Toekomst

Photo by Dollar Gill on Unsplash

Laat me, haat me, ga mijn gang
in weten dat het anders kan

ruimte is slechts een illusie
van een tijdloos avontuur
het avonduur bedriegt me
soms zijn daguren vol vuur

mijn voeten in het water
en mijn hoofd ver in de lucht
smeed ik dromen in hun toekomst
ook al ben ik op de vlucht

van muizenissen in mijn hoofd
tot wind tussen mijn armen
als energie die niet ontdooit
langs uitgebluste darmen

weet ik hét natuurlijk nooit
alsof waarheid ook echt bestaat
verstaan is nog een ampel woord
twee lettergrepen later

tracht ik eenheid terug te vinden
in versnipperde gedachten
wat is jouw of mijn of hun
ach, niemand zit daarop te wachten

laat me, haat me, ga je gang
ik sluit nog kort in spe
Miss Piggy in gedachten
neemt ze Kermit met zich mee

wees gegroet, meneer, mevrouw
artificieel natuurlijk mens
wie stuurt het roer, vergis je niet
vernis me, roer je eigen geest

want straks is lang geleden ook
een toekomst die geneest
geweest of over gaat
in platgetreden paden…

Just another journey

Photo by Ardian Lumi on Unsplash
Schrijfsels van de afgelopen dagen...
  
 keer me van binnen buiten
 laat mij de lente zien
 mijn dromen nog doorvoelen
 een beetje balsem op mijn ziel
  
 keer me buiten vanuit binnen
 zaai de zaden uit verdriet
 koester nog die warme dagen 
 met wat hoop in het verschiet
  
 beleef me in mijn vroegste uren
 keer me binnen, buiten om
 zeg me dat het zo genoeg is
 keer je, weer me, draai mejom
  
 het is moeilijk te aanvaarden
 maar God zij dank tot mij
 in de prilste van mijn dagen
 maak ik geborgenheid weer vrij
  
 uit liefde
 net als jij
  
 ***********************
  
  
 weet je, in betere tijden aarzel ik niet
 doe een wens, ga naar huis en bemoei je
 je eigen zaken vinden zich niet
 en heimwee dient om te zoeken
 de speld komt tevoorschijn, bedoel je
  
 (ver)roer je niet, stil, doe een wens
 sleur haar zo door het oog van de naald
 keer je om, loop door en leef je
 beleef de wereld als nooit tevoren
 en wees gegroet, beweeg je
  
 misschien is leegte slechts een pseudoniem 
 voor zin in mijn bestaan
 bevind ik me in tussenfase
 quasi vrij van elke waan
  
 het leven mag zich wentelen
 in aanzien van de schijn
 ik ben niet meer dan de verbeelding
 uit de droom van mogen zijn
  
 wie ben ik echt?
  
 je spiegelt me, dat zie ik
 en het voelt niet eens vreemd aan
 ik weet nog welke traan begon
 aan het vormen van mijn waan
  
 wie weet nog wat rechtvaardig is
 op platgetreden paden
 wie leest nog hoe dat voelt, gemis
 en plukt haar laatste dagen
  
 in de tuin van zogeheten onschuld
 zaait ze kruiden voor de nacht
 waarin ze slapen had verwacht 
 in haar hoop het tij te keren
  
 warms voor-Al,
 Fiducia 

Obsolete

Photo by Mika Baumeister on Unsplash

“Jij begint onmisbaar te worden,” zei hij.
“Neen, dat wil ik niet. Ik wil overbodig zijn,” reageerde ik meteen.
“Overbodig? Maar dat is het tegenovergestelde van onmisbaar!?” gaf hij als reactie.

“Precies” zei ik.

Waarschijnlijk is er iets in mijn gedrag dat mensen doet denken dat ik onmisbaar ben.
Dat ze me nodig hebben.
Soms,…vaak…claimen ze me…

Noemen ze me “mijn Fiducia.”
Dan frons ik mijn wenkbrauwen en neem resoluut afstand.

Ja, zo gaat dat bij mij…
Fiducia bezit je immers niet.
Fiducia is vertrouwen, dat moet je verdienen…elke dag opnieuw.
Geen mooier geschenk dan me niet nodig hebben…maar wel graag zien…

Overbodig mogen zijn.
Obsolete.

Maar liefst wel zien dat er iets veranderd is waar ik passeerde…
Al is het een beetje…

Fiducia droomt nog…


Moeder (w)aarde

Photo by Suhyeon Choi on Unsplash

Ik ben een moeder. Maar ik ben niet moeder aarde.

