Als het leven je ontglipt

Photo by Viktor Forgacs on Unsplash

Als het lijkt alsof je niets meer kan
je leven door je vingers glipt
de zetel lonkt je bed je claimt
als alles pijnlijk wordt en vreemd

als je zo twijfelt aan jezelf
hoewel je wereld best nog draait
al blijft de wijzer staan op zelf
en lonkt de plek vlakbij de haard

weet dat een nieuwe ochtend komt
ontbijt straks lacht, leven weer vonkt
vergeet mij niet waar je ook gaat
je bent er nog. hebt het gehaald

ja, moedig toch
is dat jouw aard?!

Wat als

Photo by Nicolas Hoizey on Unsplash

wat als ik zeker was op elk moment
niet vreesde hoe een fout me kwelt
als leven ‘zijn op aarde’ was
zoals het pluisje dat me zag
in zoeken naar het juiste woord
reik me een knuffel en geen koord
wat als geen twijfel naast me stond
wat als ‘wat als’ niet meer bestond…

Ontwaken

Photo by Ashley Batz on Unsplash

in het beseffen dat ik dicht
opent zich een perspectief
in lijn maar niet in kaart
wriemelt zich vertrouwen

zoals een lijn haar -stuk ontkent
als beide eindjes raken
zo ook krijgt mijn gemoed een draai
in dichterlijk ontwaken

Dromen tot het is

Photo by Ahmad Odeh on Unsplash

onder alle informatiestromen
schuilen woorden die doen dromen
harten raken en verwarmen
wat verkild is en gehard

ik wens je energie en kracht
om de onzekerheid van elke dag
met eenvoud en een sprankel
te omarmen in een dans

moge jij je glimlach vinden
door te dansen en verbinden
vol genieten van wat kan
en dromen tot het is

Pittige pirouette voor een dansbaar 2022

Fietsstraten

Photo by Adam Sherez on Unsplash

Ik hou niet van fietsstraten. Niet dat ik een auto heb en me erger aan de fietsen die zomaar in het midden van de straat fietsen zodat je er niet langs kan. Niet dat het mag, overigens. Neen, als fietser houd ik niet van fietsstraten, zeker niet als ze nogal lang zijn. Als er dan een auto achter me komt rijden dan heb ik het gevoel dat ik de verantwoordelijk draag zijn snelheid te matigen tot minder dan dertig kilometer per uur. Soms voel ik ze porren. Een enkele keer scheurt er toch één voorbij. Mag niet. Maja…

Vanochtend zag ik een obstakel op de fietsstraat die ik nam. Een kleine vrachtwagen vol wanordelijk gestapelde pakjes stond rustig de weg te versperren. Er stond een auto achter. Ik besloot het wandel- en fietspad van de andere richting op te rijden. Naderde ik wat verderop een vrouw met een hondje. Ze leek te staan liften. Maar het was op mij bedoeld. Ze maande me met haar handbeweging vergezeld van de woorden ‘alsjeblieft zeg’ aan de fietsstraat op te gaan. Al weet ik niet eens of zij er mocht lopen…Ik heb immers nog geen verkeersbord gezien waar ook huisdieren op staan…
Koeien, dat wel. En herten. Niet in de stad, neen, dat niet.

Ja, dat ook, …. soms loopt een hond we heel erg in het midden van het fiets- en wandelpad en zie ik hem bij het naderen al door mijn spaken tollen. En ik over mijn stuur katapulteren. Dat kan zomaar hé. En als je een sterke verbeelding hebt ontvouwen zich zo allerlei verhaallijnen.

Zo zou ik bij de dame kunnen gestopt zijn en gevraagd of ze achterop wou. Met de hond en haar eigen benen in mijn fietszakken. Het moet veilig blijven hé. En dan hup, de stoep weer af en de fietsstraat op. Ik zou haar een bijdrage kunnen vragen voor de lift. Maar ik heb dat allemaal niet gedaan. Ik heb haar genegeerd. En me daarvoor niet eens gegeneerd.

Ik ben nog een heel stuk verder in de verkeerde richting blijven rijden en ben aan een afslag de straat op gereden.

Ik ben niet de enige die het fietspad verkiest. Zie er vaak mensen met hun kinderen rijden. Ik snap het ook allemaal niet zo goed. Soms zijn de fietspaden heel breed en mag je er maar in één richting op. Moet je met je vélo de kasseien op hotsen en zien dat je de verzakkingen vermijdt. Je zal maar een ijssculptuur van een schaatsster in je fietszak hebben zitten. Die is gegarandeerd stuk als je thuiskomt. Godgeklaagd, dat is het.

Ik denk dat de vrouw die ik ontmoette geen schaatsster was. Maar ze zou toch helemaal door elkaar gehusseld zijn mocht ze alsnog op mijn bagagedrager hebben meegereden. En haar hondje zou zenuwachtig zijn geworden van al dat gehobbel. Dan staat ze daar schoon, met een nerveuze blaffer.

