuiven is anders ook wel fijn. Dat doen we soms. Maar complimenten krijgen op mijn kookkunst mag ik ook wel smaken. Dank u receptjes!

Ooit heb ik op een doordeweekse zomerdag volledig op intuïtie een pizza gemaakt waarvan mijn jongste zei ‘ik weet niet wat jij met mijn mama gedaan hebt, maar ik heb nog nooit zo´n lekkere pizza gegeten.’  Ik herinner me dat bij het decoreren van de pizza de groentjes uit mijn handen vielen en ik voelde aan heel mijn systeem wanneer ‘het klopte’. Idem dito bij het kruiden. Eén met wat ik aan het doen was. De rust zelve.

Ik zal maar zwijgen dat ik een dag later in het ziekenhuis lag.

Ach. Vandaag heb ik een hele dag gepoetst. Deed deugd om alles nog eens door mijn handen te laten gaan. Me te herinneren welke boeken ik in huis heb. Ontstoft.
Maar ik heb ook gehuild. Toen ik me buiten op de koer had geïnstalleerd voor de lunch rond een uur of drie. Aan het klaptafeltje met de aangeschoven stoel. Toen huilde ik boven mijn boterhammen. Vanwege de herinnering aan een pijnlijk moment. Getriggerd door het lezen van een oud blogbericht van mezelf waarvan ik zag dat er een andere bezoeker naar was gaan kijken. De keerzijde van nieuwsgierigheid.

Hoewel ik heel moe ben, ga ik dadelijk nog de was ophangen en de bedden van de kinderen verversen. Ja dat zouden ze zelf kunnen doen. Maar ik doe het nu graag voor hen. Om hen gastvrij te onthalen. Niets zo fijn als vers gewassen lakens om je onder te nestelen na een vermoeiende dag.

Het water staat trouwens weer hoog voel ik. De afwas moet ook nog weggewerkt. Diezelfde jongste dochter vroeg zonet of ik het stoofpotje zelf had gemaakt. Dat het lekker was. Ja, ik schrijf een voorgerechtje en na het eten een toetje 😉

Lekker stil in huis. Zij met haar hoofd boven haar cursussen. In afwachting van grote zus die heel laat de laptop van jonge zus zal binnenbrengen.
Ik heb mijn oudste dochter amper gezien dit weekend, maar de momenten dat ze hier was waren fijn en intens. Samen ook naar enkele creaties op ‘De beste Singer-Songwriter van Nederland’ gekeken en enkele afleveringen van ‘Wat als’ geconsumeerd, allebei online.

Vóór mijn TV-scherm staat een portretfoto van me van toen ik negentien was. Een cadeautje aan mijn vriend toen voor zijn verjaardag. Inmiddels ex-man. Hij kan er dus niets meer mee doen.
Die foto staat daar goed. En doet zelden een stapje opzij om de TV-beelden prijs te geven.

Gerson Main was overigens zeer te genieten. Zie hieronder.
Fijne week alvast.

Verwaarden

baron-fig-189129-unsplash

Photo by Baron Fig on Unsplash

Soms overkomt het me dat ik dringend iets moet schrijven voor het werk en dat de inspiratie niet komt. Dat wat er wel uitkomt langs alle kanten tegenwringt.
Uitendelijk komt het dan wel goed maar ik mag het vooral niet forceren.
Vroeger wel.
Toen leken zakelijke teksten me beter af te gaan dan nu. Omdat mijn buik niet zakelijk denkt. En ik tegenwoordig veel meer leef vanuit mijn buik.

Dan liever deze schrijfsels. Gewoon beginnen typen en zien waar ik uitkom. Intussen vanuit een ooghoek mijn oven monsterend, om te detecteren wanneer mijn mozzarella aangeeft dat de pizza klaar is. Mijn jongste haar eerste woorden bij thuiskomst waren immers ‘ik heb grote honger’. Dus meteen aan de pizza begonnen. Groenten snijden, saus maken, deeg voorbakken…het water komt me in de mond bij het schrijven.
De geur en de aanblik zitten er ook voor iets tussen wellicht.

Daarstraks fietste ik even naast mijn buurman. Ze hebben een OCMW-assistent die hen bijstaat in de problemen met hun woonst en meer bepaald de laks optredende verhuurder. Ik heb intussen mijn brandverzekering op de hoogte gebracht van de schade die ik ondervind van de problemen in de buurwoning.
Morgen even bellen. Een beetje pressie zetten.

Het overlijdensgedichtje dat ik schreef voor mijn peter is goedgekeurd door mijn nonkels, dus ik vermoed dat het naar de drukker is gegaan.
Het lijkt alsof mijn pijn is verzacht doordat ik dit heb mogen schrijven. Af en toe herlees ik het. En het zit goed. Voelt juist. Uiteindelijk liet het zichzelf ook vrij snel schrijven.

Ik weet niet of ze me ook gaan vragen om een tekst te brouwen om voor te lezen op de begrafenis. Dat gebeurde wel toen mijn grootmoeder aan vaders kant stierf. Ik wil wel een tekst brouwen, maar dan heb ik inspiratie, anekdotes nodig. Vooral van mijn moeder en haar zus en broers. Dit afscheid moet vooral kloppen voor hen.
Voor mij klopt het nu al. Overigens gaat mijn baas maandag een vergadering van me overnemen zodat ik met volle aandacht bij het afscheid kan zijn. Ook mijn kinderen lijken te kunnen aansluiten maandag.

Nog een blik op de pizza…straks lijkt het hier alsof ik een kookblog start.
Gaat het hier nog wel over het verwoorden van waarden trouwens?
Zal mezelf en mijn schrijfsels eens onder de loep nemen. Een keer…