Wat zou ik in haar plaats doen, onder de huidige omstandigheden?
Hoe zou ik nog mijn liefde tonen aan alles wat in mijn schoot is gegroeid?
Het licht en haar schaduwkanten.
De duisternis en haar lichtpuntjes.
Het groen en haar ingrepen.
De ingrijpende gebeurtenissen en hun naweeën.

Een moeder moet ogen op haar rug hebben en een olifantenhuid. Niet persoonlijk nemen wat ze, vooral in de pubertijd van haar kroost, naar haar hoofd geslingerd krijgt. Geduld tonen waar een woedeuitbarsting een eenvoudigere reactie is.

Moeder (w)aarde.
Zou Fiducia daarnaar streven?
Van een moeder (w)aarde te worden?
Maar welke waarde dan? Is er een waarde die boven het maaiveld uitsteekt op het meest duurzame land?

Laat die waarde dan liefde heten. Dat woord omvat veel en is niet eenduidig te omschrijven.
Wat voor de één liefde heet, heet voor de ander beklemming.
Laat liefde vrijheid geven en koesteren waar nodig. Liefde als antwoord op angst.

Geen gedrag is vreemd als je de context in rekening brengt. Ook deze spreuk heeft haar plek in dit verhaal. Het gedrag dat voortvloeit uit angst is immers niet in één woord te omvatten. Kan verschillende richtingen uitgaan.
Liefde en angst als tegenpolen. Gedrag zelf kiezen vanuit een bewust-zijn, vanuit welke pool je ook vertrekt.

Alleszins heb ik zelf al gemerkt dat je zelfs bij angst de keuze hebt om je hart te verzachten en liefde te leven.
Eenvoudig is het niet. Maar verzachten doet het wel.

Rest me een brief te schrijven om verduidelijking te vragen.

Waarde aarde,

Wat heeft u nodig om het moederschap vol te houden?
Wat kan ik daarbij voor u betekenen?
Hoe kunnen wij moeders ons verbinden in waarden?

Veel liefs,
Fiducia

PS: ik draag met u mee

Natuurlijke slaap

Photo by Annie Spratt on Unsplash

Vanochtend ging het niet goed met me. Zoals het al een paar dagen niet goed gaat trouwens. Ik wijt het aan het gegeven dat ik een vijftal dagen geleden een regulier (verslavend) slaapmiddel verving door een Valeriaantablet. Dit na een suggestie van de endocrinoloog. Vreemd overigens dat ik zelf niet aan een alternatief dacht.
Ik, die steeds zo weinig mogelijk medicatie wil nemen.
Zo weinig mogelijk afhankelijk wil zijn, van wat dan ook.

De eerste nacht op Valeriaan lukte het inslapen niet. De huisarts gaf aan dat ik het wat tijd moest geven, de apotheker ook. Hij vulde ook aan dat een gemengd preparaat waar Melatonine in zit, de kwaliteit van de slaap bevordert. Mocht ik daarvoor willen kiezen…dan had hij wel enkele oplossingen in huis.

Alleszins, ik heb dus slechte dagen maar dat is omdat de dingen die ik te verwerken heb niet meer door slaapmedicatie onderdrukt worden. Dat ik nu geen kunstmatige slaap meer heb. Dat is mijn verklaring.
Ik heb wel vaker slechte dagen, daar niet van, maar de dromen die ik afgelopen nachten al heb gehad liegen er niet om. Hier is verwerking aan de gang.

Wat het niet makkelijk maakt natuurlijk. Maar versoberen is voor mij de enige juiste weg. Zo weinig mogelijk medicatie, zodat ik mezelf nog voel ‘wankelen’.

Mijn ouders zijn binnengevallen kort na de middag en mijn ma had slaaptabletten met een mengeling aan Valeriaan en Melatonine bij. Dat probeer ik vannacht.

Alleszins is door hun bezoek daarstraks en onze babbels mijn gemoed gekeerd. Ze nodigden me uit mee te gaan fietsen maar aangezien ik nog in pyjama rondliep vond ik dat geen goed idee op dat moment. Ben me wel gaan wassen toen ze vertrokken waren en heb nog het één en ander ondernomen waar ik gerust trots op mag zijn.
Dat ik intussen, na het beluisteren van het radionieuws, zelfs een beetje strijdvaardigheid voel. Al zou het handiger zijn om dat in de ochtend te voelen.