Ach. Ik weet het ook allemaal niet. Heb de afgelopen dagen gemerkt dat ik niet mag vertrouwen dat mijn hand uitsteken om de weg in te draaien voldoende is. Zelfs niet als ik niets hoor. Soms komt zo´n fietser in volle vaart, al dan niet elektrisch, al dan niet met superdikke banden, voorbij gevlamd en moet ik mezelf intomen voor het afslaan. Een salto is te lang geleden om nu nog te herhalen. Gedwongen of niet.

Ik zal maar voorzichtig zijn. En nieuwsgierig blijven.
Een ongeluk zit vaak in een dood hoekje.

Belevenissen

Photo by Jr Korpa on Unsplash

Vandaag was ik in de Opvoedingstraat in Gent om met een arbeidsgeneesheer te gaan spreken.
Ik was een tijdje later op de Korenmarkt in Gent op een bankje aldaar de gefilmde onwetende in een sociaal experiment. En daarbovenop was ik vandaag ook de klant in de onmogelijkheid om de klantendienst van de NMBS te bereiken via een contactformulier.
Technisch probleem. Technisch probleem. Technisch probleem…give me a clue please…
Overigens kon de bereidwillige conducteur me niet verder helpen en me ook geen e-mailadres van de klantendienst bezorgen.

Misschien moet ik de indrukken van vandaag maar eerst verwerken vooraleer ik erover schrijf…
Tot later dus! En geniet nog van de open hemel tussen de wolken door.

Meer van dat

Photo by Sai De Silva on Unsplash

jij bent liefde, zei hij
waarop ik fronste
dat leek me wel erg veel en groot voor een mens
om alleen te dragen

you´re nice, vulde hij aan als antwoord op mijn zwijgen
ah, ik ben lief, dat kon ik wel plaatsen
dat had mijn dochter me ook wel eens gezegd
voor ze zich luidop afvroeg wat ik nog meer was

Ont-Moeten

Photo by Louis Hansel on Unsplash

Ik had touche. Hij wou me zijn kaartje geven omdat hij niet alleen wil zijn. Ik heb geweigerd en gezegd dat hij eens moet gaan snuisteren in het verenigingsleven.

Om kwart voor zes moest ik in het ziekenhuis zijn bij de endocrinoloog. De vorige afspraak dateerde van 2019 omdat ik door Corona dergelijke routine-gezondheidscontacten tot een minimum herleidde.

De tandarts was ook al heel lang geleden…ik was best een beetje ongerust toen ik terugging. Dat er her en der wat problemen opdoemden in mijn mond. Had een grijze zone gespot maar het bleek een vulling die verkleurd was. Foto´s gaven uitsluitsel. Geen grote schade. Oef.

Wel raadde de tandarts me aan om een elektrische tandenborstel aan te schaffen, om te voorkomen dat ik door mijn ‘te stevig poetsen’ mijn tandvlees verder zou doen terugtrekken waardoor het poreuze gedeelte van de wortel tevoorschijn zou komen. Ze had een type tandenborstel en opzetstuk voorgesteld en me voorgedaan hoe ik moest poetsen. Intussen poets ik elektrisch, maar niet met plezier. Ik vind het een beetje knoeien en de tandpasta vliegt alle kanten op. Niets fijner dan een gewone tandenborstel eens ferm met vaste hand over mijn gebit rondrazen. Good old fashioned way…
Waarom elektriciteit verknoeien voor een activiteit die niet veel inspanning vraagt?
Overigens poetste ik wel grondig, getuige de tandplak die ik bijna nooit had bij een tandartsbezoek.

Enfin, ik wijk weer af. Ik moest dus naar de endocrinoloog en de man die later mijn ‘touche’ zou blijken, had me daar gespot in de grote inkomhal. Hij sprak me aan toen ik aan het frietkot luttele kilometers verderop stond te wachten om mijn avondmaal lekker kokkerelvrij te laten verlopen.
En ja, ik had ook wel gewoon zin in frietjes.

Ik verstond bijna niet wat hij zei. Heb het hem een aantal keren gezegd maar zijn stemvolume steeg niet. Het leek wel een ‘onder-ons’ gefezel tussen hem en zijn mondmasker.

Toen ik me met mijn (hoe heet zo´n ding eigenlijk?…even goochelen…een gasten oproepsysteem en coaster, buzzer of pieper) aan een tafeltje posteerde vroeg hij of hij bij me mocht komen zitten. Ik stemde toe, waarom ook niet. Hij had duidelijk behoefte aan een babbel en ik zat toch maar te wachten.

Wat ik begreep uit zijn verhaal is dat zijn moeder in de palliatieve zorg ligt in het ziekenhuis waar ik naar de endocrinoloog moest. Dat hij er uren slijt en dat het niet lang meer zal duren voor ze sterft. En dan is hij alleen. En hij wil helemaal niet alleen zijn.

