Koesteren

Photo by Banjo Emerson Mathew on Unsplash

De afgelopen dagen, weken misschien, ontving ik van vooral organisaties wensen voor het nieuwe jaar. Woorden die eerst steevast terugblikken op het vorige jaar…“en dat het zo afschuwelijk toch niet opnieuw moet worden of zo niet moet blijven duren.”
Of met andere woorden van deze strekking.

Bij mezelf merk ik dat ik helemaal niet op een ‘never-again‘ manier naar vorig jaar kijk.
Naar gebeurtenissen tout-court.

Vorig jaar is niet meer dan een verzameling dagen waar inderdaad Corona energie opeiste, wat mezelf betreft was er ook een maandenlange opname in een psychiatrisch ziekenhuis maar veel belangrijker dan dat, door de ruimte en tijd in een ‘nieuwe werkelijkheid’, dienden nieuwe sporen zich aan. Ik ging ze exploreren, op mijn tempo, op mijn manier ook…en ik vond pareltjes die mijn leven vandaag verrijken. Ik vond die pareltjes dus in 2020.

En die pareltjes werden wellicht gevormd door ambetante zandkorreltjes nog veel vroeger dan dat de pareltjes kans zagen zich er mooi rond te ontwikkelen. Zo gaat dat met pareltjes.

Ik ontmoette ook vorig jaar bijzondere mensen die ik in mijn hart sloot, er wervelden nieuwe inzichten binnen die ik het doorleven waard vond. En ik doorleefde ook ‘mij-initieel-enorm-uit-evenwicht-brengende-Zink-Innen’ die tenslotte mijn intuïtief aanvoelen bevestigden en loslaten vergemakkelijken.

Er was veel ‘vertrouwd’ dat ik intussen losliet, op zijn minst al energetisch. Concrete stappen moeten voor een aantal aspecten nog genomen worden.
Maar dat komt, als het pad dat ik bewandel zich wat duidelijker aftekent.
Of als mijn ware verlangens en behoeftes zich nog duidelijker aftekenen zodat wat zich wil manifesteren in mijn leven concreter wordt.

Vandaag was mijn energie fijn. Mijn dag knisperde zachtjes om me heen.
En ik bedenk me dat het wel eens zou kunnen dat die ommeslag tegenover de vorige dagen er kwam doordat ik voor mezelf besloot om de audiobestanden die ik gisteren voor mezelf creëerde met mijn eigen stem, audiobestanden die me ‘leiden’ doorheen oefeningen die mijn relatie met mijn eigen lichaam en haar/onze grenzen verbetert en dieper maakt…
veel te lange zin merk ik…maar…
Ik besloot dus deze rauwe en onbehandelde audiobestanden door te sturen naar een aantal mensen in mijn netwerk waarvan ik weet dat ze met lichaamsgerichte therapie bezig zijn. Mensen die in de kracht van lichaamsgerichte therapie geloven op een manier van ‘dit-zijn-oefeningen-en-ik-reik-ze-je-aan-zodat-je-er-zelf-mee-aan-de-slag-kan‘.

Alleszins voelt het voor mij heel veilig om op deze manier de gefragmenteerde energie in mijn eigen lichaam te ontdekken. Zonder dat handelingen van anderen de subtiele verschuivingen kunnen ‘bezoedelen’. Doordat ze een eigen agenda hebben eventueel.
Niet zuiver ‘luisteren’ misschien.

Mijn eigen stem te horen doet me ook deugd.

Zo zie je maar.
Gisteren heb ik trouwens een prentenboek gekocht dat ik gisterenavond ook even doorgelezen heb: ‘De voelsprieten van Neel’ van Steven Gielis en Carolien Westermann. Over hoogsensitiviteit.

Ik denk dat ik toch eerst maar dit boek inlees. Het prentenboek dat ik gisteren vermeldde, over geheimen die beter geen geheimen zijn, laat ik nog maar even rusten. Voor dat boek is het immers noodzakelijk dat de kleine luisteraars er niet alleen naar kijken en luisteren…dat er een vertrouwenspersoon in de buurt is die hun vragen en emoties op een gezonde manier kan opvangen. Zodat mijn relaas geen brokken maakt, zeg maar.

Nog een regeltje poëzie om af te ronden:

ik koester mezelf het duister uit

rupi kaur

Gegronde punten

Photo by Ava Sol on Unsplash

Puntje

jij bent de hij niet
die ik mis
in alles
wat ik zie

maar soms

als zout
mijn wangen wast
snakt puntje
naar de i

Ge-dicht op 14 januari 2013
Vandaag weer ge-opend, omdat…

… ik op sommige plekken waar ik ooit ben gepasseerd een puntje zie, heb zien verschijnen. Dat een beetje van haar i verwijderd is. Alsof het puntje toont waar de rest van de i naartoe ‘moet’ om gezond te blijven of worden, of om haar intentie zuiver voor ogen te houden.

Verbeelding brengt je overal. Wie zei dit ook alweer?

Vandaag heb ik een audiocursus van Peter E. Levine afgerond. Zijn naam is gelinkt aan een webstek: https://traumahealing.org
Ik consumeerde hem in partjes, omdat mijn systeem nogal heftig reageerde bij bepaalde fragmenten. Zelfzorg. Je grenzen aanvoelen. En leren respecteren.

De aangereikte oefeningen zijn heel helder en krachtig. Klinken heel logisch en eenvoudig ook. Ze zijn gericht op het leren aanvoelen van sensaties in het lichaam die erop wijzen dat je grenzen bewandeld of overschreden worden. Of die je door trauma gefragmenteerde energie, de ‘bevroren stukken’, leren lokaliseren en zachtjesaan, door zogenaamd ‘pendelen’ tussen veilige en minder veilige stukken, helen. Wat een mooi woord is dat je helpt groeien naar meer ‘heelheid’, ‘wholeness’. Ook in deze cursus, net als bij TRE (Trauma Releasing Exercises) waarover je meer vindt op https://traumaprevention.com, wordt het lichaam als de belangrijkste partner beschouwd om trauma te helen.

Omdat, inderdaad ja, woorden vaak niet toereikend zijn.
De wonde te diep zit en zich niet laat verwoorden en bovenal omdat we wat betreft onze reactie op bedreigende situaties meer gelijken op dieren dan op bewust denkende en handelende mensachtigen. Dieren trillen de ‘frozen energy’ los, die is vastgelopen als reactie op een (levens)bedreigende situatie. Bij TRE ervaar je dat hetzelfde met jou gebeurt als je de oefeningen ernstig neemt die je systeem klaarmaken om wat vastzit los te maken. Je trilt.

Dat het hoofd daarbij rust kent is een aangename surplus.
Hoe kan je immers al denkend oplossen wat je bewustzijn (nog) niet heeft bereikt, omdat je lichaam je wil beschermen tegen een nieuwe overweldigende ervaring.

Als ik het puntje ben.
En de rest van de i me volgt.
Dan zou ik nu graag een prentenboek zien ontstaan dat kinderen leert hoe ze hun grenzen kunnen leren voelen en aangeven en bij wie ze hulp moeten vragen als ze niet ‘gehoord’ worden. Het mag in partjes.

Elk kind dat gisteren leerde dat hij of zij als puntje bij de i hoort
en dat alleen hij of zij mag aangeven hoe groot de afstand tot die i moet of mag zijn.
Zal groeien in het Zijn.
Verbonden.
Met een veilig gevoel.

Dat is wat ik hoop.

En als mijn puntje haar i blijft voelen,
zal kleine ik zich veilig weten
en grote Ik zich durven binden.