Mildheid.
Dat ik dat mezelf eens toedicht.
En dat ik vooral niet vergeet dat ik Fiducia heet en kan kiezen haar te leven.

Sprankelen

Photo by Yeshi Kangrang on Unsplash

het is misschien een sprankel
maar ik heb hem beet gepakt
en ik houd hem aan het lijntje

Soms wellicht aan een stippellijntje.
Soms zullen alleen al dan niet genummerde stipjes zichtbaar zijn die, ergens, samen, een hoopje hoop doen vermoeden.
Maar te weten dat ik eender wanneer een sprankel hoop zelf mag ontsluiten tot een hoopje, doet me vasthouden.
Loshouden.
En houden van wat is.

En gloeit er zowaar een glimwormpje hoop op, dan neem ik zonodig halsoverkop na veel te lang de draad van het bloggen weer op en merk ik prompt dat mijn paswoord zoek is.
Maar geen nood.
Er bestaat in de wondere wereld van de digitale toegangsrechten zoiets als een herkansing. Al duurde het wel weer iets te lang naar mijn goesting. Maar goesting is een mooi woord, dat ik zonder dit euvel niet had kunnen gebruiken in dit blog. Dus niet getreurd.

‘De hoopgever zorgt ervoor dat je de werkelijkheid ontstijgt zonder haar uit het oog te verliezen.’
Dat schreef ik ongeveer een jaar geleden in een blogbericht voorzien van, al zeg ik het zelf, een sportieve foto.

Soms moet je de hoop inderdaad bij de kiem vatten. De grond induiken en naar de wortels zoeken die hoop een kans geven. Ik kom dan meestal uit bij ‘inspiratie’.
En als verbeelding zich ermee komt moeien ontstaat de wals van hoop.
Dansen doet me denken aan het zinnetje dat ik vandaag op een lekker ouderwets kaartje vond dat mijn brievenbus binnenviel en mijn naam scandeerde:
‘(…) Dansen om misschien wel te vergeten wie je was en weer te zijn.’

Schoon vind ik dat. Het is een zinnetje uit een spreuk van ene ‘Corinne’. Ik snuffel even in mijn internetboekje of ik haar terugvind…niet meteen dus…

Er fluistert zich een gedicht doorheen mijn vingers, maar ik kan het nog niet vatten. Gisterenavond in bed passeerden ook enkele poëtische zinnen mijn bewustzijn, ik vond ze prachtig, maar ik was te lui om me recht te zetten en ze op papier te capteren.

Even ontvangstmodus opzetten: klik!

als ik straks toch iemand ben
die voortvloeit uit de sprankel hoop
waarmee ik ooit droomde te weven

kan ik vergeten wie ik was
en stilaan dansen in een droom
waar geven nog voluit kan leven

Een duwtje

Photo by Patricia Prudente on Unsplash

een duwtje
meer moet dat niet zijn
het vliegen leert ze zelf wel
haar glimlach hang ik aan mijn lijn
de tranen in mijn raamkozijn
met ogen helder in verlangen
zal ze liefde in verhalen vangen

Een pruttelpotje vol liefde van 9 maart 2012

Rollenspel

Photo by Ryan Holloway on Unsplash

ik mocht vannacht de maan vervangen
gaf al zijn geheimen vrij
ik hoefde zelfs niet te verlangen
naar een vlag of naar een prijs

hij fluisterde me zachtjes toe
je hoort hier niet, ga toch naar huis
daar vind je zuurstof om te dromen
over de boom van Nina´s thuis

Heel

Photo by Jason D on Unsplash

aan de rand van mijn geheugen
hangt een beeld van jou
met bloeddoorlopen ogen
en groefjes van gestold verdriet

zie jij inmiddels terug het licht
dat schuilt achter mijn rug
mijn lief vergeef me niet
maar heel. of ik helemaal niet

Uit een ver verleden opgevist.
Inspirationeel het licht gezien op 8 oktober 2012

Ontstaan

Photo by Jens Johnsson on Unsplash

de dag dat je de wereld ziet is niet echt je ontstaan
als je zoals in mijn geval geen adem hapt genavelstrengd zo blauw als wat probeert
je vader deze strijd niet eert zich keert om wat hij ziet
dan ben je blij en dankbaar als zovele jaren later
je voelt aan elke rilling bij een uitspraak die je hoort
dat je lichaam weet wat waarheid is en zelfs gemis op Valentijn niet opweegt tegen dit
ont-staan is wat je zelf creëert als je wat langer zit

Creatiedatum: 14 februari 2016