Dus stelde hij me de gedurfde vraag of ik alleen ben. Want hij is alleen en zoekende. Maar wil zijn zoektijd niet slijten achter een scherm terwijl je niet weet wie er aan de andere kant van het scherm zit. Hij wil ‘live‘ mensen ontmoeten. Hij vertrouwde me de straat toe waar hij woont. Hij zou het huis gaan verkopen. De details heb ik niet verstaan. Ik had mijn vraag om luider te spreken gestaakt na ettelijke herhalingen.

Toen mijn ‘kaske’ biepte, ging ik mijn bestelling halen en bij het buitenkomen en naar mijn fiets tronen, wenste ik hem nog succes. Hij kwam achter me aan met zijn kaartje. Dat hij zo alleen is en niemand kent. Ik raadde hem het verenigingsleven aan om zich in te bewegen. Ik weigerde het kaartje te aanvaarden en ik voel me daar helemaal niet schuldig over.

Hem was wel mijn jurk opgevallen in het ziekenhuis. Dat gaf hij ook aan. Misschien begon hij daar zelfs mee. Dat hij het een mooie jurk vindt.
Ik moet hem nageven dat hij weet hoe te charmeren…op fezeltoon.

Het is inderdaad mijn lievelingsjurk. Ze gaat al jaren mee en is superfijn om te dragen. Makkelijk te wassen ook, al heb ik hem dat allemaal niet gezegd. Een mens moet niet alles prijsgeven tenslotte.

Ik in mijn jurk met schoenen die ook mogen gezien worden. Op mijn koertje met mijn frietjes. Met een maneblusser erbij…een ingeving van het moment.
Een mens mag al eens gek doen.

Sommige mensen dansen zelfs met bomen, dat hoorde ik onlangs ook ergens vertellen. Hoe zot is dat? 😉

Mijn jurk en ik, we mogen er zijn. Maar de schoenen gaan zoveel mogelijk uit om voluit de aarde te voelen die ons draagt. Die mij en mijn jurk draagt.
Moeder aarde en haar wonderen.
Een pakje friet af en toe.
Eenvoud.

Soms is het leven simpel.
Soms maken we het onszelf moeilijk. Wedden we op één paard bijvoorbeeld…terwijl de wereld meer wonderen te verkennen geeft als we onze ogen wagenwijd open houden.

Ubuntu.

Herstel

Photo by Dan Meyers on Unsplash

Als ik mensen zie die plezier maken, ben ik niet jaloers. Ik geniet van hun energie. Al sta ik er nu zelf zover vanaf en … toch ook weer niet.

Je mag dan wel deskundig zijn in het herstellen, als het leven je telkens weer nieuwe obstakels voorlegt zonder dat je voldoende kracht hebt opgebouwd uit vorige herstelperiodes, geraakt de rek er uit. Schreef ze in tranen…

Dan lukken alledaagse dingen steeds moeilijker. Wat ronduit pijnlijk is.

Het helpt om mensen rondom je te weten. Een menselijk woord doet deugd, toch een woord dat getuigt van invoelingsvermogen en begrip. Of een invoelende stilte. Dan doet zelfs kijken naar dollende mensen deugd. Kriebelt dit een potentie die aangeboord mag worden… ooit, als de tijd voor jou ook weer rijp is.

Humor helpt ook. Je obstakel vanuit een ander perspectief bekijken. Al rolt er nu weer een traan langs mijn rechterwang, toch schuilt er ergens nog een sprankel hoop in mijn duisternis.

Maar intens moe ben ik wel, mentaal vooral. Al erg lang. Mijn lichaam voelt ook uitgeput aan. Ik voel het aan de neiging om door mijn rug te zakken. Ik voel het aan mijn benen als ik de voorlaatste oefening doe van mijn TRE (Trauma Releasing Exercises). Hoe ik mezelf bijna niet meer weet te dragen in een zithouding met mijn rug tegen de muur. Slechts enkele seconden en ik voel de pijn.

Ik hoor Wim Hof (The Ice Man) net in zijn speedcursus zeggen ‘a cold shower a day keeps the doctor away’ en dat doet me glimlachen. Dat ga ik seffens even doen, want mij doet het inderdaad ook deugd, een koude douche nemen. Al heb ik recent ook mijn haar gewassen met ijskoud water, dat is toch wel een pittige…vooral omdat de koude dan voluit over je rug spartelt.

Ik zie hem een dansje doen onder de douche. Grappig is dat. Misschien moet ik dat seffens ook maar doen onder de douche. Al dansend mijn rug aan het water reiken om de koude haar werk te laten doen. Met de songtekst van die ronduit chronisch grappige zanger in mijn hoofd.
Zijn glimlach werkt gewoon aanstekelijk.

Kleine stapjes. En elk stapje telt. Het zal niet altijd vooruitgaan, soms ook terugvallen, maar gestaag moet ik voortschrijden. Naar voortschrijdend inzicht. Naar een nieuwe staat van zijn. Dit wordt geen lange tekst. Wel een eerlijke.
Van een vechter tussen de partijen door.